Λέξη κλειδί: Δικαιοσύνη

Τι ζητάει το τραύμα;

Κάποια κείμενα περιμένουν υπομονετικά στη γωνία τους την κατάλληλη ώρα να γνωρίσουν τον κόσμο. Σήμερα, σε ένα σχολείο της Καλαμαριάς, οι τρεις αυτές λέξεις με κοίταξαν, όπως με κοιτάζουν τόσες και τόσες ομολογίες της συλλογικής μνήμης που γεμίζουν το τσιμέντο της Θεσσαλονίκης μου.

Στα όπλα, αλλά για ποιον;

Ο πραγματικός πλούτος είναι κρυμμένος μέσα σε επενδύσεις δισεκατομμυρίων σε σκοτώστρες, φονικά όπλα που θα σφυρίζουν όσο οι ηγέτες και τα πραγματικά ισχυρά αφεντικά θα αράζουν σε πυρηνικά καταφύγια. Κι όταν ο σκοτωμός καταλαγιάσει, θα βγουν από τα λαγούμια τους, θα μοιράσουν τα κέρδη, θα χαράξουν καινούριες νοητές γραμμές πάνω στο κουρασμένο σώμα του πλανήτη μας και θα αλληλοχαϊδεψουν τα αυτιά τους με διθυραμβικούς λόγους περί ηρωικών ειρηνευτικών προσπαθειών και συμφωνιών

Η ζωή στο χέρι μας, ζωή από τα χέρια μας

Κι έτσι σηκώθηκα. Σηκώθηκα από τη θέση μου. Σηκώθηκα από το «κι εδώ καλά είναι». Και μαζί σηκώθηκε και το ανάστημα μου. Εξακολουθώ να είμαι το ίδιο μικρός, αλλά καμιά φορά νιώθω μεγάλος. Κι αυτό, δε σου το προσφέρει καμιά βόλεψη.

Κρατικής δολοφονίας το ανάγνωσμα

Δυο τρένα δε τους φτάνανε ούτε για να βρεθούν οι ένοχοι, ούτε όλα όσα λέει ο λογικός νους από την πρώτη μέρα. Κι όμως, βρέθηκε μια σακούλα μέσα στα συντρίμμια. Είναι για να γελάω. Στην αρχή. Ύστερα θυμάμαι τα συντρίμμια που σκαρφάλωσα για να επιβιώσω και το γέλιο μου κόβεται.

Πάνος Ρούτσι: Ο πατέρας που τα έβαλε με το κράτος και το νίκησε είναι σαφής – «Δεν υπάρχει ψήφισμα που να μπορεί να σβήσει τη μνήμη»

«Τα παιδιά των Τεμπών δεν διάλεξαν να φύγουν, τους στέρησαν τη ζωή μέσα σε ένα σύστημα που τους πρόδωσε. Αν ενοχλούν τα ονόματά τους στην πλατεία, τότε δεν ενοχλεί η πράξη· ενοχλεί η αλήθεια που θυμίζουν. Κανείς δεν μπορεί να μας απαγορεύσει να θυμόμαστε και να πενθούμε. Η μνήμη των παιδιών μας δεν σβήνει και δεν θα σβήσει ποτέ».