Τα Τέμπη μου έμαθαν ότι ο άνθρωπος που ζει μέσα μου, το παιδί που μόνο έδινε και δεν έπαιρνε ποτέ, δε μπορεί να αναπνεύσει σε κανένα σύστημα όπου είναι παράπλευρη απώλεια. Σε κανένα σύστημα όπου είναι διαχειριστικό έξοδο, είτε η ζωή μου είτε η νοσηλεία μου.
Εδώ που φτάσαμε, να είσαι άνθρωπος σημαίνει να πληρώνεις το κόστος. Όμως πληρώνουμε το κόστος με την ελπίδα να είμαστε οι τελευταίοι που θα το πληρώσουμε. Δεν είμαστε άνθρωποι για να ακούσουμε «ευχαριστώ», δεν είμαστε άνθρωποι για να είναι οι απάνθρωποι καλοί με ‘μας. Είμαστε άνθρωποι γιατί δε μπορούμε αλλιώς. Είμαστε άνθρωποι γιατί, πρώτα πρώτα, θέλουμε να τα έχουμε καλά με τους εαυτούς μας.
Είναι Άνοιξη, είναι όμορφα, είναι γραφικά. Μόνο που το ρολόι δείχνει 11.20 και ο σταθμός που έχει απελευθερωθεί από την Αυτοοργανωμένη Συνέλευση «Κατά Σαδδουκαίων» της Κυπαρισσίας, είναι ο χώρος που θα φιλοξενήσει τη 13η προβολή του ντοκιμαντέρ μας.
Από τις 11 το πρωί, χθες, ο κόσμος μαζευόταν στο Σύνταγμα. Δεν ήταν ο περσινός, δεν είχε τον όγκο και την απελπισία εκείνη. Ήταν κόσμος ωριμότερος. Και πολύς. Τρία χρόνια. Από τα Τέμπη.
Τρία χρόνια Τέμπη. Τρία χρόνια και σχεδόν δεν θυμόμαστε πώς ήταν η ζωή μας πριν από αυτό.
Τι σημαίνει να σφραγίζει ένας άνθρωπος το βίωμα, τον πανικό, τον πόνο, την οσμή του θανάτου με ένα «ήσουν τυχερός στην ατυχία σου». Να ψάχνεις να σώσεις την ψυχή σου, να μοιραστείς το φορτίο για να μη σε λυγίσει, να βρεις στον πλησίον όση βοήθεια δε σου έχουν δώσει οι «από πάνω», και να σε βαφτίζουν «τυχερό».
Τέσσερις μαρμάρινες πλάκες φέρουν χαραγμένα τα 57 ονόματα και τις ηλικίες. Σιδηροδρομικές ράγες σμιλεμένες στο μάρμαρο μετατρέπονται σε σμήνος πουλιών που υψώνεται στον ουρανό. Απέναντι από το Δημοτικό Στάδιο, στο τέρμα της Εθνικής Αντιστάσεως, η μνήμη απέκτησε διεύθυνση.
Ώρα να μετρηθούμε. Μακάρι να ξαναβγούμε εκατομμύρια…
Τρία χρόνια μετά το έγκλημα, ο Θοδωρής Ελευθεριάδης μιλά για τη δίκη που ξεκινά στη Λάρισα, την πυρόσφαιρα που μένει εκτός κατηγορητηρίου και τον φόβο ότι η αιτιώδης συνάφεια χάνεται μέσα σε σπασμένες δικογραφίες.