1 ΧΡΟΝΟΣ THE UNTOLD μέσα από τον φακό της Μαρίας Γαλάτη – The Book
1 χρόνος theuntold.gr. 1 χρόνος φωτογραφίες, 1 χρόνος λέξεις. 1 χρόνος γεγονότα που σημάδεψαν τον δρόμο της διεκδίκησης και του αγώνα, μέσα από ένα ψηφιακό λεύκωμα 100 σελίδων.
Λέξη κλειδί: Τέμπη
Μπισκότα και πλυντήρια Βιολάντα
Γιατί τι είναι «ανάπτυξη» και «υγιής επιχειρηματικότητα», αν δεν είναι οι γεμάτες τσέπες που ταΐζονται από άδεια στομάχια;
Τέμπη – Μια ανάσα πριν τη δίκη, τρία χρόνια σκέψεις
Όταν πριν τρία -σχεδόν- χρόνια αποφασίσαμε να μπούμε στην υπόθεση των Τεμπών, δεν είχαμε ιδέα τι θα ακολουθούσε. Η ανάγκη να μην μείνει ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία, να μην μείνουν μόνοι οι άνθρωποι, που άθελα τους έγιναν το κέντρο μια ασύλληπτης υπόθεσης, και η δημοσιογραφική ευθύνη της δημοσίευσης ως αρχή της Δικαιοσύνης, μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα.
Στην Ξάνθη με τον Πάνο Ρούτσι – Όσο αντέχουν, αντέχουμε
Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2025. 1054 μέρες μετά το έγκλημα στα Τέμπη και 102 μέρες από τη μέρα που ο Πάνος Ρούτσι σταμάτησε την απεργία πείνας που έκανε για 23 μέρες.
Εκτός από πολιτισμό, εξάγουμε και Τέμπη
Ο Κ. Μητσοτάκης, όταν είχε πει ότι η Ελλάδα είναι πρότυπο για την Ευρώπη, φαίνεται πως είχε δίκιο. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Ελλάδας, κάθε χώρα, αργά αλλά σταθερά, θα ξεπουλιέται σε βαθιές τσέπες με κανόνια πανέτοιμα για το κρέας των χαμηλών στρωμάτων. Δε νοείται να θεωρούμε απλή σύμπτωση τη λίστα των σιδηροδρομικών «δυστυχημάτων», που κάθε μέρα μακραίνει επικίνδυνα στην Ευρώπη.
Εγώ στις 28 Φεβρουαρίου θα είμαι εκεί. Εσύ;
Ένας λαός που αγαπάει την ευθύνη, είναι ένας λαός που δεν πρέπει να περιμένει ούτε σωτήρες ούτε ειδικά καλέσματα για να απαιτήσει από την εξουσία κάτι που δικαιούται και που διαχρονικά στη χώρα αυτή τού στερούν: μια ζωή με δικαιοσύνη.
Απόψε θέλω να κάνω κακό
Είναι η επόμενη μέρα που ξεγλίστρησε από το θυμικό μιας κοινωνίας. Είναι η επόμενη μέρα, που βρήκε, εκτός από νεκρούς, δεκάδες ζωντανούς σε υπαρξιακή κρίση. Η επόμενη μέρα που ξέχασε να δικαιώσει τους νεκροζώντανους, ξέχασε να φροντίσει το τραύμα της επιβίωσης. Το κάλυψε με τον επίδεσμο της «τύχης του να είσαι ζωντανός»
Όλα ή τίποτα
Με νοιάζει ένας, δύο, πέντε, δέκα άνθρωποι να αρχίσουν να μετακινούν τα γαμημένα τα κουτάκια τους. Να τους σκάσουν κλώτσο. Να δουν ένα από όλα αυτά που αναφέρονται να δουν μια συνήθεια που μπορεί να είναι λάθος και να σκεφτούν «Ρε συ μπας και δρω παρορμητικά;».
Χριστουγεννιάτικες ιστορίες καπιταλισμού
Από το βράδυ που βγήκα χιλιοσακατεμένος από το τρένο των Τεμπών, κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς μοιάζει με μια παράταση ζωής που δε ζήτησα. Με κρατάνε όρθιο μικρές στιγμές που ξεγελάνε τη ζωή μου ότι έχει νόημα και σκοπό. Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ για τον κόσμο και ύστερα για τον εαυτό μου, είναι να βρεθεί ο τρόπος να γεμίσουν οι ζωές μας ασφυκτικά από τέτοιες στιγμές. Να ξεγελάμε κάθε πρωί που αναπνέουμε το θάνατο. Ίσως τελικά οι στιγμές που ψάχνουμε να είναι το ίδιο το ταξίδι προς αυτή τη ζωή. Δε ξέρεις αν δεν δοκιμάσεις.