Θα ήθελα να ήταν Αύγουστος και φέτος.
Να ανέβαζα το κείμενο που ανεβάζω κάθε χρόνο για τον ερωτικό Αύγουστο, τον ιδρώτα στ’ ακροδάχτυλα και τα σπίτια που χτίζονται Σεπτέμβρη. Να λέω για τον κήπο μου και τις άνισες μάχες μου με τετράνυχους και πεταλούδες, με ξηρασία και κλιματική αλλαγή. Να μιλάω για τα ένα-δύο βιβλία που προλαβαίνω να διαβάσω, τις συναυλίες που θα πάω, να μεταφέρω την καθημερινή μου παράνοια από τις ιστορίες του μίνι μάρκετ.
Θα ήθελα να είναι ζεστές οι νύχτες και να μιλάμε με μπύρες και ποιήματα, να είναι ακύμαντες οι θάλασσες και να γελάμε με ηλιοβασιλέματα και αρμύρα. Θα ήθελα πρωινά στη δροσιά της πλατείας ενός ορεινού χωριού και απογεύματα κάτω από τις ελιές σε ένα χωράφι στη Λευκάδα. Θα ήθελα ρουτίνα και έστω μια φορά, έστω ένα καλοκαίρι εκείνος ο αποτυχημένος αφορισμός του Έκο να επαληθευόταν.
Δεν είναι Αύγουστος όμως φέτος. Δεν είναι καλοκαίρι. Δεν είναι μέρες, δεν είναι νύχτες. Είναι μόνο γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Είναι λιμός. Είναι αποστεωμένα και είναι νεκρά παιδιά. Είναι το σημείο καμπής της οριστικής απανθρωποποίησης της ανθρωπότητας. Είναι του καθενός ο σελιδοδείκτης που θα μπορεί για το υπόλοιπό του να επιστρέφει και να βλέπει με ποιους πήγε και απέναντι σε ποιους στάθηκε. Είναι εκείνο το σύνθημα που εκτείνει την ελευθερία από το ποτάμι ως τη θάλασσα. Κι όλοι ξέρουμε για ποιο ποτάμι, ποια θάλασσα και ποια λωρίδα γης μιλάμε.
Δεν είναι Αύγουστος και δε θα είναι κανένας μήνας ώσπου παιδιά να μην πεθαίνουν, ώσπου η ζωή να επανέλθει, ώσπου η ελευθερία να ανεμίσει, ώσπου το τέρας να ηττηθεί.
Φωτογραφία: Μαρία Γαλάτη
Διαβάστε επίσης:
Γιώργος Νούνεσης: Ο φωτογράφος της φύσης και… των κινημάτων
Το Έδαφος Θρηνεί: Σκιές και Ρίζες μιας Συνεχιζόμενης Τραγωδίας
