Viral έχει γίνει η προ μερικών ημερών συνέντευξη της, φοιτήτριας νομικής του ΕΚΠΑ, Σοφίας Θεοτοκά στην κάμερα του One Channel και τον δημοσιογράφο Σταμάτη Ζαχαρό.

Ο λόγος φυσικά για το πόσο γνωστή έγινε η συνέντευξη δεν είναι άλλος απ’ το πώς εξελίχθηκε αυτή, καθώς όσοι την είδαν είχαν να πουν τα καλύτερα για την υπομονή, το λεξιλόγιο και φυσικά τα επιχειρήματα της νεαρής φοιτήτριας, χωρίς ωστόσο ο δημοσιογράφος να βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με το άτομο που είχε φωνάξει για συνέντευξη…

Ναι γνωρίζω ότι μερικές δεν είναι σωστό να μιλάμε εμείς οι ίδιοι και να… κράζουμε κάποιον άλλον δημοσιογράφο, αλλά τι να κάνουμε τώρα, όταν βρίσκεσαι σε αυτή τη δουλειά εκτίθεσαι, άρα θα συμβούν και αυτά.

Και πώς να μην συμβούν άλλωστε, καθώς απ’ τα πρώτα 30 δευτερόλεπτα της συνέντευξης της Σοφίας Θεοτοκά ο Σταμάτης Ζαχαρός δίνει το στίγμα για το τι θα ακολουθήσει, καθώς με μια τεράστια δόση υπερβολής αλλά και λαϊκισμού μιλώντας για έναν υπάλληλο που έριξε τον server στη σχολή ανέφερε ότι αυτό είναι το πιο ακραίο γεγονός που έχει δει στη ζωή του.

Αυτό όμως είναι το λιγότερο…

Αργότερα, όσο η φοιτήτρια με τεράστια υπομονή προσπαθούσε να του εξηγήσει τι ακριβώς συνέβη, ο ίδιος θέλοντας να υποβαθμίσει τελείως τις καταλήψεις και τον λόγο που γίνονται προσπαθούσε να τις παρομοιάσει με μια παρέα ατόμων που μπαίνουν σε τράπεζα για να ληστέψουν, ενώ σε όλη τη συνέντευξη υποβάθμιζε και τον θεσμικό ρόλο των φοιτητικών συλλόγων.

Λίγο πιο μετά, όταν είδε ότι η Σοφία Θεοτοκά ήταν ετοιμόλογη και δεν μπορούσε να τη «στριμώξει», αποφάσισε να συσχετίσει τους φοιτητές με τους ναζί, λέγοντας αργότερα ότι δεν έχουν την πλειοψηφία κιόλας, κάτι που δεν ισχύει…

Μπορείτε να δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη για να βγάλετε και εσείς τα συμπεράσματα σας στο video που ακολουθεί. 

Και όλα αυτά σαν παρουσιαστής και δημοσιογράφος.

Βλέποντας τα παραπάνω (τα οποία είναι απλά ένα μικρό δείγμα από όσα έγιναν) είχα απλά μια απορία: Αυτή είναι η δημοσιογραφία που θέλουμε να έχουμε στη χώρα μας, αλλά και στον ίδιο μας τον κλάδο;

Βλέπετε, με τα λίγα που ξέρω σαν μικρός και άσχετος, εγώ ποτέ δεν θυμάμαι να μας διδάσκεται ότι όταν κάνουμε μια συνέντευξη πρέπει να πετάμε αόριστα και χωρίς βάση παραδείγματα για να βγάλουμε το αφήγημα που θέλουμε. Να κάνουμε τον «δικηγόρο του διαβόλου» ναι, αλλά όχι να αναπαράγουμε και ολόκληρη κυβερνητική γραμμή γιατί όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο δεν είναι δημοσιογραφία.

Επίσης, αφήνουμε τον καλεσμένο μας να μιλήσει και δεν τον κόβουμε προσπαθώντας να τον περιορίσουμε σε αυτά που θέλουμε εμείς.

Βασικότατο είναι όμως και το γεγονός να ξέρουμε τι λέμε. Να μην αναφέρουμε «ο διοικητικός υπάλληλος είπε μόνος του ότι κατέβασε τον server» χωρίς να έχει συμβεί αυτό και ούτε να λέμε χωρίς καμία απόδειξη ότι όποιος διαφωνεί με την κατάληψη φεύγει δαρμένος απ’ τα πανεπιστήμια, γιατί εκεί και αν δεν μιλάμε για δημοσιογραφία.

Ξέρετε, όταν ένα παιδάκι 15 ετών θέλει να γίνει δημοσιογράφος, θέλει να βγει στην τηλεόραση, να λέει τη γνώμη του χωρίς περιορισμούς και να γράφει επίσης χωρίς τέτοιους. Όταν δεν γίνονται τα παραπάνω και αυτό το παιδάκι καταλήγει να μην σέβεται το ίδιο του επάγγελμα, μη κάνοντας δημοσιογραφία αλλά «μασουλώντας» κυβερνητικό αφήγημα, τότε σημαίνει ότι δεν «έπιασε» τα όνειρα που είχε στα 15 και απέτυχε…

Και ναι το τελευταίο παράδειγμα δεν είναι δικό μας προφανώς, ακούγεται συχνά από ανθρώπους του χώρου όταν θέλουν να μιλήσουν για άλλους αυτού. Εμείς απλά το πήραμε, το αλλάξαμε λίγο, και σας το λέμε γιατί ισχύει…

Αλλά να ξέρετε, το παραπάνω δεν είναι κακό, είναι αυτό που είναι.

Αλλά όπως και να το κάνουμε αυτή η δημοσιογραφία δεν έχει θέση σε κανένα κανάλι του κόσμου, γιατί δεν είναι δημοσιογραφία. Είναι κάτι άλλο…