Είναι Άνοιξη, είναι όμορφα, είναι γραφικά. Μόνο που το ρολόι δείχνει 11.20 και ο σταθμός που έχει απελευθερωθεί από την Αυτοοργανωμένη Συνέλευση «Κατά Σαδδουκαίων» της Κυπαρισσίας, είναι ο χώρος που θα φιλοξενήσει τη 13η προβολή του ντοκιμαντέρ μας.
Από τις 11 το πρωί, χθες, ο κόσμος μαζευόταν στο Σύνταγμα. Δεν ήταν ο περσινός, δεν είχε τον όγκο και την απελπισία εκείνη. Ήταν κόσμος ωριμότερος. Και πολύς. Τρία χρόνια. Από τα Τέμπη.
Τρία χρόνια Τέμπη. Τρία χρόνια και σχεδόν δεν θυμόμαστε πώς ήταν η ζωή μας πριν από αυτό.
Τι σημαίνει να σφραγίζει ένας άνθρωπος το βίωμα, τον πανικό, τον πόνο, την οσμή του θανάτου με ένα «ήσουν τυχερός στην ατυχία σου». Να ψάχνεις να σώσεις την ψυχή σου, να μοιραστείς το φορτίο για να μη σε λυγίσει, να βρεις στον πλησίον όση βοήθεια δε σου έχουν δώσει οι «από πάνω», και να σε βαφτίζουν «τυχερό».
Τέσσερις μαρμάρινες πλάκες φέρουν χαραγμένα τα 57 ονόματα και τις ηλικίες. Σιδηροδρομικές ράγες σμιλεμένες στο μάρμαρο μετατρέπονται σε σμήνος πουλιών που υψώνεται στον ουρανό. Απέναντι από το Δημοτικό Στάδιο, στο τέρμα της Εθνικής Αντιστάσεως, η μνήμη απέκτησε διεύθυνση.
Ώρα να μετρηθούμε. Μακάρι να ξαναβγούμε εκατομμύρια…
Τρία χρόνια μετά το έγκλημα, ο Θοδωρής Ελευθεριάδης μιλά για τη δίκη που ξεκινά στη Λάρισα, την πυρόσφαιρα που μένει εκτός κατηγορητηρίου και τον φόβο ότι η αιτιώδης συνάφεια χάνεται μέσα σε σπασμένες δικογραφίες.
Το διακύβευμα έχει διατυπωθεί. Ή θα αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια ή θα επιβεβαιωθεί πως η συγκάλυψη είναι κρατική επιλογή. Η εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας διέταξε εκταφές έντεκα θυμάτων για να γίνουν τοξικολογικές, βιοχημικές και γενετικές εξετάσεις. Οι συγγενείς κατέθεσαν προσφυγές ενάντια στην απόφαση.
Ο Παύλος Ασλανίδης μιλά για πολιτικές ευθύνες, προσπάθεια προστασίας εταιρειών και αποκαλύπτει ότι το παιδί του χαρακτηρίστηκε «κατηγορούμενος» σε απορριπτική απόφαση εκταφής με την υπογραφή του ανακριτή Σωτήρη Μπακαΐμη.