Δυο τρένα δε τους φτάνανε ούτε για να βρεθούν οι ένοχοι, ούτε όλα όσα λέει ο λογικός νους από την πρώτη μέρα. Κι όμως, βρέθηκε μια σακούλα μέσα στα συντρίμμια. Είναι για να γελάω. Στην αρχή. Ύστερα θυμάμαι τα συντρίμμια που σκαρφάλωσα για να επιβιώσω και το γέλιο μου κόβεται.
Οι γενέθλιες τούρτες της ΝΔ αποκαλύπτουν κάτι βαθύτερο από την κακογουστιά. Τη λατρεία της εξουσίας για την ίδια της την εικόνα.
Στην προκειμένη περίπτωση (από αυτά που μαθαίνουμε), το σύστημα «επέτρεψε» ένα λάθος, με το οποίο δεν κινδύνευσε η ζωή κανενός ανθρώπου.
Δεν υπάρχουν νέα Τέμπη. Δεν θα υπάρξουν ποτέ. Τα Τέμπη θα επεκτείνουν τον κύκλο της ζωής τους κάθε πρωί που θα πέφτουμε στα ίδια λάθη.
Μπορεί να χρησιμοποιεί το ίδιο απόφθεγμα η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός για τα πεπερασμένα αντικείμενα δικής τους γνώσης;
Δύο μη-θέματα κατάφεραν να βρουν τον δρόμο τους στην κοινή γνώμη, η κηδεία του Σαββόπουλου και η απουσία της Αριστεράς και η απαγόρευση… ύπαρξης στον Άγνωστο Στρατιώτη για λόγους πατρίδας.
Κυριακή 26 Οκτωβρίου, στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, μέσα από τον φωτογραφικό φακό της Μαρίας Γαλάτη.
Άλλη μια μέρα, άλλη μια παγίδα Ένα από τα πιο φρικτά πρωινά των τελευταίων μηνών. Από τη νύχτα των Τεμπών και μετά, υπάρχουν κάποιοι ήχοι που με ταράζουν
«Τα παιδιά των Τεμπών δεν διάλεξαν να φύγουν, τους στέρησαν τη ζωή μέσα σε ένα σύστημα που τους πρόδωσε. Αν ενοχλούν τα ονόματά τους στην πλατεία, τότε δεν ενοχλεί η πράξη· ενοχλεί η αλήθεια που θυμίζουν. Κανείς δεν μπορεί να μας απαγορεύσει να θυμόμαστε και να πενθούμε. Η μνήμη των παιδιών μας δεν σβήνει και δεν θα σβήσει ποτέ».