Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι η πολιτική καρικατούρα που αρμόζει στον Έλληνα που χαίρεται με ναυάγια μεταναστών, με προσαγωγές φοιτητών που κάνουν πάρτυ στα φουαγιέ των τμημάτων όπου σπουδάζουν, με ανοιγμένα κεφάλια διαδηλωτών από ΜΑΤατζήδες.
Κλειστές κάμερες, κλειστά φώτα, κλειστά στόματα. Ή μάλλον μην τυχόν και πιάσουμε στο στόμα μας το «λιμενικό» που τόσο το αγαπώ
Βλέπεις, αν το πρόβλημα είναι οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι, είν’ ένα πρόβλημα που λύνεται. Όμως το πρόβλημα είναι αλλού, είναι μεγάλο, είναι βαθύ και χτίζει την αίσθηση αναξιοπιστίας στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Σε μια φράση: Η τέταρτη εξουσία έχει χάσει πλήρως την εξουσία της.
-Μαμά, τι είναι όνειρα;
-Όνειρα, αγόρι μου, είναι αυτά που βλέπεις όταν πέφτεις να κοιμηθείς το βράδυ. Είναι αυτές οι ιστορίες που μου λες ότι έζησες όσο εγώ λείπω.
-Δηλαδή, εσύ που δουλεύεις τα βράδια δε βλέπεις όνειρα;
-Εγώ… βλέπω κι εγώ. Όχι τόσο πολλά όσο εσύ, αλλά πού και πού βρίσκω το χρόνο και βλέπω κι εγώ.
Το δικό μου κατακρεουργημένο πρόσωπο δε μετράει περισσότερο από το πρόσωπο που κατέσφαξε μια προπέλα του λιμενικού. Δε θα το επιτρέψω αυτό. Μόνο πάνω από το πτώμα μου.
Η γλώσσα καθορίζει ποιοι θεωρούνται ανθρώπινοι και ποιοι προβλήματα.
Η Μαρία Καρυστιανού όχι μόνο κλείνει το μάτι στους εθνικιστές αποκαλώντας τους νεκρούς «παράνομους εισβολείς», αλλά αρχίζει και έχει περισσότερες ομοιότητες με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον οποίο αντιπολιτεύεται.
Δεν φοβάμαι το Νατσιό της Βουλής. Τρέμω το Νατσιό της τάξης.
Αυτό ακριβώς με συγκλόνισε. Όταν η δράση σου είναι βασισμένη στην αλήθεια και στο δίκιο, δεν μπορείς να θολώσεις. Όταν οι προθέσεις σου είναι ξεκάθαρες, δεν έχει τίποτα να πεις πέρα από την αλήθεια. Αυτό με συγκλόνισε. Το μάθημα που πήρα για τον εαυτό μου.