Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας και θα ήθελα να φωτίσω την όχι πλέον δημοφιλή όψη της: αυτή της ομαδικής θεραπείας (και δε μιλώ μόνο για τις ομάδες απεξάρτησης από εθισμούς). Σε μια εποχή όπου ο ανταγωνισμός αυξάνεται διαρκώς – ακόμα και ανάμεσα σε ένα ζευγάρι, το οποίο θεωρητικά είναι το μόνο που εκούσια «ενώνεται» όλο το 24ωρο – οι ατομικές συνεδρίες δίνουν και παίρνουν. Και καλά κάνουν• είναι ένα σημαντικό βήμα για να συμφιλιωθεί κάποιος με τον εαυτό του.

Του Γιώργου Καρακασίδη

Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά: ο κίνδυνος να δημιουργηθούν άνθρωποι-νησίδες, που ίσως να μη γεφυρωθούν ποτέ μεταξύ τους. Μέσα στη λογική του «πρόσεξε πρώτα τον εαυτό σου», ο ατομισμός μπορεί να διογκωθεί, η μοναξιά να ενισχυθεί και να γεννηθεί ένας φαύλος κύκλος. Εξυπακούεται πως δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες – κάθε άνθρωπος χρειάζεται τη δική του προσέγγιση.

Κι όμως, αυτό που λείπει περισσότερο από την κοινωνία τα τελευταία χρόνια είναι η συλλογικότητα. Πώς μπορεί, λοιπόν, να καλλιεργηθεί, αν δεν μάθουμε πρώτα να ακούμε πραγματικά τον άλλον; Όχι μόνο να τον παρηγορούμε, αλλά να τον συναισθανόμαστε -να ξαναβρούμε τον τρόπο να επικοινωνήσουμε (ουσιαστικά) μαζί του. Και δε μιλάμε απαραίτητα για τη φιλία• γιατί, όσο σημαντική κι αν είναι, συχνά λειτουργεί ως ένας ωραιοποιημένος καθρέφτης -όχι ο πραγματικός.

Σε μια ιδανική κοινωνία, ένας σύλλογος θεραπευτών θα έφτιαχνε ένα υπόμνημα και θα το έστελνε στον αρμόδιο φορέα. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω; Ίσως. Ανερμάτιστες σκέψεις είναι όλες αυτές. Ποιος μπορεί να είναι απόλυτος; Άλλωστε, κι η απολυτότητα δείγμα ατομισμού δεν είναι;

Διαβάστε επίσης:

Γυρίζουν πίσω και στο μέτρημα τους λείπουν πάνω από 18.000 παιδιά

Βασανιστήρια: Μπήκε στη ΓΑΔΑ περπατώντας – Βγήκε με σπασμένο πόδι
Έλατε να σας πω τι σημαίνει αστυνομική βία

Μεταξύ μας, δε νικιέται η αλήθεια

Untoldgr, για ό,τι δεν σου λένε και ό,τι δεν σου δείχνουν.