Η κυβέρνηση δεν μπορεί να παριστάνει τον παρατηρητή. Γνώριζε για τα κενά. Ψήφισε «προστατευτικές» τροπολογίες που χρειάζονται μέρες για να τεθούν σε εφαρμογή, αφήνοντας ανοιχτό παράθυρο για τους πλειστηριασμούς της τελευταίας στιγμής. Το έκανε συνειδητά.
Αυτή είναι η ιστορία του κ. Γιώργου. Ενός ανθρώπου που από επιτυχημένος επαγγελματίας κατέρρευσε οικονομικά και σωματικά, όταν ήρθε αντιμέτωπος με τον καρκίνο. Πρώτα η σύζυγός του, μετά ο ίδιος.
Με επιθετικό όγκο στον εγκέφαλο, υποβλήθηκε σε χειρουργείο και από τότε παλεύει για τη ζωή του με συνεχείς θεραπείες. Κι όμως, το κράτος που θα έπρεπε να στέκεται στο πλευρό του, παρακολουθεί αμέτοχο την εκτέλεση του πλειστηριασμού της μοναδικής του κατοικίας. Όχι από κάποιον ιδιώτη επενδυτή, αλλά από το ίδιο το fund που διαχειρίζεται το χρέος του, μέσω της Dovalue και της Reoco Frontier. Μια καλά στημένη μηχανή, με κοινή έδρα, κοινά συμφέροντα, και πλήρη κάλυψη από την κυβερνητική απραξία.
Ο κ. Γιώργος έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να σώσει το σπίτι του. Προσέφερε εφάπαξ 7.000 ευρώ και 500 ευρώ τον μήνα, πρόταση που κατατέθηκε επίσημα στη Dovalue – την εταιρία διαχείρισης (servicer) του fund.
Η «επιείκεια» που του υποσχέθηκαν μεταφράστηκε σε ένα καλοστημένο σχέδιο αρπαγής. Η Reoco Frontier, το real estate του fund FRONTIER (της Εθνικής Τράπεζας), εμφανίστηκε ως ο μοναδικός πλειοδότης και αγόρασε το ακίνητο για 150.001 ευρώ, μόλις ένα ευρώ πάνω από την τιμή εκκίνησης, σε μια διαδικασία χωρίς ανταγωνισμό, απολύτως προσχηματική.
Και εδώ συμβαίνει το εξής: στις 21 Μαΐου, δηλαδή μόλις λίγες μέρες μετά τον πλειστηριασμό, θα εκδοθεί επίσημα η βεβαίωση ευαλωτότητας, η οποία βάσει της πρόσφατης νομοθεσίας, θα έπρεπε να αναστείλει κάθε διαδικασία πλειστηριασμού. Η Dovalue γνώριζε, είχε ειδοποιηθεί από την «Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των Πλειστηριασμών» που συνόδευσε τον κ. Γιώργο στη συνάντηση. Κι όμως, έδρασε πρώτα. Γιατί; Γιατί το κράτος το επιτρέπει.
Στις 30 Μαΐου, ο κ. Γιώργος θα περάσει και από ΚΕΠΑ για να λάβει βεβαίωση αναπηρίας. Αν την είχε ήδη, θα υπήρχε αναστολή έξωσης για δύο χρόνια. Αλλά αυτό δεν πτοεί τη μηχανή της Dovalue. Ήξεραν ότι αν καθυστερούσαν, δεν θα μπορούσαν να του πάρουν το σπίτι. Γι’ αυτό έσπευσαν. Αυτό είναι το επίπεδο αναλγησίας.
Η συγκυρία δεν είναι τυχαία. Το πρόγραμμα «Σπίτι μου 2», που έχει ανακοινώσει η κυβέρνηση για την «προστασία» και «προσφορά» στέγης σε νέους, έχει μείνει πίσω. Δεν υπάρχουν αρκετά διαθέσιμα σπίτια.
Έτσι, τα funds και οι servicers επιταχύνουν τους πλειστηριασμούς για να τα συγκεντρώσουν. Με τα κενά της νομοθεσίας και την κυβερνητική αδιαφορία, βρίσκουν το πεδίο ανοιχτό. Η λογική είναι απλή και απάνθρωπη: να «σκουπιστούν» παλιά ακίνητα, να αγοραστούν φτηνά, να μεταπωληθούν ή να ενταχθούν σε επιδοτούμενα σχήματα με τεράστιο περιθώριο κέρδους. Ποιος χάνει; Ο αδύναμος, ο ευάλωτος, ο άρρωστος.
Το περιστατικό αυτό αποτελεί ντροπή για κάθε στοιχειωδώς δημοκρατική και ευνομούμενη πολιτεία. Όταν ένας καρκινοπαθής με τεκμηριωμένη ευαλωτότητα βλέπει την πρώτη του κατοικία να αρπάζεται κυριολεκτικά λίγες μέρες πριν ενεργοποιηθεί η νομική του προστασία, τότε δεν μιλάμε για κράτος δικαίου. Μιλάμε για κράτος υπαλλήλων των servicers.τότε δεν μιλάμε για κράτος δικαίου. Μιλάμε για κράτος υπαλλήλων των servicers.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να παριστάνει τον παρατηρητή. Γνώριζε για τα κενά. Ψήφισε «προστατευτικές» τροπολογίες που χρειάζονται μέρες για να τεθούν σε εφαρμογή, αφήνοντας ανοιχτό παράθυρο για τους πλειστηριασμούς της τελευταίας στιγμής. Το έκανε συνειδητά.
Η υπόθεση αυτή δεν είναι μόνο άδικη, αλλά και αποκαλυπτική. Για το πώς τα funds λειτουργούν ανεξέλεγκτα. Για το πώς η κυβέρνηση κρατά ομπρέλα προστασίας πάνω από τα συμφέροντά τους. Και για το πώς οι ευάλωτοι πολίτες αυτής της χώρας, ακόμα και όταν δίνουν μάχη για τη ζωή τους, δεν έχουν πού να σταθούν.
Αν αυτό είναι «ανάπτυξη», τότε είναι η ανάπτυξη των ολίγων, πάνω στα ερείπια των πολλών.
Πηγή εικόνας: Eurokinissi
Διαβάστε επίσης:
