Έξω από το Συνεδριακό Κέντρο Λάρισας, εκεί όπου στις 23 Μαρτίου θα ξεκινήσει η δίκη για το έγκλημα των Τεμπών, ο Πάνος Ρούτσι στέκεται απέναντι σε ένα κτίριο που, όπως λέει, «το έχουν κάνει φρούριο». Ο πατέρας του Ντένις, δεν μιλά για δικαίωση που έρχεται. Μιλά για όσα δεν έγιναν.
«Κλαίει όλο το αμφιθέατρο» μου σημειώνει η Μαρία στο χαρτάκι μπροστά μου. Σηκώνω τα μάτια μου και βλέπω δακρυσμένα μάτια. Πολλά. Εκείνη κάθεται αριστερά μου. Δίπλα μου ο Πάνος, δίπλα του η Χρυσούλα, δίπλα της ο Αντώνης.
Το δικό μου κατακρεουργημένο πρόσωπο δε μετράει περισσότερο από το πρόσωπο που κατέσφαξε μια προπέλα του λιμενικού. Δε θα το επιτρέψω αυτό. Μόνο πάνω από το πτώμα μου.
Η γλώσσα καθορίζει ποιοι θεωρούνται ανθρώπινοι και ποιοι προβλήματα.
Η συνέντευξη Τύπου που δόθηκε αποκάλυψε τις τεράστιες ευθύνες Ελλήνων και Ιταλών. Αποκάλυψε ότι, ακόμα και με πυρόσφαιρα, υπήρχαν ζωές που έφυγαν αδικαιολόγητα, υπήρχαν άνθρωποι που τραυματίστηκαν σωματικά και ψυχικά πολύ πιο βαριά απ’ όσο θα μπορούσε να έχει συμβεί. Αποκάλυψε ότι τα Τέμπη, αφού μας έκαψαν που μας έκαψαν, θα μας καίνε καθημερινά, χωρίς να καίνε το κράτος, τους υπεύθυνους, και το σύστημα που τα γέννησε.
1 χρόνος theuntold.gr. 1 χρόνος φωτογραφίες, 1 χρόνος λέξεις. 1 χρόνος γεγονότα που σημάδεψαν τον δρόμο της διεκδίκησης και του αγώνα, μέσα από ένα ψηφιακό λεύκωμα 100 σελίδων.
Γιατί τι είναι «ανάπτυξη» και «υγιής επιχειρηματικότητα», αν δεν είναι οι γεμάτες τσέπες που ταΐζονται από άδεια στομάχια;
Όταν πριν τρία -σχεδόν- χρόνια αποφασίσαμε να μπούμε στην υπόθεση των Τεμπών, δεν είχαμε ιδέα τι θα ακολουθούσε. Η ανάγκη να μην μείνει ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία, να μην μείνουν μόνοι οι άνθρωποι, που άθελα τους έγιναν το κέντρο μια ασύλληπτης υπόθεσης, και η δημοσιογραφική ευθύνη της δημοσίευσης ως αρχή της Δικαιοσύνης, μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα.
Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2025. 1054 μέρες μετά το έγκλημα στα Τέμπη και 102 μέρες από τη μέρα που ο Πάνος Ρούτσι σταμάτησε την απεργία πείνας που έκανε για 23 μέρες.