Ο Μάρκο Ρούμπιο σας ζητά να πεθάνετε για τον δυτικό πολιτισμό. Κυρίως, να πολεμήσετε και να πεθάνετε για τις ΗΠΑ. Τι είπε και τι υπονόησε στον λόγο του.
Στην ομιλία του στην Αθήνα, με φόντο την Ακρόπολη, ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, υπερασπίστηκε την άκρα δεξιά και έδωσε το στίγμα της αμερικανικής πολιτικής. Πρώτα η Αμερική.
Καλυμμένα χτύπησε ΕΕ, Κίνα, Ιράν και όσες χώρες δεν θεωρούν πως η ευημερία της χώρας σου πρέπει να έρθει εις βάρος όλων των άλλων χωρών.
Αρχικά ξεκίνησε την ομιλία του, μιλώντας για τον δυτικό πολιτισμό, ως εκπρόσωπος αυτού, συνδέοντας την αρχαία Ελλάδα με το σήμερα. Μιλώντας για τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τον δυτικό πολιτισμό στις ΗΠΑ του Τραμπ.
Μέχρι που τα πράγματα πήραν μια σκοτεινή τροπή. Είναι πολύ εύκολο να ακούσεις μια ομιλία και να την πάρεις ως γενικόλογη, όμως η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο είχε κάποια πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που αντιστοιχούν σε πολύ συγκεκριμένα γεγονότα.
(…) «Η λέξη «εθνικισμός» έγινε βρώμικη λέξη. Κι έτσι γκρεμίσαμε τα μνημεία μας, καταδικάσαμε τη δική μας ιστορία. Και σε πάρα πολλά μέρη, διδάξαμε στα παιδιά μας να ντρέπονται για τις χώρες που θα κληρονομούσαν» είπε ο κορυφαίος αμερικανός διπλωμάτης υπερασπιζόμενος το κίνημα MAGA.
Το κίνημα που εμφανίστηκε στις ΗΠΑ, την Μεγάλη Βρετανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Αυστραλία και σε όλο τον κόσμο που αποκαθήλωσε τα αγάλματα των ιδιοκτητών σκλάβων και των βασιλέων – βασανιστών, είναι αυτό ακριβώς το οποίο πολεμά εδώ ο Μάρκο Ρούμπιο, θεωρώντας πως ο συστημικός ρατσισμός είναι κάτι που θα πρέπει να μεταδίδουμε, ως αρρώστια που είναι.
«Στη διαδικασία αυτή, ανοίξαμε τα σύνορά μας, μεταφέραμε τη βιομηχανία μας στο εξωτερικό και αφήσαμε τις ένοπλες δυνάμεις μας να μαραζώσουν και να παρακμάσουν» συνέχισε.
Εδώ γίνεται για απολύτως λάθος σύνδεση του κινήματος ιστορικής μνήμης με την υποδοχή των μεταναστών που ψάχνουν μια καλύτερη τύχη εξαιτίας του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας που ακόμα στοιχειώνει το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη. Οι βιομηχανίες δεν πήγε στο εξωτερικό από αγάπη για τους φτωχούς, αλλά ακριβώς για την εκμετάλλευση του φθηνού εργατικού δυναμικού.
«Και με κάθε χρόνο που περνούσε, φαινόταν να εκχωρούμε όλο και μεγαλύτερο μέρος της κυριαρχίας μας, μεταβιβάζοντας τις αποφάσεις μας σε παγκόσμιες γραφειοκρατίες που βρίσκονται πολύ πέρα από την εμβέλεια του ελέγχου μας».
Σε καμία παγκόσμια γραφειοκρατία δεν μεταβίβασαν οι ΗΠΑ την κυριαρχία τους: Η μομφή είναι για τον ΟΗΕ από την μια, αλλά κυρίως για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι ΗΠΑ του Τραμπ είναι ευθέως ανταγωνιστικές στην ΕΕ και θα ήθελαν μια ένωση της Άκρας Δεξιάς με την οποία θα μπορούσαν να συνεννοηθούν καλύτερα ή μάλλον επί της οποίας να ηγεμονεύουν.
Όπως γίνεται με την Λατινική Αμερική στην οποία η πίεση Τραμπ και Νετανιάχου, έχει φέρει εθνικιστικά καθεστώτα στο μεγαλύτερο μέρος της, που λειτουργούν ως αντιπρόσωποι των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Αυτά τα καθεστώτα, εξελέγησαν με μαύρη διαφήμιση και προπαγάνδα από τις δύο προαναφερόμενες χώρες στα κοινωνικά δίκτυα και συμβούλους του MAGA κινήματος και της ακροδεξιάς.
«Άλλοι όμως ήταν πάρα πολύ πρόθυμοι να γεμίσουν το κενό που αφήσαμε, το κενό που άφησε πίσω της η αδυναμία μας. Και καθώς η αυτοπεποίθηση της Δύσης κλονιζόταν, οι αντίπαλοί της και οι ανταγωνιστές της γίνονταν όλο και πιο επιθετικοί, συσσωρεύοντας τον δικό τους πλούτο και τη δική τους δύναμη στη θέση μας.
Και τώρα, σήμερα, βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Διότι η επόμενη δεκαετία και οι αποφάσεις που θα πάρουμε θα γράψουν την ιστορία του επόμενου αιώνα. Η πορεία που θα ακολουθήσουμε θα καθορίσει αν η Δύση θα διατηρήσει τη θέση της στην κορυφή του κόσμου ή αν θα υποταχθεί σε ένα μέλλον ατροφίας, υποτέλειας και παρακμής. Είτε θα επιλέξουμε να δράσουμε τώρα, είτε θα χάσουμε την ίδια τη δυνατότητα να δράσουμε.
Υπό την προεδρία του Τραμπ, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κάνει την επιλογή τους. Επιλέγουμε την αδιαπραγμάτευτη επιδίωξη της εθνικής ισχύος: να ανακτήσουμε τον έλεγχο των κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού μας, να επαναβιομηχανοποιήσουμε την οικονομία μας, να ανασυγκροτήσουμε την άμυνά μας, να αγωνιστούμε για την κυριαρχία στις τεχνολογίες και τις βιομηχανίες του μέλλοντος».
Όλοι στις ΗΠΑ αντιλαμβάνονται ότι η αυτοκρατορία κλυδωνίζεται και πως στέκεται όρθια, κυρίως χάρη στην επιβολή και την ισχύ των όπλων. Η Κίνα κατάφερε να εξασφαλίσει κρίσιμους πόρους για την τεχνολογία, με τα περισσότερα κράτη διεθνώς να εξαρτώνται από αυτήν για τα κρίσιμα ορυκτά και τις σπάνιες γαίες. Η τελευταία ελπίδα των ΗΠΑ είναι η τεχνολογία και το διάστημα.
«Επιλέγουμε να εξερευνήσουμε νέα όρια: στην προηγμένη βιομηχανία και την υπερ-νοημοσύνη (σ.σ. λέξη που έχει επανεισάγει ο Τραμπ στον δημόσιο λόγο πρόσφατα), στα drones, τα όπλα και τον πόλεμο, στα τσιπ, τα ορυκτά, τον κυβερνοχώρο και κάθε άλλο πεδίο των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Για να απελευθερώσουμε την ενέργειά μας, να ξαναχτίσουμε τα εργοστάσιά μας, να στείλουμε ξανά τους αστροναύτες μας στη Σελήνη και να εγκαινιάσουμε μια νέα εποχή εξερεύνησης στο διάστημα».
Έχοντας εδραιώσει ως εχθρό τον Παγκόσμιο Νότο, ο Ρούμπιο επιλέγει στην συνέχεια να υπερασπιστεί τους αμερικανικούς πολέμους, για το Ισραήλ, για το πετρέλαιο και για την ρήξη κυβερνήσεων που θεωρούν εχθρικές. Το θεωρεί δικαίωμα των ΗΠΑ. Πόλεμος (και δολάριο) πατήρ πάντων, αλλά με την κυριολεκτική έννοια του πολέμου και όχι γενικά της σύγκρουσης.
«Παρά τα υψηλά τους ιδανικά, οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν αφελείς. Κατανοούσαν ότι τα έθνη έχουν συμφέροντα. Κατανοούσαν ότι η τέχνη της διακυβέρνησης απαιτεί σύνεση και διπλωματία, αλλά κατανοούσαν επίσης ότι απαιτεί την ικανότητα να ασκείς δύναμη όταν η σύνεση και η διπλωματία αποτυγχάνουν.
