Για ό,τι έγινε χθες στο Βόλο. Όχι, δεν αναφέρομαι στην φρικτή κακοποίηση του κοριτσιού και του παιδιού της. Αυτό συμβαίνει συνεχώς. Πίσω από όλες τις κλειστές πόρτες που δεν ανοίγουμε. Που δεν μας ανοίγουν.
Στέκομαι στο μεγαλειώδες. Στην αρχή για την αλλαγή. Γιατί χθες στο Βόλο ξεκίνησε να αλλάζει η ροή της ιστορίας της γυναικείας κακοποίησης.
«Δεν την βλέπαμε ποτέ τη γυναίκα. Ξέραμε ότι εδώ μένει ένα ζευγάρι Αλβανών, αλλά δεν είχαμε δει ποτέ αυτό το κορίτσι. Απορούσαμε όλοι τι γινόταν μέσα σε αυτό το σπίτι, αλλά δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Δεν ξέραμε τι συνέβαινε»
«Την έβλεπα πολύ σπάνια. Μόνο μέχρι τον κήπο έβγαινε. Δύο ή τρεις φορές αυτά τα χρόνια. Όχι παραπάνω. Και μου έκανε εντύπωση διότι ήταν ντυμένη από πάνω μέχρι κάτω. Σαν κουκουλωμένη. Δεν την είδα ποτέ έξω από την αυλή του σπιτιού να κυκλοφορεί, να ψωνίζει. Και δεν είχα δει και το παιδί ποτέ».
Και η είδηση θα είχε την κλασικά επαναλαμβανομένη κατάληξη. Μιας ακόμα προδιαγραμμένης γυναικοκτονίας. Αν χθες το Βόλο οι γειτόνισσες, οι γυναίκες, οι διπλανές, δεν αποφάσιζαν ότι μπορούν. Να κάνουν κάτι. Ό,τι μπορούν να κάνουν τα πάντα.
Δέκα από εκείνες, δεν έκλεισαν τα αυτιά τους, δεν κοίταξαν τη δουλειά τους, δεν έπεσαν από τα σύννεφα.
Και την έσωσαν.
Δέκα γυναίκες. Κάλεσαν την Αστυνομία και δεν περιμέναν πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών τους να φτάσει, ίσως αργά. Δέκα γυναίκες χτυπούσαν την πόρτα της, φωνάζοντάς του να σταματήσει.
Δέκα γυναίκες έμειναν εκεί, μέχρι να έρθει η Αστυνομία. Και όταν η πόρτα άνοιξε, ήταν εκεί. Δίπλα στην αιμόφυρτη αδερφή τους.
Από χθες κρατάμε αυτό. Και συνεχίζουμε. Όσο εσείς κοιτάτε, όσο κάνετε ότι δεν ακούτε, όσο δεν ανακατεύεστε. Εμείς θα έχουμε η μία την άλλη.
