Ήταν καλός ή δεν ήταν ο Μαδούρο; Έπρεπε να γίνει η επέμβαση; Έγινε για τα ναρκωτικά ή για το πετρέλαιο; Ζούσαν καλά ή υπέφεραν οι κάτοικοι της χώρας; Ήταν δικτάτορας ή δημοκρατικά εκλεγμένος; Έκανε νοθεία στις εκλογές ή κέρδισε δίκαια; Η αντιπολίτευση αγωνίζεται για το καλό της χώρας της ή πρόκειται για ένα μάτσο φυτευτά, από την Αμερική, τσουτσέκια τύπου Γκουαϊδό και Ματσάδο;

Καμιά ερώτηση δεν έχει νόημα, καμία ερώτηση δεν χρειάζεται να μπει στο δημόσιο διάλογο. Όλη η κουβέντα οφείλει να σταματάει στην πρώτη φράση: Οι ΗΠΑ έκαναν επέμβαση σε άλλη χώρα και απήγαγαν τον πρόεδρό της. Τέλος. Όποιος παραβλέπει αυτό και το πάει παρακάτω είτε είναι μέρος του προβλήματος είτε τερματικά ηλίθιος. Που είναι το ίδιο πράγμα.

Και μιας και μιλάμε για τερματικά ηλίθιους  ή μέρη του προβλήματος ας πούμε και για τον πρωθυπουργό μας. Η φράση του «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων πράξεων» θα μείνει στην ιστορία ως μια από τις χυδαιότερες φράσεις ενός υποτελούς αρχηγού κράτους με σκοπό να δώσει στήριξη σε μια αυτοκρατορία απέναντι σε μια μικρή χώρα. Ξεχνώντας πως εκπροσωπεί ο ίδιος μια μικρή χώρα. Αδυνατώντας να καταλάβει τι θα συμβεί όταν η δική μας χώρα βρεθεί κάτω από την μπότα μιας άλλης ισχυρότερης.

Η αδικία φωνάζει, η καταπάτηση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου θορυβεί αλλά ο δικός μας πρωθυπουργός κωφεύει, κλείνει επιδεικτικά τα αφτιά του, κάνει πώς ζει στην απόλυτη σιωπή. Ας ξέρει, ότι πολλές φορές, η ξεφτίλα περπατάει πάνω σε παχιά μοκέτα. Για αυτό και σε προφταίνει πριν καν την αντιληφθείς.

Ο παρανοϊκός φασίστας πρόεδρος των ΗΠΑ γλυκάθηκε με την ισχύ που του έδωσε η πράξη του στη Βενεζουέλα. Με την ισχύ που του έδωσε η μη αντίδραση της Ευρώπης (κυρίως). Και είπε να το πάει παρακάτω. Την ίδια μέρα. Αφού μίλησε για Κολομβία και Κούβα έβαλε στο χάρτη και την προσάρτηση της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ. Ξανά. Κι αυτή τη φορά όχι σε μια αποστροφή του λόγου του. Αυτή τη φορά όλοι το πήραν σοβαρά. Αυτή τη φορά ίσως και να ακούστηκε το δέντρο που έπεσε. Η Δανία αντέδρασε, η Γροιλανδία κάτι προσπάθησε να πει, οι Ευρωπαίοι πάτησαν πόδι του τύπου «είπαμε κάνεις ό,τι θέλεις, όπου θέλεις αλλά όχι και με τα δικά μας παιχνίδια μέσα στην αυλή μας». Ο Τραμπ ήταν μακριά από το δάσος, όπως είναι πάντα. Δεν τους άκουσε καν. Αδιαφόρησε. Τα ξανάπε, ξαναμίλησε, θα το ξανακάνει. Ώσπου θα κάνει και την κίνησή του. Και τότε; Τότε ίσως πάλι να μην είναι ώρα να μιλήσουμε για τη νομιμότητα των πράξεών του.

Στη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη από τον Οκτώβρη του 2025 και την έναρξη της εκεχειρίας έχουν σκοτωθεί περισσότεροι από 425 Παλαιστίνιοι. Αεροπορικά πλήγματα, αφηνιασμένοι έποικοι, ανεξέλεγκτοι στρατιώτες καθημερινά δολοφονούν. Αλλά ο πλανήτης κοιτάει αλλού και δεν ακούει πουθενά. Ποιος άκουσε τι έγινε μετά το «και ζήσαμε εμείς καλά»; Ποιος παρακολουθεί τις διαδρομές των εκπροσώπων του θανάτου; Ποιος νοιάζεται; Ποιος δεν κωφεύει; Στους καταυλισμούς υποφέρουν οι εκτοπισμένοι Παλαιστίνιοι και πεθαίνουν απ’ την παγωνιά, τις πλημμύρες και τις αρρώστιες. Ναι αλλά ο Τραμπ έφερε την ειρήνη…

Στη Μινεάπολη, πράκτορας του ICE, του στρατού του Τραμπ που κυνηγάει μετανάστες, πυροβόλησε εν ψυχρώ στο κεφάλι Αμερικανίδα γυναίκα γιατί λέει τους εμπόδιζε με το αυτοκίνητό της. Η πολιτεία είναι σε ένταση, κόσμος έχει βγει στους δρόμους, δήμαρχος και κυβερνήτης απαιτούν την αποχώρηση του ICE αλλά η κυβέρνηση τους αδειάζει και ζητάει από τον ICE να συνεχίσει το έργο του.

Ο θόρυβος των πυροβολισμών θα έπρεπε να έχει σπάσει τα τύμπανα της χώρας, να έχει εξαπλωθεί σε όλο τον πλανήτη. Αντί για αυτό οι αντιδράσεις ως τώρα είναι χλιαρές. Στην εποχή του Τραμπ, του Νετανιάχου, του Πούτιν, του Μερτς, του Στάρμερ και των υπόλοιπων πολιτικών νάνων της Ευρώπης, έχουμε τόσο συνηθίσει τη φρίκη που τίποτα δε μας αγγίζει πραγματικά για περισσότερο από όσο διαρκεί ένα πρώτο σκρολάρισμα.

Στο χωριό μου λένε «αν ακονίζεις μόνιμα το μαχαίρι μπορεί να μη σφάξεις σήμερα το αρνί αλλά κάποια μέρα θα το σφάξεις». Αυτή η μέρα είναι πια πολύ κοντά.

Οι παγκόσμιοι εξοπλισμοί αγγίζουν εξωπραγματικά νούμερα. Κάθε χώρα προετοιμάζεται για αυτό που έρχεται. Το λέμε μεταξύ μας και κάνουμε ότι δεν το πιστεύουμε αληθινά. Στα κατά μόνας όμως μας τρομάζει η βεβαιότητα. Ο πόλεμος πια καλπάζει και δεν είναι ανάγκη, σαν τους Ινδιάνους, να βάλουμε το αφτί μας στο χώμα για να τον ακούσουμε να έρχεται. Καλπάζει εδώ δίπλα, το έδαφος τρέμει, βλέπουμε τη σκόνη να σηκώνεται, ο ήχος της προσέγγισής του είναι ανατριχιαστικός.