Κατανοούσαν ότι η δύναμη απαιτεί όχι μόνο να διαθέτεις τα μέσα για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, αλλά και την αξιοπιστία ότι είσαι πρόθυμος να τα χρησιμοποιήσεις.
Αυτή είναι η κλασική αντίληψη για την πολιτική και την τέχνη της διακυβέρνησης που η κυβέρνηση Τραμπ ελπίζει να ανακτήσει, να ανακτήσει όχι μόνο για τη χώρα μας, αλλά για ολόκληρο τον πολιτισμό μας.
Πιστεύουμε ότι η Ευρώπη μπορεί να ξυπνήσει από τον μακρύ ύπνο της και να αναζωπυρώσει τη φλόγα που άναψε εδώ πριν από χιλιετίες. Υπάρχουν ήδη ενδείξεις».
Το ξύπνημα της Ευρώπης για τον Ρούμπιο -για το οποίο υπάρχουν ήδη ενδείξεις- είναι η ακροδεξιά και το απότοκό της: ο πόλεμος.
«Σε ολόκληρη την ήπειρο, γινόμαστε μάρτυρες αυτού που ελπίζουμε να είναι η αρχή μιας γενεαλογικής αλλαγής: εκρηκτική αύξηση των αμυντικών δαπανών, πληθώρα νέων συνεργασιών και προγραμμάτων, επέκταση της μεταποίησης και της παραγωγής, σε συνέχεια των ιστορικών αμυντικών δεσμεύσεων που αναλήφθηκαν πέρυσι στη Χάγη.
Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της αλλαγής. Ο λαός αυτής της χώρας απέδειξε για άλλη μια φορά ότι αποτελεί έναν απαραίτητο φίλο τόσο για την Ευρώπη όσο και για τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε όλους τους τομείς, από την ενέργεια και τη μετανάστευση έως την άμυνα, όπου η Ελλάδα έχει αποδειχθεί πρότυπο συμμάχου.
Και ελπίζουμε ειλικρινά ότι ολόκληρη η Ευρώπη θα ακολουθήσει το παράδειγμά σας».
Το παράδειγμα της Ελλάδας είναι η αύξηση των αμυντικών δαπανών, η συμμετοχή σε εντάσεις και συγκρούσεις, την στιγμή που θα έπρεπε να λειτουργεί μονάχα ως δύναμη ισορροπίας στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο.
Η αύξηση των αμυντικών δαπανών έρχεται μέσα από την αγορά ισραηλινών και αμερικανικών εξοπλισμών και την ενδυνάμωση του στρατιωτικού και βιομηχανικού κατεστημένου αυτών των χωρών. Ενός κατεστημένου που δολοφονεί παιδιά σε όλη την ευρύτερη γειτονιά μας. Με βόμβες των ΗΠΑ, με βόμβες του Ισραήλ, από αμερικανικά και ισραηλινά αεροπλάνα.
«Αν και οι έντονες αντιπαραθέσεις μπορεί, κατά καιρούς, να έχουν κάνει τεταμένους τους δεσμούς αγάπης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης, δεν πρέπει να επιτραπεί να τους σπάσουν. Μαζί, πρέπει να ενισχύσουμε μια συμμαχία ικανή να αντιμετωπίσει τις απειλές της εποχής μας».
Οι ΗΠΑ εκβιάζουν την Ευρώπη δύο ολόκληρα χρόνια, απειλώντας με υπέρογκους δασμούς για να αποδεχθεί η ένωση ελαφρύτερους, απειλώντας με τον μπαμπούλα της Ρωσίας που οι ίδιες οι ΗΠΑ δημιούργησαν με το στρατιωτικό σύμφωνο με την Ουκρανία ανάμεσα στις κυβερνήσεις Μπάιντεν και Ζελένσκι για βάσεις του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, σπάζοντας την ουδετερότητα.
Οι ΗΠΑ «θα μας προστατέψουν» από τις απειλές τους ή τα δεινά που δημιούργησαν. Αυτό ονομάζεται «προστασία». Αν δουλεύει το «100», θα πρέπει να το καταγγείλουμε στην αστυνομία.
