-Αλλά αυτό είναι οι αριστεροί. Δικαιωματιστές εκ του ασφαλούς. Στους μουλάδες προσοχή. Εκεί που σκοτώνουν και βιάζουν τις γυναίκες για την πλάκα τους, σιωπή. To ‘πε κι ο Αρκάς: «Όταν το μίσος για τη Δύση ξεπερνά την απέχθεια για την κτηνώδη καταπίεση, τότε είσαι αριστερός αντισημίτης».

–Αγόρι μου, είσαι βλαμμένο; Όταν σε όλο τον κόσμο γίνονται διαδηλώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών στο Ιράν, πού είσαι εσύ κι ο Αρκάς; Όταν μιλάμε για την εκεί αστυνομία ηθών, για τις απαγωγές και το βασανισμό νεαρών κοριτσιών που δε φοράνε μαντήλα ή που δεν είναι ευπρεπώς ντυμένα, πού είσαι χαμένος; Γιατί οι ευαισθησίες σου είναι τόσο ευκαιριακές όσο ο χρόνος αναμονής ενός αμερικάνικου βομβαρδισμού; Γιατί πάλι θυμάσαι να μιλήσεις για οποιονδήποτε καταπιεσμένο λαό, για οποιαδήποτε καταπιεσμένη τάξη, για οποιοδήποτε καταπιεσμένο φύλο λίγο πριν-λίγο μετά από κάποια θηριωδία του κράτους του Ισραήλ;

Αλλά και πάλι, και τώρα ακόμη ας το δεχτώ ως αγνό το ενδιαφέρον σου, τι έχεις να προτείνεις πέρα από το βομβαρδισμό της χώρας αυτών των γυναικών; Αν φύγουν από εκεί να γλιτώσουν και έρθουν ως εδώ θα τους δώσεις άσυλο; Θα τρέξεις να τις υποδεχτείς; Θα συμμετέχεις εθελοντικά στη φιλοξενία, στη διατροφή, στην ένταξή τους; Πες μου, θα κάνεις εύκολη τη ζωή αυτών των βασανισμένων γυναικών αν περάσουν τα σύνορά σου, κυνηγημένες από το βάρβαρο, θεοκρατικό καθεστώς της χώρας τους;

Άσε, μη μου πεις. Ξέρω. Το είδα και προχτές στην Κρήτη με τις φωτοβολίδες στις σκηνές τους, το είχα δει και στη Μυτιλήνη με την έγκυο γυναίκα στη βάρκα. Η ευαισθησία σου, το να σταθείς πλάι στον αδύναμο και τον καταπιεσμένο δεν είναι καν τόσο όσο. Το μπόι της αξιοπρέπειάς σου δε φτάνει καν τους αστραγάλους της υπάνθρωπης ξεφτίλας που στέκει αγέρωχη πάνω απ’ τη ζωή σου. Λες, λοιπόν, για να λες. Κάποιες φορές όμως κι αυτό έχει ένα όριο, μια κόκκινη γραμμή. Κι η κόκκινη γραμμή, όπως στην Παλαιστίνη, έτσι και στο Ιράν, ξεπεράστηκε τη στιγμή που για οποιονδήποτε λόγο, στήριξες τη συλλογική τιμωρία του λαού.

-Παλαιστίνη, Παλαιστίνη, Παλαιστίνη… μπλα… μπλα… μπλα… Σας βαρεθήκαμε. Μια φορά για την Κύπρο δεν έχετε πει. Μια πορεία ως την τούρκικη πρεσβεία δεν έχετε κάνει. Λες και δεν έχουμε κι εκεί κατοχή.

–Αγόρι μου, είσαι βλαμμένο; Συγκρίνεις τι; Έναν λαό που από την πρώτη μέρα της κατοχής δεν έπαψε να αγωνίζεται, να δίνει το αίμα του για να αποτινάξει το ζυγό, με έναν άλλο που αναλώνεται σε εκδηλώσεις και διπλωματικά γκαλά; Με κοροϊδεύεις; Θα αγωνιστώ εγώ για κάποιους που δεν έχουν καμία διάθεση να αγωνιστούν οι ίδιοι για τον εαυτό τους; Θα μας δουν οι Κύπριοι στο δρόμο και θα ψάχνουν τρύπα να κρυφτούν, μην και τους πάρει μαζί μας κάνα μάτι και τους κάνουμε χαλάστρα στον τουρισμό.

Οι αντικατοχικοί αγώνες που μένουν στην ιστορία, που ελευθερώνουν λαούς κι επανακτάν εδάφη δεν γίνονται μια φορά ανά δεκαετία στα κτίρια του ΟΗΕ, ούτε με υπουργούς και διπλωμάτες. Οι αγώνες των λαών που θέλουν να αποτινάξουν το ζυγό του κατακτητή γίνονται στις γκρεμισμένες γειτονιές των πόλεων, στα ερείπια και τα χαρακώματα. Γίνονται με πέτρες, με μαχαίρια και με όπλα. Γίνονται κι έχουν τίμημα μεγάλο σε άνδρες, σε γυναίκες, σε παιδιά. Η ελευθερία έχει πάντα χρώμα κόκκινο, μάτια δακρυσμένα και φωνή κλεισμένη απ’ τα ουρλιαχτά. Κι είναι αυτά τα χαρακτηριστικά της ελευθερίας, που διεκδικεί ασταμάτητα ο λαός της Παλαιστίνης, τα οποία ξεσηκώνουν τον κόσμο σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη, για να σταθεί πλάι του.

-Ναι, αλλά η Μποφίλιου μιλάει άσχημα στον πατέρα της. Έτσι είστε οι αριστεροί: ασεβείς.

–Αγόρι μου, είσαι βλαμμένο; Είσαι, τι ρωτάω… Άσε τη Νατάσσα, λοιπόν, και τον μπαμπά της να ξέρουν τι είναι αυτό που έχουν μεταξύ τους και πώς το εκφράζουν και ζήτα απ’ το σεβαστό πατέρα σου, αν δεν τον βαραίνεις, να σου περάσει το πιάτο με τη γενοκτονία ενός λαού που στηρίζετε οικογενειακά δεκαετίες με την ψήφο σας.

Διαβάστε επίσης:

Μισό αποτύπωμα, ολόκληρη ζωή

Παίζουμε κρυφτό; Μετράω ως το 60!

Αντί προσευχής