Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι η πολιτική καρικατούρα που αρμόζει στον Έλληνα που χαίρεται με ναυάγια μεταναστών, με προσαγωγές φοιτητών που κάνουν πάρτυ στα φουαγιέ των τμημάτων όπου σπουδάζουν, με ανοιγμένα κεφάλια διαδηλωτών από ΜΑΤατζήδες.
Ο (μάλλον ισόβιος) Υπουργός Υγείας, να φωνάζει σε γιατρό του ΕΣΥ «δε ντρέπεσαι;». Και θα το πάμε ένα βήμα παραπέρα. Ο γιατρός αυτός, την ώρα που ο Υπουργός του φώναζε ήταν δεμένος με χειροπέδες από τα δουλάκια του Υπουργού και ολόκληρου του συστήματος. Από ανθρώπους που έχουν ζήσει την εξαθλίωση του Δημοσίου από μέσα, κι ακόμα κι έτσι, διάλεξαν την πλευρά του μηχανισμού που συνεχίζει να εξαθλιώνει και τους ίδιους.
Πάμε όμως πίσω στη θλιβερή εικόνα με κέντρο το θλιβερό Υπουργό. Γιατί όση εξουσία κι αν νομίζει αυτός ο άνθρωπος ότι έχει, είναι σοκαριστικό το πόσο θλιβερός είναι. Είναι σχεδόν τόσο θλιβερός όσο είναι εξοργιστικός. Κι είναι σχεδόν τόσο εξοργιστικός όσο είναι ξεφτιλισμένος, πουλημένος και ημιμαθής.
Και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ακριβώς ό,τι θα ήθελε να είναι ο αμόρφωτος Έλληνας. Είναι αυτό που ο αμόρφωτος Έλληνας θεωρεί ότι σημαίνει ισχύ, εξουσία, δύναμη, επιτυχία. Είναι ό,τι ο υγιώς – πραγματικά υγιώς – σκεπτόμενος άνθρωπος θα έχει απέναντι του. Μαχητικά και ανυποχώρητα απέναντι του. Όχι απέναντι του στα σχόλια δημοσιεύσεων ή σε δηλώσεις του στυλ «Τι ψηφίσατε ρε μαλάκες;». Απέναντι του στο δρόμο, στην καθημερινότητα, στις συζητήσεις, εκεί που δίνεται η καθημερινή ουσιαστική μάχη.
Απέναντι του, στα νοσοκομεία που επισκέπτεται ο νταβατζής του ΕΣΥ, περιμένοντας να του στρώσουν κόκκινα χαλιά.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι η πολιτική καρικατούρα που αρμόζει στον Έλληνα που χαίρεται με ναυάγια μεταναστών, με προσαγωγές φοιτητών που κάνουν πάρτυ στα φουαγιέ των τμημάτων όπου σπουδάζουν, με ανοιγμένα κεφάλια διαδηλωτών από ΜΑΤατζήδες.
Όπως έγινε στη ναζιστική Γερμανία, όπως θα γίνει στις ΗΠΑ που βρίσκονται στα πρόθυρα εμφυλίου, το χάος και η σκατίλα που θα έχει αφήσει πίσω του, όχι μόνο ο Γεωργιάδης, αλλά και όλο του το συνάφι, θα τα πάρουν χαμπάρι πολύ αργά οι νοικοκυραίοι που του φιλάνε τα χέρια, τον χειροκροτάνε και του δίνουν λουλούδια.
Από την άλλη, οι κάθε είδους υπηρέτες του που «τον αγαπάνε πολύ» είναι καταδικασμένοι να ζουν και να ζήσουν μια ζωή βουτηγμένη στη μετριότητα, στις κατουρημένες ποδιές και στο κυνήγι του «εχθρού» που φταίει για την αγάπη που δε πήρανε ποτέ στο σπίτι τους. Γιατί παιδιά της φάπας ήμασταν κι εμείς στο σχολείο, αλλά διαλέξαμε την ψυχοθεραπεία, κι όχι να κυκλοφορούμε με γκλομπ από νοσοκομείο σε νοσοκομείο για οκτώ κατοστάρικα.
Γιατί υπάρχει ακόμα κόσμος που διαλέγει την αξιοπρέπεια και την ηθική του, πάνω από όλους και όλα.
Αυτό το κείμενο δεν είναι απαισιόδοξο. Δεν είναι ένα κείμενο γραμμένο για να αποδείξει ότι αυτό που λαμβάνουμε καθημερινά είναι αυτό που μας αξίζει. Όχι. Είναι πολύς ο κόσμος που είναι φανερά και δικαιολογημένα απογοητευμένος από την κατάσταση. Είναι αρκετός, ώστε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο.
Αυτό το κείμενο, είναι η φωνή αυτού του κόσμου. Του κόσμου που ξυπνά και ψάχνει τρόπο να γίνει ανάχωμα στο πισωγύρισμα αυτής της χώρας.
Το πιο λαμπρό παράδειγμα είναι ο κόσμος που αναγκάζει τον Υπουργό να παραγγέλνει τρεις διμοιρίες, για να επισκεφτεί ένα νοσοκομείο.
Γιατί η δράση γεννά σκέψη, και η σκέψη γεννά κι άλλη δράση. Κάθε μικρή πράξη αντίστασης είναι μια μικρή ώθηση να πάρουμε καταστάσεις στα χέρια μας. Κάθε πράξη με φαινομενικά συμβολικό χαρακτήρα δημιουργεί μια χιονοστοιβάδα από φωνές που αντιστέκονται στο άδικο και στη σκατοψυχιά (σαν αυτή του «Υπουργού Υγείας»).
Υ.Γ. Ο Υπουργός, πάντως, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι ήξερε καλά τι ποσοστό απ’ αυτούς που τον κυνήγησαν είναι ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ξέρει ότι τα νταλαβέρια με τους ισχυρούς – που είναι απαραίτητα για να κρατηθεί στην εξουσία – στρέφουν ακόμα και τους ψηφοφόρους του εναντίον του. Αν δεν δημιουργηθεί η εντύπωση ότι κάποιος «εχθρός» του λαού και του έθνους τον κυνηγάει, οι οπαδοί του θα πάρουν χαμπάρι πόσα ψέματα τους έχει πει, πόσο ψεύτης είναι ο ίδιος, πόσο λίγο τον ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που σταυρώνουν ψηφοδέλτια για χάρη του.
Όταν το πάρετε χαμπάρι, εμείς θα είμαστε εδώ να σας περιμένουμε.
Όπως λένε και οι Άγγλοι (που δεν είναι φίλοι μας), the more the merrier.
Διαβάστε επίσης:
