Μήπως ήρθε η στιγμή να ξεκαθαρίσουμε ότι το σύνθημα «Ούτε, δεξιά, ούτε Αριστερά», ιστορικά και πρακτικά σημαίνει συνήθως καραδεξιά;
«Ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά». Μα τι ωραίο σύνθημα. Όλοι μαζί, όλοι ενωμένοι, όλοι κάτι κοινό θα έχουμε. Θα βρούμε τι μας ενώνει, το σημαντικό είναι να είμαστε μαζί. Βέβαια, η Δεξιά μέχρι στιγμής εκπροσωπεί τα συμφέροντα κάποιων και η Αριστερά κάποιων άλλον.
Είμαστε άραγε όλοι το ίδιο ή οι μέχρι τώρα πολιτικές -και μετά την πανδημία παγκοσμίως- μετατόπισαν ένα τεράστιο μέρος του διαθέσιμου πλούτου στους λίγους; Κάτι που φαίνεται σε όλες τις παγκόσμιες λίστες που δείχνουν τους πλούσιους πλουσιότερους;
Όμως ας μην ανοίξουμε κουβέντα, ας πάμε σε μια μικρή ιστορική αναδρομή να δούμε που το έχουμε ξανακούσει αυτό.
Ήταν λίγο κλοπή εκκλησίας αυτό το βίντεο (σ.σ. Συγνώμη από τυχόν Χριστιανοδημοκρατικά κόμματα), όμως προς αποκατάσταση της αλήθειας δεν ήταν ο πρώτος.
Μάλιστα να δώσουμε δίκιο στην Ζωή Κωνσταντοπούλου, ότι λίιιιγο της το έκλεψε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στις συγκεκριμένες εκλογές. Αλλά ήταν η πρώτη;
ΟΚ, δεν είναι αστείο. Πιστεύω το αντιλαμβανόμαστε όλοι. Αλλά ήταν ο Βελόπουλος ο πρώτος που το σκέφτηκε;
«Μας ρωτάνε τι είμαστε; Είμαστε λίγο αριστεροί και λίγο δεξιοί; Είμαστε πολίτες, με μία μόνο βεβαιότητα: Ότι σήμερα δεν υπάρχουν βεβαιότητες και μονόδρομοι. Μας αρέσει το νοικοκύρεμα αλλά και οι πειραματισμοί. Μας αρέσει η παράδοση αλλά στηριζόμαστε στην καινοτομία. Κέντρο δε σημαίνει απλώς δύο αρνήσεις: “ούτε Αριστερά, ούτε Δεξιά”. Κέντρο σημαίνει μετριοπάθεια αλλά και ριζοσπαστισμός στην επινόηση σύνθετων λύσεων», είπε ο Σταύρος Θεοδωράκης το 2016. Το Ποτάμι εν τέλει πήγε προς την Νέα Δημοκρατία.
Ο Εμανουέλ Μακρόν από την ίδρυση του κόμμα του En Marche τον Απρίλιο του 2016, δήλωσε ότι δεν ήταν «ούτε δεξιό ούτε αριστερό». Λιτότητα, αντιεργατικά νομοσχέδια, ακραία φτώχεια, βίαιη καταστολή διαμαρτυριών που κατέληξαν εξεγέρσεις εξαιτίας τις βίας, όπως στη Μαρτινίκα και τη Νέα Καληδονία. Το αποτέλεσμα ήταν τεράστιες λαϊκές διαδηλώσεις και οργή.
Μαρίν Λε Πεν: «Καλούμε όλους τους πατριώτες από την Δεξιά και την Αριστερά να ενωθούν μαζί μας» είπε το 2022, ένα σύνθημα που επαναλαμβάνει τουλάχιστον από το 2015 κυρίως ως «Ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά». Οι «πατριώτες» είναι νεοφασίστες εν τω μεταξύ.
Βέβαια υπάρχει και το Κίνημα 5 Αστέρων – M5S, το οποίο ξεκίνησε με αυτή τη συνθηματολογία, που μάλιστα έφτασε στο σημείο «Ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά, ούτε Αντιφασισμός» με τον Μπέμπε Γκρίλο το 2017, ένα σύνθημα που υπάρχει σχεδόν από την ίδρυσή του το 2009 ως «Ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά», παρότι μετακινήθηκε προς τα αριστερά τα τελευταία χρόνια και ειδικά μετά την παραίτηση του συνιδρυτή – προέδρου του.
Δεν υπάρχει νόημα να πάμε σε άλλους με λεπτομέρειες όπως η Ζάρα Βάγκεναχτ η οποία αποχώρησε με μεγάλη ομάδα από το Die Linke, για να μετακινηθεί με σαφήνεια προς τα δεξιά ή τους Fratelli d’ Italia της Μελόνι που ανήκουν στην άκρα δεξιά (Ως κόμμα, ως κυβέρνηση είναι στα όρια λαϊκισμού, νεοφιλελευθερισμού και ακροδεξιάς).
Επιδιώκει να προσελκύσει απογοητευμένους ψηφοφόρους από την αριστερά και από τη δεξιά (με μια μίξη φιλολαϊκών και συντηρητικών μέτρων, όπου τονίζεται η υπεύθυνη στάση στην ασφάλεια και την αντιμεταναστευτική πολιτική και υποβαθμίζοντας τον ίδιο τον καπιταλισμό ως σύστημα, λέγοντας «όλοι Έλληνες είμαστε».
ΟΚ, αλλά η υπόθεση ότι τα συμφέροντα του ενός πλούσιου Έλληνα, ταυτίζονται με αυτά του φτωχού αποτελεί άρνηση του πολιτικού συστήματος το οποίο βιώνουμε. Εν τέλει ωφελεί την Δεξιά και την Ακροδεξιά.
Οι οδηγίες χρήσεις είναι απλές: Δημιουργείς έναν εχθρό κοινής αποδοχής. Από την «ελίτ των Βρυξελλών που δεν έχει ψηφίσει κανείς» (για πες κάτι εδώ), έως την αντιμεταναστευτική πολιτική, ο εξωτερικός εχθρός έχει περισσότερες πιθανότητες να σε ωφελήσει, ενώ ο εσωτερικός εχθρός σου κόβει πιθανές ψήφους. Εσωτερικό εχθρό δημιουργείς όταν είσαι πολύ απελπισμένος ή δεν έχεις να περιμένεις ψήφο από την κοινωνική ομάδα που θα στοχοποιήσεις (μετανάστες ή μειονότητες με μικρές πιθανότητες να εμφανιστούν στην κάλπη).
Κινείσαι θετικά. Μιλάς για υψηλά ιδανικά. Πατρίδα, Δικαιοσύνη, Ελευθερία. Έννοιες αποδεκτές σε ευρύτερα ακροατήρια χωρίς να χρειάζεται να επεξηγήσεις την θέση σου. Γιατί να πεις, «θέλουμε η χώρα μας να» και να μην πεις «θέλουμε η πατρίδα μας»; Αυτό είναι άνοιγμα σε ολόκληρο τον χώρο της Δεξιάς. Με μια λέξη. Αντιλαμβάνεστε τη δύναμη;
Δικαιοσύνη. Ποιος δεν θέλει δικαιοσύνη; Ποιος δεν θέλει Ελευθερία; Ασχέτως που ο ένας θέλει την ελευθερία να κερδίζει περισσότερα από εσένα και εις βάρος σου. Είναι εύκολο να φτιάξεις κάτι γενικόλογο και ασαφές.
«Δεν είμαστε ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά. Είμαστε όλοι μας Έλληνες που ζητάμε το καλό της πατρίδας μας (έμφαση, παύση για χειροκρότημα). Που απαιτούμε (έμφαση) Δικαιοσύνη. Όπου η δικαιοσύνη ξεκινά από την ίδια την Βουλή. Που θέλουμε η χώρα μας να παίρνει δικές της αποφάσεις και όχι να αποφασίζει για αυτήν μια ελίτ στις Βρυξέλλες που δεν έχει ψηφίσει κανείς από μας.
