15ο Αντιρατσιστικό φεστιβάλ Πρέβεζας: Μια τελίτσα ακόμη για έναν πιο ανθρώπινο κόσμο

«Κι όμως αδερφέ μου, εμείς θα φτιάξουμε έναν κόσμο πιο ανθρώπινο!».

Αύριο είναι η προβολή του ντοκιμαντέρ μας στη Πρέβεζα στο πλαίσιο του 15ου Αντιρατσιστικού φεστιβάλ στην πλατεία Ανδρούτσου. Με αυτή την πρόταση θα ξεκίναγα το θέμα, θα έβαζα το πρόγραμμα και θα σας καλούσα να έρθετε.

Όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει πια έτσι. Στην Πρέβεζα μας περιμένουν, μας περιμένει η Έφη. Θα πάμε με την Μαρία και τον Σοφοκλή. Θα συναντήσουμε τον Άρη και τον Αντώνη, που θα έρθουν μαζί από τη Θεσσαλονίκη. Θα το πω στον Βασίλη στη Λαμία. Θα δούμε πάλι και επιτέλους την Ανδρονίκη, θα έρθει και εκείνη με τον γιο της από την Θεσσαλονίκη. Θα βρούμε την Χρύσα, τη Βάσω, τον Στάθη και το Μελινάκι και την Ερατώ με την μικρή της, που θα έρθουν από την Καλαμάτα. Θα γνωρίσουμε τον Δημήτρη που θα έρθει από την Λευκάδα και θα στείλω την φωτογραφία του στον Δημήτρη στην Κοζάνη. Ενώνοντας τελίτσες στον χάρτη μου, που οι άνθρωποί του τον ορίζουν με άλλο τρόπο. Τρόπο που δεν χωράει ούτε εκπτώσεις, ούτε ίσες αποστάσεις.

Θα κλάψουμε, κλασικά.

Θα γελάσουμε, ανακουφιστικά.

Θα αναπνεύσουμε, πραγματικά.

Τον ίδιο αέρα. Εκείνον που κάνει τον άγριο τούτο κόσμο υποφερτό. Και θα ελπίσουμε σε αυτό που τόσο ωραία λένε τα παιδιά της Πρέβεζας: «Κι όμως αδερφέ μου, εμείς θα φτιάξουμε έναν κόσμο πιο ανθρώπινο!».

Και τώρα διαβάστε τι θα γίνει εκεί και ελάτε. Να μιλήσουμε, να γνωριστούμε, να βάλουμε μια τελίτσα παραπάνω. Μήπως και κάποτε να μην μας ενώνει μόνο ο θάνατος.

«Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ δεν είναι μόνο ένας πολιτικός χώρος αντίστασης στον ρατσισμό, τον φασισμό, τον σεξισμό και την ακροδεξιά. Είναι ένα κάλεσμα ελπίδας, μια γιορτή των πολλών, των διαφορετικών, των αόρατων που επιμένουν να στέκονται μαζί.

Είναι η γιορτή του «συνανήκειν»: του κοινού μας βίου, των κοινών μας ανησυχιών, των κοινών μας ονείρων. Στεκόμαστε πλάι-πλάι, σε μια κοινωνία που προσπαθεί να μας διασπάσει. Ενώνουμε φωνές, βλέμματα και καρδιές.

Το Φεστιβάλ είναι για εκείνες και εκείνους που δεν αντέχουν να βλέπουν κόσμο πίσω από φράχτες, ψυχές εγκλωβισμένες σε κατηγορίες και ρόλους. Είναι η απάντηση στον κυνισμό της εποχής, μια πράξη αντίστασης γεμάτη τρυφερότητα. Εδώ, γνωριζόμαστε, ακούμε ο ένας τον άλλο, μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε. Κι εκεί που υψώνονται τείχη, εμείς υφαίνουμε γέφυρες.

Για τον λαό της Παλαιστίνης, για την δικαιοσύνη στο έγκλημα των Τεμπών, για την εναντίωση στις πολιτικές των επαναπροωθήσεων που οδηγούν σε ναυάγια όπως αυτό της Πύλου, για μια ζωή με αξιοπρέπεια στους/στις μετανάστες/μετανάστριες και τους/τις πρόσφυγες/προσφύγισσες, για την συμπερίληψη!

Για όλους αυτούς τους λόγους, σας καλούμε να ενώσουμε τις φωνές μας και να στηρίξουμε το 15ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ Πρέβεζας.

Αναλυτικά το πρόγραμμα του φεστιβάλ:

19:00 Κεντρική εκδήλωση:

Τέμπη – Πύλος: Να πάρουμε πίσω το οξυγόνο μας!

