Σε κάτι μέρη παράξενα, αχαρτογράφητα τα περισσότερα, υπάρχουν πόλεις χτισμένες πίσω από μικρούς καταρράκτες. Δεν τις έχουν δει πολλοί και ακόμη λιγότεροι ξέρουν πώς να φτάσουν ως εκεί. Είναι αυτός ο τρόπος τους να φυλάνε το ιδιάζον τους από την κοινοτοπία της αθλιότητας που υπάρχει στον πλανήτη μας.
Οι πόλεις πίσω από τους μικρούς καταρράκτες έχουν την ησυχία που τους προσφέρει το νερό και τη λάμψη που τους δίνει η διαύγειά του. Η πολεοδομία τους δεν αφήνει περιθώρια για τις μικρές καθημερινές μας ήττες, αυτές που μας στερούν σε χρόνο, ηρεμία, υγεία. Κίνηση, ρύπανση, βρωμιά, ασχήμια είναι μόνο λέξεις γνωστές από περιγραφές ταξιδιωτών που επέστρεψαν, παράτολμων που βγήκαν, είδαν, άντεξαν και με την ανάσα τους χρόνια κλεισμένη στα πνευμόνια τους, γύρισαν για να τα ξαναγεμίσουν αέρα καθαρό, ζείδωρο. Πριν ξεκινήσουν, πριν πάρουν το δρόμο του ποταμού ανάποδα βεβαιώθηκαν ότι κανείς δεν τους ακολουθούσε, ότι κανείς που δε θα ‘πρεπε, δεν περπατούσε στα βήματά τους βάζοντας σε κίνδυνο τις κιβωτούς για το μέλλον αυτού του κόσμου.
Οι πόλεις πίσω από τους μικρούς καταρράκτες αντέχουν αιώνες τώρα κόντρα σε κάθε πρόβλεψη. Δεν είναι ο σύγχρονος κόσμος μόνο που χωλαίνει, δεν έχουν οι μέρες μας μόνο φαιόχρωμη όψη, δεν ταυτίζονται, σώνει και ντε, τα παλιά με τα καλά. Κάθε εποχή έχει περισσότερη απ’ τη σκοτεινιά που όφειλε να σηκώνει, κάθε εποχή έχει το μοναδικό της καθρέφτισμα στο Μεσαίωνα. Αυτές οι λίγες πόλεις όμως, τα καταφέρνουν διαχρονικά κι απέναντι στο μαύρο κι απέναντι στο υποκριτικά ντυμένο λευκό. Έχουν παιδεία, έχουν γνώση της ιστορίας, αποδίδουν δικαιοσύνη με όρους ανθρωπιάς, κυβερνώνται από τους κατοίκους τους, το λαό τους. Κι είναι αυτά τα θεμέλια που τις έχουν ριζωμένες, ασφαλείς σε σεισμούς, τσουνάμι, φυσικά και μη φαινόμενα.
Στις πόλεις πίσω από τους μικρούς καταρράκτες ζουν άνθρωποι σαν εμένα κι εσένα με άλλη όμως ιεράρχηση των αναγκών, των αξιών και των καθημερινών προτεραιοτήτων τους. Κάνουν τα ίδια πράγματα που και στους δικούς μας κύκλους κάποιοι κάνουν, επιλέγοντας ωστόσο τη σωστή σειρά που θα τα βάλουν στο timeline τους. Φαγητό, υγεία, μόρφωση, ελευθερία. Λέξεις που τις λούζονται στα παγωμένα νερά των εισόδων των πόλεών τους, που βαφτίζονται σε αυτές, που τις ντύνονται κατάσαρκα, που τις υπερασπίζονται μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής τους.
Οι κάτοικοι των πόλεων πίσω από τους μικρούς καταρράκτες έχουν εξασφαλισμένη τροφή, καθολική πρόσβαση στο σύστημα υγείας, μηδενικό αναλφαβητισμό κι απόλυτη ελευθερία στην έκφραση, τη μετακίνηση, τις επιλογές για τη ζωή τους, εφόσον αυτές δεν θίγουν κάποια από τις παραπάνω των υπολοίπων. Είναι χαρούμενοι οι άνθρωποι εκεί αν και δεν τους λείπουν οι λύπες. Είναι ζωντανοί αν και δεν τους λείπει ο θάνατος. Ξέρουν ότι με αυτά τα δίπολα, πάντα πορεύονταν και πάντα θα πορεύονται τα όντα ετούτου του πλανήτη. Δεν είναι όμως εκείνα που στέκονται στη μια άκρη της ζυγαριάς που έχουν σακατέψει τις ζωές όσων ζουν πέρα από τα νερά. Είναι η αδυναμία τους, για χίλιους δυο λόγους, να γεμίσουν την άλλη άκρη με το αντικαθρέφτισμά τους απ’ την πλευρά του φωτός.
Οι μικροί καταρράκτες είναι οι επιλογές μας κι η αισθητική που τις ντύσαμε. Είναι ο δρόμος που διαλέξαμε να ακολουθήσουμε, η παρέα που πήραμε μαζί μας, η προσήλωσή μας στη διαδρομή κι η επιμονή μας να μην τα παρατήσουμε, να φτάσουμε στον προορισμό μας. Οι πόλεις πίσω τους είναι μια κλεφτή ματιά στις Ατλαντίδες ενός μέλλοντος.
Φωτογραφία: Μαρία Γαλάτη
Διαβάστε επίσης:
«Αν υπάρχουν ηλίθιες σκύλες, θα τις διώξουμε»: Είναι η Μπριζίτ Μακρόν μισογύνισσα;
Μια καθόλου Χριστουγεννιάτικη ιστορία – «Δεν έχει έρθει η μαμά μου. Και εγώ την ψάχνω»
