«Μπαμπά με ποιες χώρες συνορεύει το Ισραήλ;»
«Ε, Λίβανο, Ιορδανία και Αίγυπτο νομίζω»
«Και η Παλαιστίνη;»
«Δεν είναι ακριβώς χώρα»
«Και τι είναι;»
«Γιατί ρωτάς;»
«Δεν μου έχεις πει να μην κάνω ερώτηση στην ερώτηση; Σειρά σου. Έχεις μια αναπάντητη»
«Έχεις δίκιο. Χώρα είναι ναι, αλλά δεν έχει αναγνωριστεί το κράτος»
«Από ποιον; Θέλει πιστοποιητικό;»
«Από τους διεθνείς οργανισμούς»
«Να τους χέσω τους διεθνείς οργανισμούς αν ο φίλος μου ο Γιασέρ δεν μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι του και μένει από δω κι από κει στην Ελλάδα. Θα τον φιλοξενήσουμε; Είναι μόνος με την μητέρα του. Έχασε τον πατέρα του από βόμβα. 2025 και έχασε τον πατέρα του από βόμβα. Καταλαβαίνεις; Και συνεχίζει τη ζωή του.
Μπαμπά τι έχουν κάνει στο Ισραήλ οι Παλαιστίνιοι και θέλει να τους εξαφανίσει. Ο φίλος μου είναι πολύ καλό παιδί»
«Ε, ε… ναι βέβαια να τον φιλοξενήσουμε…όσο για το άλλο είναι περίπλοκο…»
«Πόσο περίπλοκο είναι να μην έχεις πατρίδα ενώ έχεις;»
«Όσο περίπλοκο είναι να έχεις και να μην μπορείς να ευχηθείς να έχει κι άλλος»
«Κάνε κάτι»
«Δηλαδή;»
«Άλλαξέ το»
«Δεν είμαι υπουργός εξωτερικών, ούτε δουλεύω στον ΟΗΕ»
«Ούτε εγώ, αλλά έχω φίλο τον Γιασέρ και νοιάζομαι για κείνον»
«Μα δεν σου είπα κάτι κορίτσι μου»
«Ναι, αλλά δίστασες»
«Μ’ έπιασες εξ απήνης»
«Μην δικαιολογείσαι μπαμπά. Σκέφτηκες τις συνέπειες. Τα σύνορα είναι οι συνέπειες των πολέμων. Ορατά και αόρατα. Οι διαχωριστικές μεταξύ ανθρώπων. Ποιος είπε ότι χρειάζονται; Γιατί να χρειαζόμαστε περισσότερα εδάφη εμείς, οι άλλοι, όλοι; Τι θα κερδίσουμε; Δεν έχω να χωρίσω κάτι με κανέναν. Παλαιστίνιο, Ισραηλινό, Ουκρανό ή Ρώσο. Τα κατουράω τα σύνορά σας. Κι ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου για όλους. Αφαιρώ τα σύνορα. Τα κάνω Πλήνορα»
Την κοίταξε στα μάτια και είδε τον εαυτό του πριν 25 χρόνια.