Θα παλέψουμε για έχουμε Ελευθερία και να διαφυλάξουμε αυτήν μας την Ελευθερία. Η Ελλάδα πρέπει να είναι έτοιμη να αμυνθεί σε ένα παγκόσμιο σύστημα που πλέον ισχύει ο Νόμος της Ζούγκλας. Όμως δεν θα σταθούμε μονάχα στη δική μας δύναμη, αλλά θα επιλέξουμε και ισότιμες συμμαχίες. Και δεν θα αφήσουμε για μια στιγμή αφύλακτα τα σύνορά μας και τους ακρίτες μας».
Πάρτε τις γραμμές και πολλαπλασιάστε τις. Είναι απελπιστικά εύκολο να πεις κάτι χωρίς να πεις τίποτα. Και ο κόσμος στο τέλος θα θυμάται το συναίσθημα και όχι την ουσία του λόγου. Και το συναίσθημα μπορεί να είναι ντόπα, αν κάποιος διψάει για ελπίδα σε μια εποχή που όλα μοιάζουν απελπιστικά άδικα.
Είδε ποτέ κανείς δεξιό κόμμα να υπόσχεται και να κάνει πράξη φιλεργατικά νομοσχέδια; Να υπόσχεται παιδεία υψηλής ποιότητας σε ανακαινισμένες και νέες αίθουσες που να μην πέφτουν τα ταβάνια στα κεφάλια των παιδιών και να το κάνει πράξη; Να υπόσχεται ένα Σύστημα Υγείας που να αξίζει σε ασφαλισμένους και εργαζόμενους και να το κάνει πράξη;
Σας είπε ποτέ η Δεξιά πως δεν θα ωφελήσει της επιχειρήσεις και την «ανάπτυξη»; Όχι, είναι πολύ συνεπείς. Αυτό που είπαν και δεν έκαναν πράξη είναι πως η ανάπτυξη θα φτάσει τους πολίτες.
Τι θα γίνει με το Χρηματιστήριο Ενέργειας; Θα υπάρξουν εθνικοποιήσεις ή επαναγορά πλειοψηφικών ποσοστών των οργανισμών κοινής ωφέλειας και μεταφορών (σιδηρόδρομοι, αεροδρόμια); Θα αλλάξει η πολιτική υπέρ των ΑΠΕ, μόνο με σχέδιο και με τήρηση περιβαλλοντικών όρων και μόνο όταν μπορεί να γίνει σύνδεση στο δίκτυο; Θα επανέλθουν οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας; Θα μιλήσεις για Γάζα ή Βενεζουέλα; Διεθνές Δίκαιο ή Δίκιο είναι το Δίκιο του Τραμπ;
Θα υπάρξει αποκατάσταση των Ανεξάρτητων Αρχών, της Επιθεώρησης Εργασίας και των ενώσεων καταναλωτών; Θα αποδεσμευθούν η ΕΡΤ, η ΕΥΠ και το ΑΠΕ – ΜΠΕ από το Γραφείο του Πρωθυπουργού; Θα σταματήσει η ληστρική διαφορά επιτοκίου καταθέσεων των πολιτών και επιτοκίου δανεισμού υπέρ των τραπεζών; Θα αποκατασταθούν οι αδικίες σε όλο το φάσμα της κοινωνίας; Θα μπει φρένο στην εξαθλίωση της υγείας και της παιδείας, υπέρ της ιδιωτικής παιδείας και της ιδιωτικής υγείας; Που πρέπει να πληρώσεις για…αξιοπρέπεια.
Αυτά πρέπει να γίνουν τις πρώτες 100 ημέρες και ταυτόχρονα. Αυτά είναι ζητήματα που έχουν μια θέση αν στηρίζεις την Δεξιά και μια θέση αν στηρίζεις την Αριστερά.
