Το έργο χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι το κύριο, το διεθνές, αυτό που μιλάει αγγλικά με νότια προφορά και πάει ντουγρού για Οσκαρ. Το δεύτερο είναι το ντόπιο, μικρού μήκους και μικρότερου αναστήματος (ελάχιστου, εδώ που τα λέμε), το δικό μας. Τίτλοι έναρξης, καουμπόικη μουσική, fade in…
Από το βράδυ που βγήκα χιλιοσακατεμένος από το τρένο των Τεμπών, κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς μοιάζει με μια παράταση ζωής που δε ζήτησα. Με κρατάνε όρθιο μικρές στιγμές που ξεγελάνε τη ζωή μου ότι έχει νόημα και σκοπό. Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ για τον κόσμο και ύστερα για τον εαυτό μου, είναι να βρεθεί ο τρόπος να γεμίσουν οι ζωές μας ασφυκτικά από τέτοιες στιγμές. Να ξεγελάμε κάθε πρωί που αναπνέουμε το θάνατο. Ίσως τελικά οι στιγμές που ψάχνουμε να είναι το ίδιο το ταξίδι προς αυτή τη ζωή. Δε ξέρεις αν δεν δοκιμάσεις.
Έτσι, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ο «συμπαθής και αξιοσέβαστος πολιτικός αντίπαλος» έγινε ένα με το καθεστώς, καθώς με αυτή του δήλωσε έδειξε την πρόθεση του να «κόψει» τη δυνατότητα που έχει ο κάθε πολίτης να παρακολουθεί τι γίνεται σε ένα απ’ τα μεγαλύτερα σκάνδαλα των τελευταίων ετών.
Οι περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας, με αυτή την προαιώνια μαστοριά που κουβαλάει αυτός ο τόπος, με την ιδιαιτερότητα των Βαλκανίων, ενός ανατολίτικου θύλακα μέσα στον αποστειρωμένο δυτικό καθωσπρεπισμό, έγινε ένα χωνευτήρι για τις κουλτούρες της ευρύτερης περιοχής. Έχοντας περάσει οκτώ γεμάτα χρόνια της ζωής μου στη Θεσσαλονίκη, μπαίνοντας σε σπίτια φίλων και γνωστών όπου μιλιούνται και τραγουδιούνται Σλάβικα, Μακεδονικά, Ποντιακά, Τούρκικα, ένας οργασμός από φωνές, μουσικές, γεύσεις και μυρωδιές, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κόσμος που θέλει αυτό να το διώξει από πάνω του;
Η χώρα που κόντεψε να με σκοτώσει στα Τέμπη, τώρα θέλει, ντε και καλά, να με βάλει να σκοτωθώ για το Χρηματιστήριο Ενέργειας, τους αγωγούς αερίου, τις χάρες που θέλουν να κάνουν τα Ευρωπαία σκυλάκια στον πολεμοχαρή ψυχάκια που τυχαίνει να είναι πλανητάρχης. Θέλει να κόψω τις σπουδές, που η ίδια δε με έχει αφήσει ή βοηθήσει να ολοκληρώσω, για να πιάσω στα χέρια μου όπλο και να καθαρίσω καλλιόπες.
Για να ζω κάνω ροή σε site. Ξέρετε τι είναι η ροή σε site; Είναι όλες αυτές οι συνεχόμενες, ασταμάτητες ειδήσεις που βλέπετε όταν σκρολάρετε ή που σκάνε στην οθόνη σας αν έχετε ενεργοποιήσει τις ειδοποιήσεις. Push τα λέμε εμείς. Και τα λέμε έτσι γιατί πουσάρουμε ειδήσεις που πιστεύουμε ότι θα πουλήσουν, ότι θα σας τραβήξουν το βλέμμα και θα δώσετε αυτό το απαραίτητο click, που θα φέρει νούμερα και εκείνα με τη σειρά τους, λεφτά.
Αν η Μαρία Καρυστιανού προστεθεί στο προεκλογικό ντιμπέιτ, θα προσφέρει μια καθαρή, ανόθευτη επιλογή. Όμως αυτή είναι μονάχα η μία πλευρά του νομίσματος…
Τα μπλόκα είναι η ιδανική ευκαιρία να μπολιαστούν άνθρωποι και ιδέες. Να καταφερθούν συμφωνίες, αλλά και να συγκεκριμενοποιηθούν διαφωνίες. Από τη δική μου ιστορία, ενός ανθρώπου από την ελληνική επαρχία, που του φορτωθήκαν ιδέες που δεν έκρινε ποτέ, απλά του είπαν «πως είναι το σωστό», έχω το θράσος να δηλώσω ότι ο άνθρωπος δεν είναι, αλλά γίνεται, τις περισσότερες φορές.
Αυτό είναι και οι αγρότες στα μπλόκα. Αυτό είναι οι συνταξιούχοι στα ΑΤΜ. Αυτό είναι οι εκπαιδευτικοί στο δρόμο. Αυτό είναι οι στρατιωτικοί στο δρόμο. Αυτό είναι όλες οι ομάδες ανθρώπων που βγαίνουν να φωνάξουν αυτό που τους λείπει. Δεν είναι τα λεφτά. Είναι η αξιοπρέπεια. Αυτή που μας χρωστάει ένα κράτος που κάθε μέρα δείχνει τη σκατοψυχια του σε όλους εμάς, και τη συμπάθεια και την εύνοια του στους άλλους, τους δικούς του, τους όμοιούς του.