«Και μπορούμε. Επειδή δεν πιστεύουμε ότι η διατλαντική φιλία πρέπει να είναι παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Ακριβώς το αντίθετο: το όραμά μας είναι μια συμμαχία της οποίας η δύναμη είναι μεγαλύτερη από το άθροισμα των μερών της. Είναι ένα όραμα που είδαμε να υλοποιείται μόλις τον περασμένο μήνα, σε μια άνευ προηγουμένου νέα συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Δανίας και της Γροιλανδίας – μια συμφωνία που θα αναδιαμορφώσει την Αρκτική και θα ενισχύσει την ασφάλεια ολόκληρου του ΝΑΤΟ. Και οι τρεις εταίροι αυτής της συμφωνίας βγήκαν νικητές. Όλη η Ευρώπη – καθώς και το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες – βγήκαν πιο ασφαλείς, πιο ισχυρές και πιο προστατευμένες χάρη σε αυτήν».
O εκβιασμός της προσάρτησης της Γροιλανδίας και η συμφωνία για αμερικανικές βάσεις με την δήθεν διατήρηση της αυτονομίας της, πλασάρεται από τον Μάρκο Ρούμπιο ως ελεύθερη επιλογή για το καλό του κόσμου.
«Σήμερα έχει γίνει της μόδας» λέει ο Μάρκο Ρούμπιο, «να πιστεύει κανείς ότι η φωτισμένη εξωτερική πολιτική σημαίνει να δίνεις προτεραιότητα στην παγκόσμια κοινότητα έναντι του δικού σου λαού. Και νομίζω ότι και σε αυτό το σημείο έχουμε πολλά να μάθουμε από τους άνδρες της αρχαίας Ελλάδας, διότι γνώριζαν ότι δεν υπήρχε τίποτα εγωιστικό ή λάθος στην πίστη προς την πατρίδα σου, ούτε τίποτα εγωιστικό ή λάθος στο να αγωνίζεσαι για να υπερασπιστείς τα συμφέροντά της πάνω από όλα».
Η σύγκριση των κρατών πόλεων δεν είναι η πλέον σωστή για μια εποχή που δεν υπήρχαν παγκόσμιοι οργανισμοί. Μεταφέρει μια ιστορική πραγματικότητα στο σημερινό πλαίσιο, κάτι που απλά είναι μη συγκρίσιμο.
Όταν οι ΗΠΑ έκοψαν την USAID, πέθαναν και πεθαίνουν ακόμα χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη που στηρίζονταν σε φάρμακα, προγράμματα και ανθρωπιστική βοήθεια. Οι ΗΠΑ έδιναν αυτή την βοήθεια ως μορφή διπλωματίας. Ως μορφή ελέγχου των φτωχών χωρών του κόσμου, ως μορφή ελεημοσύνης και για να μην προκύψουν προβλήματα στον πλανήτη όπως επιδημίες και πανδημίες.
Πώς θα ήταν το ξέσπασμα του Έμπολα στο Κονγκό αν δεν είχε διακοπεί η αμερικανική χρηματοδότηση; Το ίδιο το δόγμα America First, αφήνει αμερικανούς με έμπολα εκτός εξειδικευμένης ιατρικής φροντίδας. Οι ίδιες οι ΗΠΑ ξόδευαν εκατομμύρια -ανάμεσα στα άλλα- ώστε να μην έρθουν τέτοιες επιδημίες στην χώρα τους και να μην εξαπλωθούν σε όλο τον κόσμο. Τώρα ίσως να είναι η χειρότερη επιδημία που έχει αντιμετωπίσει η Αφρική, για να τεθεί απλά ένα παράδειγμα.
(Οι Έλληνες) συνεχίζει ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, «πίστευαν – με πάθος – στο ιδανικό του μεγάλου άνδρα: του εξαιρετικού ατόμου που αποκτά αθανασία μέσω των δικών του πράξεων. Πίστευαν όμως ότι η δόξα και η φήμη, αυτά τα πράγματα, κερδίζονταν μέσω της προσπάθειας, της θυσίας και της επίτευξης μεγάλων πράξεων για κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου. Ο επαναλαμβανόμενος ήρωας του αρχαίου ελληνικού κόσμου ήταν ο άνδρας που ήταν πρόθυμος να πληρώσει οποιοδήποτε τίμημα για έναν σκοπό άξιο της πίστης του».
