Πάνος Ρούτσι: «Δεν είμαι ήρωας, είμαι ένας πατέρας που πονάει» (video)
Ο Πάνος Ρούτσι μιλάει στο The Untold και τη Μαρία Κεφαλά έξω από το Συνεδριακό Κέντρο Λάρισας, εκεί όπου στις 23/3 θα ξεκινήσει η μεγάλη δίκη για τα Τέμπη.
Λέξη κλειδί: Δικαιοσύνη
Λάρισα: Τέμπη, κρατική βία και δικαιοσύνη
«Κλαίει όλο το αμφιθέατρο» μου σημειώνει η Μαρία στο χαρτάκι μπροστά μου. Σηκώνω τα μάτια μου και βλέπω δακρυσμένα μάτια. Πολλά. Εκείνη κάθεται αριστερά μου. Δίπλα μου ο Πάνος, δίπλα του η Χρυσούλα, δίπλα της ο Αντώνης.
Βλέπουν οι μαμάδες όνειρα;
-Μαμά, τι είναι όνειρα;
-Όνειρα, αγόρι μου, είναι αυτά που βλέπεις όταν πέφτεις να κοιμηθείς το βράδυ. Είναι αυτές οι ιστορίες που μου λες ότι έζησες όσο εγώ λείπω.
-Δηλαδή, εσύ που δουλεύεις τα βράδια δε βλέπεις όνειρα;
-Εγώ… βλέπω κι εγώ. Όχι τόσο πολλά όσο εσύ, αλλά πού και πού βρίσκω το χρόνο και βλέπω κι εγώ.
«Εμείς πληρώνουμε τα λάθη μας»
Αυτό ακριβώς με συγκλόνισε. Όταν η δράση σου είναι βασισμένη στην αλήθεια και στο δίκιο, δεν μπορείς να θολώσεις. Όταν οι προθέσεις σου είναι ξεκάθαρες, δεν έχει τίποτα να πεις πέρα από την αλήθεια. Αυτό με συγκλόνισε. Το μάθημα που πήρα για τον εαυτό μου.
Τέμπη – Μια ανάσα πριν τη δίκη, τρία χρόνια σκέψεις
Όταν πριν τρία -σχεδόν- χρόνια αποφασίσαμε να μπούμε στην υπόθεση των Τεμπών, δεν είχαμε ιδέα τι θα ακολουθούσε. Η ανάγκη να μην μείνει ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία, να μην μείνουν μόνοι οι άνθρωποι, που άθελα τους έγιναν το κέντρο μια ασύλληπτης υπόθεσης, και η δημοσιογραφική ευθύνη της δημοσίευσης ως αρχή της Δικαιοσύνης, μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα.
Στην Ξάνθη με τον Πάνο Ρούτσι – Όσο αντέχουν, αντέχουμε
Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2025. 1054 μέρες μετά το έγκλημα στα Τέμπη και 102 μέρες από τη μέρα που ο Πάνος Ρούτσι σταμάτησε την απεργία πείνας που έκανε για 23 μέρες.
Εγώ στις 28 Φεβρουαρίου θα είμαι εκεί. Εσύ;
Ένας λαός που αγαπάει την ευθύνη, είναι ένας λαός που δεν πρέπει να περιμένει ούτε σωτήρες ούτε ειδικά καλέσματα για να απαιτήσει από την εξουσία κάτι που δικαιούται και που διαχρονικά στη χώρα αυτή τού στερούν: μια ζωή με δικαιοσύνη.
Απόψε θέλω να κάνω κακό
Είναι η επόμενη μέρα που ξεγλίστρησε από το θυμικό μιας κοινωνίας. Είναι η επόμενη μέρα, που βρήκε, εκτός από νεκρούς, δεκάδες ζωντανούς σε υπαρξιακή κρίση. Η επόμενη μέρα που ξέχασε να δικαιώσει τους νεκροζώντανους, ξέχασε να φροντίσει το τραύμα της επιβίωσης. Το κάλυψε με τον επίδεσμο της «τύχης του να είσαι ζωντανός»
Τόσος θόρυβος κι όμως κάνουμε σαν να μην ακούμε
Δεν έχω όρεξη για πρωτοτυπία σήμερα. Ξεκινάω απλά με μια κλισέ αναρώτηση: Ένα δέντρο που πέφτει σε ένα δάσος όπου δεν υπάρχει κανείς κοντά να το δει ή να το ακούσει, κάνει θόρυβο; Πώς ορίζουμε τον ήχο αν όχι ως κάτι που αφού μεταφερθεί με τα ηχητικά κύματα διεγείρει τα αισθητήρια όργανα κάποιου που θα τον κάνουν υπαρκτή αίσθηση;