Η Βουλή είναι καθρέφτης της κοινωνίας. Κι έτσι πρέπει να είναι. Οι βουλευτές δεν είναι 300 άριστοι Έλληνες, είναι 300 αντιπρόσωποι της ελληνικής κοινωνίας. Κι έτσι πρέπει να είναι. Ούτως ειπείν, θα ‘ταν αφελής μια πρόβλεψη που υποστηρίζει ότι κανένας Έλληνας βουλευτής δεν αρνείται το Δαρβίνο. Ποιος θα εκπροσωπήσει τους χιλιάδες πολίτες που τον αρνούνται;

Όχι, ο βουλευτής Νατσιός, όταν υποστηρίζει δημοσίως ότι είναι «βλασφημία ο κοινός πρόγονος με τον πίθηκο» κι ότι «εμείς έχουμε πρόγονο τον Αδάμ και την Εύα», δεν είναι προκλητικός. Απλώς παραμένει πιστός στην άγνοια – τη δική του ίσως, των ψηφοφόρων του σίγουρα. Ως προς αυτό αποδεικνύεται συνεπής. Συνεπής ως βουλευτής κι αρχηγός κόμματος. Όμως ο εν λόγω κύριος δεν ήταν πάντα βουλευτής.

Ο Δημήτρης Νατσιός εξελέγη προτάσσοντας την ιδιότητα του δασκάλου. Ο «δασκαλάκος» σύμφωνα με τους δικούς του οπαδούς, που ήρθε να ξαναφέρει τον Κοσμά τον Αιτωλό στην ελληνική πραγματικότητα του 21ου αιώνα. Ο εκπαιδευτικός που αγωνιά για τη νέα γενιά και προτείνει μια ριζική οπισθοδρόμηση προς τις χαμένες αξίες. Λογικό φαντάζει, ένας άνθρωπος που οραματίζεται το χθες, να στέκεται απέναντι σε κάθε είδους εξέλιξη. Ακόμα και στη βιολογική. Ένας πολίτης, ένας αρχηγός, ένας βουλευτής, μπορεί. Ένας δάσκαλος; Μπορεί; Όχι, δεν μπορεί.

Δεν μπορεί γιατί ο δάσκαλος δεν είναι καθρέφτης. Δεν είναι εκπρόσωπος. Ο δάσκαλος είναι δημιουργός. Δημιουργός πολιτών, δημιουργός της διαδικασίας που παράγει σκέψη, δημιουργός της κριτικής ικανότητας στην πολιτεία του αύριο. Ο δάσκαλος μπορεί να είναι πιστός ή άπιστος, μπορεί να είναι δεξιός ή αριστερός, μπορεί να είναι πατριώτης ή διεθνιστής, μπορεί να είναι φορέας ιδεών και πεποιθήσεων. Όμως δεν μπορεί να είναι θρησκόληπτος, ιδεοληπτικός, εθνικιστής, κυρίως προπαγανδιστής οποιασδήποτε προσωπικής ιδέας. Ακριβώς επειδή, το εύπλαστο ζυμάρι της παιδικής ηλικίας πλάθεται ήδη από γονείς που δεν οφείλουν παρά ν’ αγαπούν τα παιδιά τους, και να κάνουν το καλύτερο που νομίζουν. Οι δάσκαλοι δεν αρκεί να νοιάζονται. Δεν αρκεί να προσπαθούν. Πρέπει και να προσέχουν, και να μπορούν, και να θέλουν. Να διατηρούν ζεστό το συναισθηματικό κόσμο των μαθητών τους, αλλά και να θεμελιώνουν την ορθολογική διαδικασία σκέψης. Ακόμα κι αν οι ίδιοι επιλέγουν κάπου να την αρνούνται.

Ακόμα κι αν οι ίδιοι την αρνούνται, έγραψα, κι έρχεται η ένσταση: Πώς ξέρεις ότι ο Νατσιός υπήρξε αρνητής και προπαγανδιστής ως δάσκαλος; Γιατί να μην άφησε στη μπάντα τις (αντιεπιστημονικές) προσωπικές του πεποιθήσεις την ώρα του λειτουργήματος; Λοιπόν, το ξέρω, το ξέρω αναντίρρητα, κι η απόδειξη είναι πρόδηλη. Ο Δημήτρης Νατσιός δεν προβληματίζεται. Δεν θεωρεί. “Γνωρίζει”. Κατέχει την αλήθεια. Την εκ Θεού αλήθεια. Χωρίς αμφιβολίες. Κι οι άνθρωποι χωρίς αμφιβολίες, δεν περνούν από κρίση την αλήθεια τους, ακριβώς επειδή δεν χρειάζονται κάποια επιβεβαίωση. Απλώς, ξέρουν. Ή μάλλον, έτσι νομίζουν.

