«Καλημέρα. Με ακούς; Ναι, εγώ είμαι πάλι. Μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Δε μπορείς να με αποφεύγεις για πάντα. Δεν είσαι τρελός. Το ξέρω κι εγώ και το ξέρεις κι εσύ. Δεν είσαι τρελός. Πληγωμένος είσαι.»

«Καλημέρα. Πες το όνομα μου. Έχω ψυχή. Φέρσου μου επιτέλους σα να έχω ψυχή. Δεν είμαι νεκρή φύση. Ζω. Αναπνέω. Φωνάζω, τρέχω.»

«Καλημέρα. Σε παρακαλώ, το κάνω για το καλό σου. Μίλησε μου, αφού μ’ ακούς. Δεν είσαι τρελός. Αλλά θα τρελαθείς. Είμαι πάντα εδώ. Η καταδίωξη θα σε τρελάνει. Αφού με κουβαλάς. Πρέπει να τα βρούμε.»

Μέχρι που του απαντάω.

«Καλημέρα. Ξέρω τι θες. Δε ξέρω αν μπορώ να σου το δώσω. Μη μου μιλάς άλλο, σε παρακαλώ. Σε παρακαλώ, Αντώνη.»

Είχε ακούσει το όνομα του. Αποφάσισε να κλείσει την κουβέντα. «Eντάξει, Αντώνη. Φτάνει που έκλαψες. Φτάνει που μου φώναξες. Τώρα θα τα καταλάβεις όλα.»

Και τα κατάλαβα όλα. Κι ύστερα τον έψαχνα και δεν τον έβρισκα. Σκάλιζα όλες τις γωνιές του μυαλού μου, στον ύπνο μου και τον ξύπνιο μου. Όσο δεν του απαντούσα, με ρωτούσε τι θα κάνω με τη θλίψη που νιώθω. Πώς ήξερε τόσα για μένα; «Θα κάνεις κάτι ρε μαλάκα; Σας τα παίρνουν όλα ρε. Θα κάνεις κάτι ρε μαλάκα;»

Και έκανα κάτι. Κάθε μέρα θα κάνω κι από κάτι. Θα αφήσω τη βόλεψη. Θα την αφήσω για όσους δεν ακούν τη φωνή. Θα την αφήσω για όσες ακούν τη φωνή, αλλά μπορούν να την αποφεύγουν.

Ζωή με τους όρους τους, δεν είναι ζωή. Ζωή με τους όρους τους είναι επιβίωση. Κι αρκετά επιβίωσα. Ώρα ήρθε να ζήσω. Δε ξέρω πώς είναι ακριβώς, αλλά δε μπορεί να είναι χειρότερα από πριν.

Κι έτσι σηκώθηκα. Σηκώθηκα από τη θέση μου. Σηκώθηκα από το «κι εδώ καλά είναι». Και μαζί σηκώθηκε και το ανάστημα μου. Εξακολουθώ να είμαι το ίδιο μικρός, αλλά καμιά φορά νιώθω μεγάλος. Κι αυτό, δε σου το προσφέρει καμιά βόλεψη.

Κι όταν το ζήσεις δεν υπάρχει γυρισμός.

Διαβάστε επίσης:

Κρατικής δολοφονίας το ανάγνωσμα

Πετάμε κι όπου βγει; Πώς έχουμε αποφύγει «εναέρια Τέμπη»

Ο Δημητριάδης – ναι ο γνωστός- υπογράφει το εξώδικο της «Ομάδας αλήθειας» στον Ιάσονα Αποστολόπουλο