Μαρία Γαλάτη, Μαρία Κεφαλά, Σοφοκλής Αρχοντάκης (δημοσιογραφική ομάδα The Untold)

Αντώνης Αντωνίου (πολυτραυματίας στο έγκλημα των Τεμπών)

Άρης Σταμάτης (πρώην μηχανοδηγός)

Χρύσα Κασίνη (δικηγόρος στην υπόθεση της Πύλου)

Στάθης Γιακουμής (μέλος Αντιφασιστικής Κίνησης Καλαμάτας)

21:00 Προβολή Ντοκιμαντέρ ΤΕΜΠΗ -The Untold Story

Τα εγκλήματα έχουν αυτουργούς

(Από την ομάδα του The Untold)

23:00 Συναυλία

Ντάνος Μηνιάδης

ΤΑ Μπένγκα της Ηπείρου

Νίκος Τσιαρχής (σάζι, βιολί)

Εφή Ζαβογιάννη (φωνή, μπεντίρ)

Τηλέμαχος Τσιαρχής (νέι, λάφτα)

Marta Alicya Kurzyca (κλαρίνο)

Διαβάστε επίσης:

Δεν είναι Αύγουστος φέτος

Η αναγνώριση της Παλαιστίνης δεν θα σταματήσει τη γενοκτονία στη Γάζα – Οι κυρώσεις κατά του Ισραήλ θα το κάνουν

Τελευταία άρθρα:

  • Η Χρύσα Λύκου στο Untold: «Η δίκη της Χρυσής Αυγής τελείωσε, όχι ο αγώνας εναντίον του φασισμού»
    Θέματα

    Η Χρύσα Λύκου στο Untold: «Η δίκη της Χρυσής Αυγής τελείωσε, όχι ο αγώνας εναντίον του φασισμού»

    Έντεκα χρόνια μετά την έναρξη της δίκης και λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωσή της σε δεύτερο βαθμό, η επιστροφή σε αυτή την ιστορική διαδρομή είναι μια αναμέτρηση με όσα συνέβησαν, με όσα δεν ξεχάστηκαν και με όσα εξακολουθούν να μας απειλούν.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Ελία Σουλεϊμάν: «Να συνεχίσουμε να δημιουργούμε ομορφιά και ποίηση»
    Culture

    Ελία Σουλεϊμάν: «Να συνεχίσουμε να δημιουργούμε ομορφιά και ποίηση»

    Ο Ελία Σουλεϊμάν έχει κάνει τη σιωπή κινηματογραφική γλώσσα. Ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός, μία από τις πιο ξεχωριστές φωνές του παλαιστινιακού και του διεθνούς κινηματογράφου, βρίσκεται αυτές τις ημέρες στην Αθήνα και την Τρίτη (13/10) μάς υποδέχθηκε στον Dounias*, σε μια συνάντηση με δημοσιογράφους.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Nek & Josey: «Βλέποντας τις ανισότητες και τον φασισμό, σου γίνεται ανάγκη να εκφραστείς»
    CultureΦωτορεπορτάζ

    Nek & Josey: «Βλέποντας τις ανισότητες και τον φασισμό, σου γίνεται ανάγκη να εκφραστείς»

    Γνώρισα τον Josey στη συναυλία οικονομικής ενίσχυσης της Σελήνης, όταν ο Novel τον κάλεσε να ανέβει στη σκηνή, έχοντας ακούσει ένα κομμάτι του που του άρεσε. Μια κίνηση ουσιαστικής στήριξης, που έδωσε σε έναν νέο καλλιτέχνη την ευκαιρία να παρουσιάσει τη δουλειά του σε ένα μεγαλύτερο κοινό.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Περνώντας τα σύνορα ενός άθλιου διαφημιστικού σποτ
    Απόψεις

    Περνώντας τα σύνορα ενός άθλιου διαφημιστικού σποτ

    Είναι ιστορίες ελεύθερες που δεν κλείνονται στα στενά κεφάλια αυτών που κυβερνάν. Είναι ιστορίες λερωμένες που δεν έχουν θέση στις αποστειρωμένες γραβάτες αυτών που αποφασίζουν. Είναι ιστορίες ειλικρινείς, αστείες, αφελείς, όμορφες. Ιστορίες που παίρνουν το αυστηρό μιας κοινοτικής οδηγίας, το ωμό μιας υπουργικής απόφασης, το εμετικό ενός τηλεοπτικού/ραδιοφωνικού σποτ και τα τσαλακώνουν σαν παλιόχαρτα γεμάτα μουτζούρες.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Τέμπη και Σκουριές – «Να μην φοβόμαστε να αγγίξουμε τις πληγές μας»
    PoliticsΦωτορεπορτάζ

    Τέμπη και Σκουριές – «Να μην φοβόμαστε να αγγίξουμε τις πληγές μας»

    Μπορεί σε λίγες μέρες να γυρίζουμε τα ρολόγια μας μια ώρα πίσω, όμως στην Χαλκιδική την Παρασκευή  9 Οκτωβρίου άλλαξεη ώρα κάπως αλλιώτικα.
    Διαβάστε περισσότερα
  • Γκρεμίστε μας
    Απόψεις

    Γκρεμίστε μας

    Εκείνο το πρωί ήθελα να φύγω από αυτόν τον τόπο, γιατί δε χωρούσε τις επιθυμίες μου. Τη σύγκρουση με το σαθρό, το γκρέμισμα αυτού που ήδη βλέπει τα θεμέλιά του να τρίζουν σηκώνοντας σκόνη. Ήθελα να φύγω για να νιώσω επιτέλους ότι κάνω κάτι γι' αυτό τον κόσμο.
    Διαβάστε περισσότερα