«Το βλέπουμε στον Σωκράτη, ο οποίος αρνήθηκε να εγκαταλείψει την αναζήτηση της αλήθειας, ακόμη και με κόστος τη δική του ζωή (σ.σ. ο Σωκράτης αρνήθηκε να παραβιάσει τους νόμους της Αθήνας και να δραπετεύσει. Δεν αναζητούσε την αλήθεια, όταν επέλεξε να θανατωθεί). Το βλέπουμε στη θρυλική αντίσταση των 300 Σπαρτιατών – που ήταν περικυκλωμένοι και απελπιστικά λιγότεροι αριθμητικά από τους τεράστιους στρατούς της Περσίας – οι οποίοι αρνήθηκαν την ευκαιρία να σωθούν, επιλέγοντας να πολεμήσουν μέχρι τον τελευταίο άνδρα αντί να εγκαταλείψουν τη θέση τους ή να παραβλέψουν το καθήκον τους (σ.σ. οι 300 Σπαρτιάτες και οι 700 Θεσπιείς που παρέμειναν, γνώριζαν πως οι Πέρσες δεν είχαν τρόφιμα για να συντηρήσουν αυτές τις δυνάμεις και να κατέβουν νοτιότερα. Θυσιάστηκαν για να μην συνεχιστεί η κάθοδος των Περσών). Και το βλέπουμε στον επικό μύθο του Αχιλλέα, στον οποίο προσφέρεται η επιλογή να επιστρέψει στην πατρίδα του και να ζήσει μια μακρά και ειρηνική ζωή, αλλά επιλέγει αντ’ αυτού να παραμείνει στην Τροία και να χαθεί στην αναζήτηση της αιώνιας δόξας».
(…) «Από τους Έλληνες κληρονόμησε η Δύση το αίσθημα του καθήκοντος μια αδιάσπαστη πίστη στον κώδικα, στον αγώνα και στην πατρίδα του καθενός. Οι ήρωές μας, οι ήρωες της Δύσης, είναι εκείνοι που επιλέγουν να παραμείνουν πιστοί στο καθήκον τους ακριβώς όταν αυτό είναι πιο δύσκολο και οδυνηρό: ο άνδρας που δεσμεύεται από τον λόγο του, ο στρατιώτης που δεν εγκαταλείπει τη θέση του, ο καπετάνιος, ο παροιμιώδης καπετάνιος, που βυθίζεται μαζί με το πλοίο του».
Αυτό διαφέρει εντελώς από ό,τι βλέπουμε, ακόμη και σήμερα, για παράδειγμα, από φανατικούς όπως οι ριζοσπαστικοί μουλάδες του Ιράν, των οποίων η λατρεία του θανάτου εξυμνεί τα παιδιά-καμικάζι ως εθνικούς ήρωες και παρουσιάζει το μαρτύριο ως αυτοσκοπό.
Οι ήρωές μας – οι ήρωές μας μπορεί να είναι πρόθυμοι να πεθάνουν για τον σκοπό τους, αλλά οι ήρωές μας δεν λατρεύουν τον θάνατο. Ακριβώς επειδή εκτιμούμε τη ζωή, αναγνωρίζουμε τον ηρωισμό σε όσους προτιμούν να τη θυσιάσουν παρά να προδώσουν τις αρχές τους. Τώρα, θεωρούμε δεδομένη τη δυτική αντίληψη για αυτά τα πράγματα, τον ηρωισμό, την τιμή, το καθήκον. Υποθέτουμε ότι αυτά είναι κατά κάποιον τρόπο καθολικά για όλους τους ανθρώπους, σε όλες τις εποχές και σε όλα τα μέρη. Δεν είναι όμως έτσι. Είναι το προϊόν ενός ξεχωριστού χαρακτήρα, ενός ξεχωριστού χαρακτήρα που αναδύθηκε εδώ και διαμόρφωσε ολόκληρη την ιστορία του πολιτισμού που ακολούθησε. Έναν πολιτισμό που πρέπει να πολεμήσουμε για να υπερασπιστούμε σήμερα με το ίδιο πάθος που έδειξαν οι πρόγονοί μας».
