Εκτός φυλακής Παναγιώταρος και Παππάς: Η Δικαιοσύνη «ξεπλένει» ξανά την ακροδεξιά (;)

Χρυσή αυγή

Σύμφωνα με το βούλευμα, έχουν εκτίσει το μεγαλύτερο μέρος της ποινής τους χωρίς να έχουν υποπέσει σε πειθαρχικά παραπτώματα κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού τους, γεγονός που επέτρεψε τη χορήγηση αναστολής έκτισης της ποινής τους.

Με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Λαμίας, αποφυλακίζονται ο Ηλίας Παναγιώταρος και ο Χρήστος Παππάς, δύο από τα βασικά καταδικασμένα στελέχη της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή.

Οι δύο άνδρες, που είχαν καταδικαστεί πρωτόδικα σε πολυετείς ποινές κάθειρξης για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, αφήνονται ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους.

Σύμφωνα με το βούλευμα, έχουν εκτίσει το μεγαλύτερο μέρος της ποινής τους χωρίς να έχουν υποπέσει σε πειθαρχικά παραπτώματα κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού τους, γεγονός που επέτρεψε τη χορήγηση αναστολής έκτισης της ποινής τους.

Οι μοναδικοί όροι που τους επιβλήθηκαν είναι η απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και η υποχρεωτική παρουσία μία φορά τον μήνα στο τοπικό αστυνομικό τμήμα.

Από την καταδίκη-σταθμό στην επιστροφή στην «κανονικότητα»

Η ιστορική απόφαση του 2020, με την οποία το δικαστήριο αναγνώρισε τη Χρυσή Αυγή ως εγκληματική οργάνωση και καταδίκασε την ηγετική της ομάδα, είχε χαιρετιστεί ως μια νίκη του αντιφασιστικού κινήματος και μια δικαίωση για τα θύματα της φασιστικής βίας.

Ωστόσο, η σημερινή εξέλιξη, με την πρόωρη αποφυλάκιση δύο εκ των βασικών κατηγορουμένων, δείχνει πόσο εύθραυστη μπορεί να είναι η δικαιοσύνη όταν πρόκειται για την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς.

Την ώρα που ορισμένοι (κάποιοι για αποτυπώματα σε σακούλες και κάποιοι για πανό στην Hellenic Train) βρίσκονται αντιμέτωποι με εξοντωτικές ποινές, προφυλακίσεις και δίκες-εξπρές, οι καταδικασμένοι ναζί βγαίνουν από τη φυλακή σχεδόν αθόρυβα, με διαδικασίες που μοιάζουν «οικείες» για όσους γνωρίζουν πώς λειτουργεί η ελληνική Δικαιοσύνη απέναντι στους ισχυρούς και τα δεξιά τους ακροατήρια.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το κράτος και οι θεσμοί του δείχνουν ανοιχτή ή σιωπηρή ανοχή στην ακροδεξιά.

Από την υποβάθμιση της φασιστικής βίας σε «μεμονωμένα περιστατικά», μέχρι τη νομοθετική διευκόλυνση των καταδικασμένων να ξαναδομήσουν πολιτικούς σχηματισμούς μέσω «παραθύρων» του εκλογικού νόμου, το σύστημα στέλνει σαφές μήνυμα. H καταδίκη της Χρυσής Αυγής ήταν η εξαίρεση, όχι ο κανόνας.

Μέσα σε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό και διεθνές κλίμα ανόδου της ακροδεξιάς, με κυβερνήσεις να συνεργάζονται ανοιχτά με φασιστικά και νεοναζιστικά μορφώματα, η αποφυλάκιση Παναγιώταρου και Παππά εντάσσεται σε μια τάση κανονικοποίησης και «επιστροφής» του φασισμού στη δημόσια σφαίρα, αυτή τη φορά πιο οργανωμένου και πιο επικίνδυνου.

Ο αντιφασισμός δεν τελείωσε

Η αποφυλάκιση των δύο στελεχών της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή αποτελεί μια καθαρή υπενθύμιση πως ο αγώνας ενάντια στον φασισμό δεν τελειώνει στις δικαστικές αίθουσες.

Η καταδίκη του 2020 ήταν αποτέλεσμα μακροχρόνιου και επίπονου αντιφασιστικού αγώνα στους δρόμους, στις πλατείες, στα σχολεία και στους χώρους δουλειάς.

Χωρίς τη λαϊκή πίεση και την επιμονή της οικογένειας Φύσσα και των κινημάτων, δεν θα υπήρχε ούτε η δίκη ούτε η καταδίκη.

Σήμερα, το μήνυμα πρέπει να είναι εξίσου ξεκάθαρo. Kαμία ανοχή, καμία λήθη, καμία επιστροφή του φασισμού από την πίσω πόρτα της Δικαιοσύνης ή της κοινοβουλευτικής «κανονικότητας».

Η παρουσία και η δράση της Ακροδεξιάς, με στολή ή χωρίς, με γραβάτα ή με σιδερογροθιά, αποτελεί απειλή για τις ελευθερίες, τα δικαιώματα και τις ζωές μας.

Cover Photo: EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ

Διαβάστε επίσης

Τελευταία άρθρα:

  • Η Χρύσα Λύκου στο Untold: «Η δίκη της Χρυσής Αυγής τελείωσε, όχι ο αγώνας εναντίον του φασισμού»
    Θέματα

    Η Χρύσα Λύκου στο Untold: «Η δίκη της Χρυσής Αυγής τελείωσε, όχι ο αγώνας εναντίον του φασισμού»

    Έντεκα χρόνια μετά την έναρξη της δίκης και λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωσή της σε δεύτερο βαθμό, η επιστροφή σε αυτή την ιστορική διαδρομή είναι μια αναμέτρηση με όσα συνέβησαν, με όσα δεν ξεχάστηκαν και με όσα εξακολουθούν να μας απειλούν.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Ελία Σουλεϊμάν: «Να συνεχίσουμε να δημιουργούμε ομορφιά και ποίηση»
    Culture

    Ελία Σουλεϊμάν: «Να συνεχίσουμε να δημιουργούμε ομορφιά και ποίηση»

    Ο Ελία Σουλεϊμάν έχει κάνει τη σιωπή κινηματογραφική γλώσσα. Ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός, μία από τις πιο ξεχωριστές φωνές του παλαιστινιακού και του διεθνούς κινηματογράφου, βρίσκεται αυτές τις ημέρες στην Αθήνα και την Τρίτη (13/10) μάς υποδέχθηκε στον Dounias*, σε μια συνάντηση με δημοσιογράφους.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Nek & Josey: «Βλέποντας τις ανισότητες και τον φασισμό, σου γίνεται ανάγκη να εκφραστείς»
    CultureΦωτορεπορτάζ

    Nek & Josey: «Βλέποντας τις ανισότητες και τον φασισμό, σου γίνεται ανάγκη να εκφραστείς»

    Γνώρισα τον Josey στη συναυλία οικονομικής ενίσχυσης της Σελήνης, όταν ο Novel τον κάλεσε να ανέβει στη σκηνή, έχοντας ακούσει ένα κομμάτι του που του άρεσε. Μια κίνηση ουσιαστικής στήριξης, που έδωσε σε έναν νέο καλλιτέχνη την ευκαιρία να παρουσιάσει τη δουλειά του σε ένα μεγαλύτερο κοινό.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Περνώντας τα σύνορα ενός άθλιου διαφημιστικού σποτ
    Απόψεις

    Περνώντας τα σύνορα ενός άθλιου διαφημιστικού σποτ

    Είναι ιστορίες ελεύθερες που δεν κλείνονται στα στενά κεφάλια αυτών που κυβερνάν. Είναι ιστορίες λερωμένες που δεν έχουν θέση στις αποστειρωμένες γραβάτες αυτών που αποφασίζουν. Είναι ιστορίες ειλικρινείς, αστείες, αφελείς, όμορφες. Ιστορίες που παίρνουν το αυστηρό μιας κοινοτικής οδηγίας, το ωμό μιας υπουργικής απόφασης, το εμετικό ενός τηλεοπτικού/ραδιοφωνικού σποτ και τα τσαλακώνουν σαν παλιόχαρτα γεμάτα μουτζούρες.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Τέμπη και Σκουριές – «Να μην φοβόμαστε να αγγίξουμε τις πληγές μας»
    PoliticsΦωτορεπορτάζ

    Τέμπη και Σκουριές – «Να μην φοβόμαστε να αγγίξουμε τις πληγές μας»

    Μπορεί σε λίγες μέρες να γυρίζουμε τα ρολόγια μας μια ώρα πίσω, όμως στην Χαλκιδική την Παρασκευή  9 Οκτωβρίου άλλαξεη ώρα κάπως αλλιώτικα.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Γκρεμίστε μας
    Απόψεις

    Γκρεμίστε μας

    Εκείνο το πρωί ήθελα να φύγω από αυτόν τον τόπο, γιατί δε χωρούσε τις επιθυμίες μου. Τη σύγκρουση με το σαθρό, το γκρέμισμα αυτού που ήδη βλέπει τα θεμέλιά του να τρίζουν σηκώνοντας σκόνη. Ήθελα να φύγω για να νιώσω επιτέλους ότι κάνω κάτι γι' αυτό τον κόσμο.
    Διαβάστε περισσότερα