16 Απριλίου, 2026
Δεν είναι ένα παράδειγμα που λες «εντάξει δεν έγινε και τίποτα». Είναι 1,2,3, 13 Μακάριοι. Είναι ολόκληρη Φυλή. Η Μακάρεια Φυλή που μας εξουσιάζει και επιβάλλει την ατζέντα της.
«Εμείς πληρώνουμε τα λάθη μας»
Αυτό ακριβώς με συγκλόνισε. Όταν η δράση σου είναι βασισμένη στην αλήθεια και στο δίκιο, δεν μπορείς να θολώσεις. Όταν οι προθέσεις σου είναι ξεκάθαρες, δεν έχει τίποτα να πεις πέρα από την αλήθεια. Αυτό με συγκλόνισε. Το μάθημα που πήρα για τον εαυτό μου.
Κυριακή 01/02/26. Τελειώνω και ανεβάζω ένα κείμενο στο οποίο δείχνω με το δάχτυλο το δολοφόνο Κωνσταντίνο Τζιωρτζώτη. Είναι μια πράξη μάλλον συμβολικού χαρακτήρα, με ελάχιστο αντίκτυπο και πολύ συγκεκριμένη έκταση και απήχηση.
Αργότερα το ίδιο βράδυ, σχεδόν το επόμενο πρωί δηλαδή, ο Ρουβίκωνας, με τον ίδιο σκοπό αλλά με πολύ διαφορετικά μέσα, επιχειρεί να καταγγείλει την εργοδοτική ασυδοσία που ακούει στο όνομα «Βιολάντα». Με μια πράξη πολύ υψηλότερου ρίσκου, και πολύ μεγαλύτερης απεύθυνσης. Το πρωί της Δευτέρας που ξημερώνει, γίνεται αντιληπτό ότι τα μέλη του Ρουβίκωνα, αντί να σπάσουν τη τζαμαρία των γραφείων της εταιρίας, σπάνε τη τζαμαρία μιας επιχείρησης κολλητά στο στόχο της.
Δε με συγκλόνισε το λάθος τους. Με συγκλόνισε ό,τι έγινε μετά απ’ αυτό.
Η δημοσίευση της δράσης «κατεβαίνει». Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ανεβαίνει ανακοίνωση, τόσο στοχευμένη που σπάει κόκαλα. Μένω να κοιτάω το κινητό μου και να αναρωτιέμαι πώς, με τόσο πόλεμο, μπορούν να μιλήσουν και να δράσουν με τόσο καθαρό μυαλό αυτοί οι άνθρωποι.
Αυτό ακριβώς με συγκλόνισε. Όταν η δράση σου είναι βασισμένη στην αλήθεια και στο δίκιο, δεν μπορείς να θολώσεις. Όταν οι προθέσεις σου είναι ξεκάθαρες, δεν έχει τίποτα να πεις πέρα από την αλήθεια. Αυτό με συγκλόνισε. Το μάθημα που πήρα για τον εαυτό μου.
Ο σκοπός του προσωπικού αγώνα ενός ανθρώπου, να είναι ο ίδιος ο αγώνας του. Ο σκοπός να μην αγιάζει τα μέσα. Ο σκοπός να είναι τα μέσα. Η ανάληψη ευθυνών να είναι άμεση, ξεκάθαρη, χωρίς δικαιολογίες και υπεκφυγές.
Έκανα λάθος.
Το αναλαμβάνω.
Θα το πληρώσω.
Δεν το μετανιώνω.
Δε ντρέπομαι.
Ξέρω γιατί το έκανα.
Το μάθημα που πήρα για τον εαυτό μου. Ο αγώνας μου να εμπνέει. Μαζί με τις νίκες και τις ήττες του, τα σωστά του και τα λάθη του. Ο αγώνας μου να είναι ζωή. Να είναι η ζωή μου και η ζωή που θα έπρεπε να ζούμε. Η ζωή που ονειρεύομαι και θα έπρεπε να ονειρευόμαστε.
Γιατί δεν έχουμε το αλάθητο. Κανείς και καμία δε θα το έχει ποτέ. Κανένας αγώνας δε θα δοθεί χωρίς αστοχίες. Το μόνο που πρέπει αδιαπραγμάτευτα να είναι σωστό είναι η πρόθεση, ο σκοπός, η ιδέα.
«Γιατί εμείς τα λάθη μας τα πληρώνουμε.»
Και στους ανθρώπους που πληρώνουν τα λάθη τους, θα πληρώσουν όσοι υποκρίνονται ότι δεν έκαναν κανένα.
Διαβάστε επίσης:
Μπισκότα και πλυντήρια Βιολάντα
