Το διακύβευμα έχει διατυπωθεί. Ή θα αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια ή θα επιβεβαιωθεί πως η συγκάλυψη είναι κρατική επιλογή. Η εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας διέταξε εκταφές έντεκα θυμάτων για να γίνουν τοξικολογικές, βιοχημικές και γενετικές εξετάσεις. Οι συγγενείς κατέθεσαν προσφυγές ενάντια στην απόφαση.
Ο Παύλος Ασλανίδης μιλά για πολιτικές ευθύνες, προσπάθεια προστασίας εταιρειών και αποκαλύπτει ότι το παιδί του χαρακτηρίστηκε «κατηγορούμενος» σε απορριπτική απόφαση εκταφής με την υπογραφή του ανακριτή Σωτήρη Μπακαΐμη.
Ο Πάνος Ρούτσι μιλάει στο The Untold και τη Μαρία Κεφαλά έξω από το Συνεδριακό Κέντρο Λάρισας, εκεί όπου στις 23/3 θα ξεκινήσει η μεγάλη δίκη για τα Τέμπη.
«Κλαίει όλο το αμφιθέατρο» μου σημειώνει η Μαρία στο χαρτάκι μπροστά μου. Σηκώνω τα μάτια μου και βλέπω δακρυσμένα μάτια. Πολλά. Εκείνη κάθεται αριστερά μου. Δίπλα μου ο Πάνος, δίπλα του η Χρυσούλα, δίπλα της ο Αντώνης.
-Μαμά, τι είναι όνειρα;
-Όνειρα, αγόρι μου, είναι αυτά που βλέπεις όταν πέφτεις να κοιμηθείς το βράδυ. Είναι αυτές οι ιστορίες που μου λες ότι έζησες όσο εγώ λείπω.
-Δηλαδή, εσύ που δουλεύεις τα βράδια δε βλέπεις όνειρα;
-Εγώ… βλέπω κι εγώ. Όχι τόσο πολλά όσο εσύ, αλλά πού και πού βρίσκω το χρόνο και βλέπω κι εγώ.
Αυτό ακριβώς με συγκλόνισε. Όταν η δράση σου είναι βασισμένη στην αλήθεια και στο δίκιο, δεν μπορείς να θολώσεις. Όταν οι προθέσεις σου είναι ξεκάθαρες, δεν έχει τίποτα να πεις πέρα από την αλήθεια. Αυτό με συγκλόνισε. Το μάθημα που πήρα για τον εαυτό μου.
Όταν πριν τρία -σχεδόν- χρόνια αποφασίσαμε να μπούμε στην υπόθεση των Τεμπών, δεν είχαμε ιδέα τι θα ακολουθούσε. Η ανάγκη να μην μείνει ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία, να μην μείνουν μόνοι οι άνθρωποι, που άθελα τους έγιναν το κέντρο μια ασύλληπτης υπόθεσης, και η δημοσιογραφική ευθύνη της δημοσίευσης ως αρχή της Δικαιοσύνης, μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα.
Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2025. 1054 μέρες μετά το έγκλημα στα Τέμπη και 102 μέρες από τη μέρα που ο Πάνος Ρούτσι σταμάτησε την απεργία πείνας που έκανε για 23 μέρες.
Ένας λαός που αγαπάει την ευθύνη, είναι ένας λαός που δεν πρέπει να περιμένει ούτε σωτήρες ούτε ειδικά καλέσματα για να απαιτήσει από την εξουσία κάτι που δικαιούται και που διαχρονικά στη χώρα αυτή τού στερούν: μια ζωή με δικαιοσύνη.