Ένας λαός που αγαπάει την ευθύνη, είναι ένας λαός που δεν πρέπει να περιμένει ούτε σωτήρες ούτε ειδικά καλέσματα για να απαιτήσει από την εξουσία κάτι που δικαιούται και που διαχρονικά στη χώρα αυτή τού στερούν: μια ζωή με δικαιοσύνη.
Είναι η επόμενη μέρα που ξεγλίστρησε από το θυμικό μιας κοινωνίας. Είναι η επόμενη μέρα, που βρήκε, εκτός από νεκρούς, δεκάδες ζωντανούς σε υπαρξιακή κρίση. Η επόμενη μέρα που ξέχασε να δικαιώσει τους νεκροζώντανους, ξέχασε να φροντίσει το τραύμα της επιβίωσης. Το κάλυψε με τον επίδεσμο της «τύχης του να είσαι ζωντανός»
Με νοιάζει ένας, δύο, πέντε, δέκα άνθρωποι να αρχίσουν να μετακινούν τα γαμημένα τα κουτάκια τους. Να τους σκάσουν κλώτσο. Να δουν ένα από όλα αυτά που αναφέρονται να δουν μια συνήθεια που μπορεί να είναι λάθος και να σκεφτούν «Ρε συ μπας και δρω παρορμητικά;».
Από το βράδυ που βγήκα χιλιοσακατεμένος από το τρένο των Τεμπών, κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς μοιάζει με μια παράταση ζωής που δε ζήτησα. Με κρατάνε όρθιο μικρές στιγμές που ξεγελάνε τη ζωή μου ότι έχει νόημα και σκοπό. Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ για τον κόσμο και ύστερα για τον εαυτό μου, είναι να βρεθεί ο τρόπος να γεμίσουν οι ζωές μας ασφυκτικά από τέτοιες στιγμές. Να ξεγελάμε κάθε πρωί που αναπνέουμε το θάνατο. Ίσως τελικά οι στιγμές που ψάχνουμε να είναι το ίδιο το ταξίδι προς αυτή τη ζωή. Δε ξέρεις αν δεν δοκιμάσεις.
Με μια ελπίδα και μια ευχή. Να νικήσουμε. Κάποτε, κάπως, κάπου. Όπως και να έχει ωστόσο θα πολεμάμε πάντα.
Αν η Μαρία Καρυστιανού προστεθεί στο προεκλογικό ντιμπέιτ, θα προσφέρει μια καθαρή, ανόθευτη επιλογή. Όμως αυτή είναι μονάχα η μία πλευρά του νομίσματος…
Αυτό είναι και οι αγρότες στα μπλόκα. Αυτό είναι οι συνταξιούχοι στα ΑΤΜ. Αυτό είναι οι εκπαιδευτικοί στο δρόμο. Αυτό είναι οι στρατιωτικοί στο δρόμο. Αυτό είναι όλες οι ομάδες ανθρώπων που βγαίνουν να φωνάξουν αυτό που τους λείπει. Δεν είναι τα λεφτά. Είναι η αξιοπρέπεια. Αυτή που μας χρωστάει ένα κράτος που κάθε μέρα δείχνει τη σκατοψυχια του σε όλους εμάς, και τη συμπάθεια και την εύνοια του στους άλλους, τους δικούς του, τους όμοιούς του.
Μια ζωή με μαθαίνουν να μη χτυπάω. Και δε χτύπησα ποτέ. Μόνο με χτυπούσαν. Και μεγάλωσα φοβισμένος. Μεγάλωσα ψάχνοντας τον τρόπο να μην είμαι εγώ αυτός που θα τον χτυπήσει πρώτο το μαλακισμένο που δε παίρνει αγάπη σπίτι του. Δε θα ζήσω έτσι και στο δρόμο. Δε θα ζήσω έτσι άλλο.
Στη συζήτηση πριν από την προβολή, ήταν μαζί μου ο Πάνος Ρούτσι, ο ταξικός ήρωας και πατέρας του δολοφονημένου Ντένις. Το Untold εκπροσωπούσαν οι Σοφοκλής Αρχοντάκης και Μαρία Κεφαλά.