«Όλα έγιναν στο πλαίσιο της νομιμότητας»
Η ιστορία μας έχει δείξει ότι η καταστολή δεν ξεκινάει ποτέ με τις μεγάλες σφαγές. Ξεκινάει με κάτι φαινομενικά «νόμιμο». Με μια προσαγωγή χωρίς εξήγηση. Με μια κατάσχεση χωρίς ένταλμα. Με έναν εξευτελιστικό σωματικό έλεγχο χωρίς κατηγορία. Με μια απαγωγή που βαφτίζεται «προληπτική αστυνομική ενέργεια».
Πάμε να κάνουμε μια υπενθύμιση λοιπόν.
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, η Μαρία Γαλάτη, φωτορεπόρτερ στο The Untold, βγήκε από το σπίτι της και κατέληξε, χωρίς να το γνωρίζει, σε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες στιγμές της ελληνικής δημοκρατίας.
Δύο άνδρες της Κρατικής Ασφάλειας την προσήγαγαν χωρίς καμία εξήγηση. Δεν της επέτρεψαν να ειδοποιήσει κανέναν. Δεν της απήγγειλαν κατηγορία. Δεν της έκαναν σύλληψη.
Την πήγαν στη ΓΑΔΑ, στον 6ο όροφο.
Της πήραν το κινητό της. Δεν της το επέστρεψαν ποτέ.
Την έγδυσαν και την έψαξαν, χωρίς ένταλμα.
Την κράτησαν τρεις ώρες. Και ύστερα, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, την άφησαν να φύγει.
Και σήμερα, η κυβέρνηση και η Ελληνική Αστυνομία μας λένε ότι όλα αυτά έγιναν «στο πλαίσιο της νομιμότητας».
Αν αυτό θεωρείται νόμιμο, τότε το Κράτος Δικαίου έχει ήδη πεθάνει.
Αν είναι νόμιμη η αρπαγή πολίτη χωρίς ένταλμα, τότε ο νόμος είναι απλώς ένα εργαλείο τρόμου.
Αν είναι νόμιμη η κατάσχεση δημοσιογραφικού υλικού χωρίς διαδικασία, τότε η ελευθερία του Τύπου είναι απλώς ψευδαίσθηση.
Αν είναι νόμιμη η εξευτελιστική μεταχείριση ενός φωτορεπόρτερ χωρίς λόγο, τότε δεν είμαστε σε δημοκρατία, αλλά σε καθεστώς όπου η καταστολή είναι ο κανόνας και η ανεξάρτητη δημοσιογραφία ο εχθρός.
Η Μαρία δεν ήταν στόχος επειδή έκανε κάτι παράνομο. Ήταν στόχος επειδή κάνει αυτό που οι δημοσιογράφοι και οι φωτορεπόρτερ οφείλουν να κάνουν: να καταγράφουν, να τεκμηριώνουν, να αποκαλύπτουν.
Όταν οι δημοσιογράφοι και οι φωτορεπόρτερ στοχοποιούνται, όταν τους αντιμετωπίζουν ως εγκληματίες, αυτό δεν είναι απλώς μια προσωπική υπόθεση. Είναι ένα μήνυμα προς όλους: «Μην τολμήσετε να μιλήσετε».
Αλλά εμείς δεν θα σωπάσουμε.
Η ελευθερία του Τύπου είναι ο θεμέλιος λίθος της δημοκρατίας. Χωρίς αυτήν, η εξουσία γίνεται ανεξέλεγκτη. Και μια ανεξέλεγκτη εξουσία είναι μια επικίνδυνη εξουσία.
Όταν μια κυβέρνηση δεν απαντάει για τέτοιες πρακτικές, όταν τις βαφτίζει «νόμιμες», τότε δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με αυθαιρεσία. Έχουμε να κάνουμε με την κανονικοποίηση του αυταρχισμού.
Ο Νάσος Ηλιόπουλος, στην παρέμβασή του στη Βουλή, είπε το προφανές: η κυβέρνηση συγκαλύπτει και κρύβεται. Και όσο καλύπτει τέτοιες πρακτικές, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από μια πραγματική δημοκρατία.
«Από την πρώτη επιτροπή προχωρήσαμε σε συγκεκριμένες καταγγελίες περιστατικών αστυνομικής αυθαιρεσίας οι οποίες συγκαλύπτονται από την κυβέρνηση. Σήμερα που είναι η τέταρτη επιτροπή, ακόμα δεν έχει υπάρξει καμία απάντηση. Επιτρέψτε μου λοιπόν να αναφερθώ σε άλλο ένα περιστατικό που η κυβέρνηση κάνει ότι δεν ξέρει και δεν βλέπει.
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, υπάλληλοι της κρατικής ασφάλειας προχώρησαν σε ανέτεια προσαγωγή φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφου ενός καινούργιου ηλεκτρονικού μέσου, του The Untold, έξω από το σπίτι της. Την οδήγησαν στη ΓΑΔΑ χωρίς ένταλμα, χωρίς γνωστοποίηση του λόγου προσαγωγής, τίποτα.
Εκεί, της πήραν το κινητό – ένα κινητό που περιείχε δημοσιογραφικό υλικό – χωρίς να της δώσουν αποδεικτικό ότι βρίσκεται στην κατοχή της αστυνομίας. Της έκαναν εξευτελιστικό σωματικό έλεγχο. Σε αυτή την ερώτηση, γιατί καταθέσαμε γραπτή ερώτηση προς το Υπουργείο, η απάντηση ήταν ότι όλα έγιναν «στο πλαίσιο της νομιμότητας».
Δηλαδή, σύμφωνα με το Υπουργείο, είναι αποδεκτό να απαγάγεις δημοσιογράφους για μερικές ώρες, χωρίς κανένα έγγραφο, χωρίς καμία αναφορά στο γιατί το κάνεις. Και αυτό είναι η γραπτή απάντηση που έδωσε το Υπουργείο».
Η Μαρία μπορεί να βγήκε εκείνο το απόγευμα από το σπίτι της μόνη. Αλλά δεν είναι μόνη.
Δεν είναι μόνη, γιατί κάθε φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφος που αρνείται να γίνει φερέφωνο της εξουσίας είναι μαζί της.
Δεν είναι μόνη, γιατί κάθε πολίτης που θέλει να ζει σε μια δημοκρατία όπου οι αρχές λογοδοτούν, είναι μαζί της.
Σκίτσο: Ανεξίτηλο
Διαβάστε επίσης:
