Με κατάνυξη παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες το δράμα του κου. Λαζαρίδη, με το πτυχίο που δεν μπαίνει στ’ αρχείο που έλεγε κι ο Μακεδόνας. Φοίτησε ή δεν φοίτησε σε δημόσιο πανεπιστήμιο, σημασία έχει ότι φοίτησε στο πανεπιστήμιο της ζωής, γιατί έκανε τις δουλειές του κόμματος γιατί ήταν και κόμματος βεβαίως βεβαίως τεμπέληδες αριστεροί, βλάχα, αμόρφωτη, τελευταία.

Σε σένα θα δώσει λογαριασμό ρε; Ποιος είσαι που θα ασχοληθεί ο Μακάριος; Είσαι με τα καλά σου; Πλαστός είσαι και φαίνεσαι και από την μύτη σου κρέμεσαι. Η καθαρίστρια που μπήκε φυλακή ας είχε καλύτερα κονέ, κορνέ και κοκ ίσως. Εγώ φταίω και γι’ αυτό; Λίγο έλεος.

Κι αν όλα τα παραπάνω σας φαίνονται αστεία, γελοία, ανάξια λόγου, είναι επί της ουσίας τα επιχειρήματα που ακούγονται στον δημόσιο διάλογο. Κανείς δεν παραιτείται, δεν τον απασχολεί η δημόσια εικόνα του, τίποτα.

Και ξέρετε γιατί; Γιατί η ηθική με την έννοια του σεβασμού, της ενσυναίσθησης, της πυξίδας, του δρόμου δηλαδή ενός ανθρώπου που επηρεάζει τύχες άλλων ανθρώπων, δεν είναι καν ζητούμενο. Παλιά υπήρχε συζήτηση για το «ηθικό πλεονέκτημα». Τώρα μιλάμε μόνο για το «πλεονέκτημα» της θέσης. Της αλαζονείας και του καιροσκοπισμού.

Και το σοβαρότερο απ όλα είναι ότι κανείς δεν ασχολείται. Και η κοινωνία βουλιάζει. Στην αδιαφορία και τον ωχαδερφισμό. Και δυστυχώς δεν φαίνεται να θέλει να ξυπνήσει καν από τον λήθαργο.

Δεν είναι ένα παράδειγμα που λες «εντάξει δεν έγινε και τίποτα». Είναι 1,2,3, 13 Μακάριοι. Είναι ολόκληρη Φυλή. Η Μακάρεια Φυλή που μας εξουσιάζει και επιβάλλει την ατζέντα της.

Διαβάστε επίσης:

Αργοστόλι: Η Ελλάδα έχει ένα παιδί και ένα νεκρό κορίτσι

Λαζαρίδης: Πώς ένας υφυπουργός προσβάλει τη νοημοσύνη εκατομμυρίων ανθρώπων

«Δεν είμαι τεμπέλης σαν τους αριστερούς»