Η Συννεφούλα στον Άγνωστο Στρατιώτη
Δύο μη-θέματα κατάφεραν να βρουν τον δρόμο τους στην κοινή γνώμη, η κηδεία του Σαββόπουλου και η απουσία της Αριστεράς και η απαγόρευση… ύπαρξης στον Άγνωστο Στρατιώτη για λόγους πατρίδας.
Δύο μη-θέματα κατάφεραν να βρουν τον δρόμο τους στην κοινή γνώμη, η κηδεία του Σαββόπουλου και η απουσία της Αριστεράς και η απαγόρευση… ύπαρξης στον Άγνωστο Στρατιώτη για λόγους πατρίδας.
Κυριακή 26 Οκτωβρίου, στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, μέσα από τον φωτογραφικό φακό της Μαρίας Γαλάτη.
Άλλη μια μέρα, άλλη μια παγίδα Ένα από τα πιο φρικτά πρωινά των τελευταίων μηνών. Από τη νύχτα των Τεμπών και μετά, υπάρχουν κάποιοι ήχοι που με ταράζουν
«Τα παιδιά των Τεμπών δεν διάλεξαν να φύγουν, τους στέρησαν τη ζωή μέσα σε ένα σύστημα που τους πρόδωσε. Αν ενοχλούν τα ονόματά τους στην πλατεία, τότε δεν ενοχλεί η πράξη· ενοχλεί η αλήθεια που θυμίζουν. Κανείς δεν μπορεί να μας απαγορεύσει να θυμόμαστε και να πενθούμε. Η μνήμη των παιδιών μας δεν σβήνει και δεν θα σβήσει ποτέ».
Έχω ένα φίλο, ιδεολόγο, αριστερό, καλό παιδί. Δεν του αρέσει η βία, την καταδικάζει a priori αλλιώς θα γίνουμε όλοι θηρία, λέει.
Αν θες να διαδηλώσεις, κάντο από μακριά. Να φύγετε, να πάτε αλλού να διαδηλώσετε. Σε γνωστούς, όχι αγνώστους.
Αν αυτός είναι ο κόσμος που θα χαρακτηρίσει εμένα και όποιον βγαίνει στο δρόμο «άεργο», «τέμπελη», «πληρωμένο», τότε όλα καλά, είναι κι αυτοί απέναντι.
Χρειάζεται λίγη από αυτή την όμορφη τρέλα της αυταπάρνησης, της ιδέας για το «κάτι μεγαλύτερο» για να βγάλουν νόημα.
Η αλήθεια δε νικιέται, γιατί δε κάνει βήμα πίσω. Η αλήθεια γκρεμίζει τοίχους, μασάει ατσάλια, και ενίοτε δε μασάει τίποτα, ούτε καν κυβερνητικά ψέματα και λαϊκισμούς. Μόνο πίνει νερό και μοιράζει αγκαλιές.