Ας ξεκινήσουμε ανάποδα. Οι αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν τον θάνατο. Λάτρευαν τον θάνατο για την πατρίδα. Ή ταν ή επί τας. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη τιμή για έναν αρχαίο Έλληνα από αυτήν. Μπορεί κανείς να αποκαλέσει την αρχαία ελληνική λογική ως «death cult» ή ήταν ένα σημείο των καιρών; Αν δεν πολεμούσες για την οικογένειά σου που θα έμενε πίσω και στην καλύτερη των περιπτώσεων θα γίνονταν σκλάβοι, τότε για ποιον θα το έκανες;
Οι Ιρανοί δεν έχουν παιδιά καμικάζι. Τα παιδιά τους πήγαιναν σχολείο στην Μινάμπ και τα κορίτσια τους έπαιζαν βόλεϊ στο Λαράκ, όταν τα σκότωσαν οι ΗΠΑ. Οι Ιρανοί, οι μουλάδες, την δεδομένη στιγμή κρατούν την παγκόσμια οικονομία σε ομηρία – και πολύ καλά κάνουν – γιατί οι ΗΠΑ επιτέθηκαν εν μέσω διαπραγματεύσεων και σκότωσαν τους ηγέτες και τα παιδιά τους.
Οι μουλάδες -τι υπέροχη ειρωνεία- αυτή την στιγμή πολεμούν υπέρ βωμών και εστιών, αυτό που ζητάει ο Ρούμπιο από τους ευρωπαίους. Όμως δεν κινδυνεύουν ούτε οι ναοί, ούτε τα σπίτια μας από τους Ιρανούς.
Οι βάσεις στην Δυτική Ασία ισοπεδώθηκαν και οι ΗΠΑ θέλουν να πολεμήσουμε όλοι μαζί στο Ορμούζ για να τις ξαναχτίσουν και για να μην «φοβάται το κακόμοιρο το Ισραήλ».
Ο Ρούμπιο ζητά να επιστρέψουμε στην εποχή που πεθαίνεις χωρίς ερωτήσεις. Όμως σήμερα δεν πεθαίνεις για τον εχθρό που είναι προ των πυλών. Σου ζητούν να πεθάνεις σκοτώνοντας Ιρανούς που υπερασπίζονται την πατρίδα τους εναντίον των ΗΠΑ. Να πεθάνεις δολοφονώντας Βενεζουελάνους και Κουβανούς, όταν δεν κάνουν ή επειδή δεν κάνουν το θέλημα των ΗΠΑ. Να πεθάνεις πολεμώντας την Χεζμπολάχ στον νότιο Λίβανο που υπερασπίζεται Χριστιανούς και Μουσουλμάνους εναντίον των εισβολέων.
Ο Ρούμπιο προσπαθεί να ξεχωρίσει ως προστάτης του δυτικού πολιτισμού. Αυτή είναι η υποψηφιότητα Rubio 2028 για την προεδρία των ΗΠΑ. Οι ατάκες ειπώθηκαν, οι φωτογραφίες βγήκαν. Ο κυβερνήτης της Βενεζουέλας και δήμιος της Κούβας, την οποία παρέλειψε να αναφέρει «δήλωσε απόγονος Ισπανών εποίκων» έκανε ένα βήμα μπροστά.
Αυτό είναι ένα κάλεσμα στα όπλα, πολύ καλύτερο από του Δένδια. Φερετράκια. Αν δεν δούμε φερετράκια με συμπατριώτες μας να πεθαίνουν για το συμφέρον των ΗΠΑ και του Ισραήλ, δεν αγαπάμε τον δυτικό πολιτισμό και την πατρίδα μας. Αν δεν έρθουν φερετράκια με την γαλανόλευκη, τότε κάτι θα έχουμε κάνει λάθος. Ας το κάνουμε το λάθος.
Ολόκληρη η ομιλία του, απομαγνητοφωνημένη από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, εδώ.
Το βίντεο αν προτιμάτε να δείτε ή να ακούσετε την ομιλία, εδώ.