Ο Δημήτρης Νατσιός λοιπόν, χωρίς μεγάλη προσωπική δοκιμασία, ξέρει ότι ο Θεός με τα χέρια του (;) έπλασε από χώμα τον Αδάμ κι από πλευρό την Εύα. Κι αυτό που ξέρει είναι ισχυρότερο, μεγαλύτερο, πιο βέβαιο από κάθε επιστημονική επιβεβαίωση, ακριβώς επειδή η επιστήμη ορίζει ως αλήθεια οτιδήποτε επιβεβαιώνεται λογικά ή πειραματικά, αλλά πάντα υπάρχει πιθανότητα ν’ ανατραπεί. Απέναντι λοιπόν στο Γολιάθ της βιβλικής βεβαιότητας, η σφεντόνα της επιστήμης δεν πρόκειται ποτέ να ρίξει χάμω το γίγαντα. Η απόλυτη, δογματική του πίστη στη γραφή που η ίδια η εκκλησία την αντιμετωπίζει ως παραμυθιακή αναλογία της πραγματικότητας, κανένα Δαρβίνο, καμία μελέτη, κανένα ερευνητικό συμπέρασμα δεν φοβάται. Ο Αδάμ και η Εύα, για το Νατσιό είναι απόλυτη αλήθεια. Χωρίς αλλά και χωρίς αστερίσκους. Και την απόλυτη αλήθεια την προπαγανδίζεις. Δεν τη συζητάς, δεν τη δοκιμάζεις, δεν την εξετάζεις. Απλώς τη… διδάσκεις.

Αναρωτιέται κανείς, πόσες χιλιάδες μαθητών διδάχτηκαν μια μυθολογική παράδοση ως βιολογική πραγματικότητα; Πόσα παιδιά έμαθαν ότι, αν θες να πιστεύεις στο Θεό πρέπει να πιστεύεις και στο γράμμα των ιστοριών που γράφτηκαν χιλιετίες πίσω; Και το κυριότερο, πόσα παιδιά δεν έμαθαν πώς να σκέφτονται, πώς να κρίνουν, πώς να ελέγχουν, αλλά τι να σκέφτονται, τι να μην αμφισβητούν ποτέ, τι να πιστεύουν κόντρα σε κάθε αντίλογο; Και μάλιστα, ενδεχομένως έκρυψαν καλά αυτή την απόλυτη ανοησία που τα σμίλεψε, πίσω από καλά ελληνικά και δεκαδικούς αριθμούς;

Αν ρίξουμε μια ματιά στην ελληνική κοινωνία (ίσως και στην παγκόσμια), τ’ αποτελέσματα των μαθημάτων του κάθε αντίστοιχου δασκαλάκου είν’ εμφανή. Πολίτες έτοιμοι ν’ αγκαλιάσουν με πάθος κάθε συνωμοσία, πιστοί ενός θεού τρομερού απέναντι στην αμφιβολία, άνθρωποι ετοιμοπόλεμοι απέναντι στον αντίλογο αλλά τρομοκρατημένοι απέναντι στη δική τους ικανότητα σκέψης. Άραγε, για τους δασκάλους που γεννούν τέτοιους μαθητές, έχει προταθεί καμιά αξιολόγηση; Έχουν συζητηθεί κυρώσεις; Έχουν ανοίξει έρευνες για κάποιον που διδάσκει την παιδική αθωότητα με το πάθος του θρησκευτικού προσηλυτιστή;

Ομολογία πίστης: Δεν φοβάμαι το Νατσιό της Βουλής. Πιστεύω πως θα είναι σταθερά μια θλιβερή φωνή σκοταδισμού, μέχρι το εκλογικό του ποσοστό να τού απαγορεύσει πια να είναι. Τρέμω το Νατσιό της τάξης. Γιατί είναι αυτός ο ανεύθυνος ομολογητής που φροντίζει, διάφοροι ακροδεξιοί θεομπαίχτες ν’ αναπαράγονται διαχρονικά, γεμίζοντας την ελληνική καθημερινότητα. Μοιραία και την ελληνική Βουλή (ευτυχώς μοιρασμένοι). Πώς αλλιώς, αφού το ένα καθρεφτίζει το άλλο…

Διαβάστε επίσης:

Όσα ξέρουμε και δεν ξέρουμε για τον Τζέφρι Έπσταϊν

1 ΧΡΟΝΟΣ THE UNTOLD μέσα από τον φακό της Μαρίας Γαλάτη – The Book

Η ΕΔΑΠΟ αποδεικνύει ότι η Hellenic Train αδιαφορεί για την πυρασφάλεια στα τρένα της