Μια ζωή με μαθαίνουν να μη χτυπάω. Και δε χτύπησα ποτέ. Μόνο με χτυπούσαν. Και μεγάλωσα φοβισμένος. Μεγάλωσα ψάχνοντας τον τρόπο να μην είμαι εγώ αυτός που θα τον χτυπήσει πρώτο το μαλακισμένο που δε παίρνει αγάπη σπίτι του. Δε θα ζήσω έτσι και στο δρόμο. Δε θα ζήσω έτσι άλλο.
Έξι του Δεκέμβρη. Θα ήμουν η νύχτα που ο κόσμος, πριν πνιγεί, καίει το περιβάλλον του με έναν επιθανάτιο ρόγχο βγαλμένο από όνειρα σκοτεινά και φαντασίες άρρωστες. Η νύχτα που κόπηκε άλλο ένα νήμα μιας νεαρής ζωής που έψαχνε τον τρόπο της να αντέξει του κόσμου τη σκατίλα, για την οποία για κάποιο λόγο ο ίδιος είναι περήφανος.
Έχεις δει κλούβα της ΕΛΑΣ να διεμβολίζει τρακτέρ; Μην το ψάχνεις, ούτε να το ξαναδείς χρειάζεται, ούτε να το βάλεις «στο αργό».
Όσο κι αν καθόμαστε αναπαυτικά στους καναπέδες μας, τρώγοντας χωρίς συναίσθηση το φαγητό μας και παρακολουθώντας την επόμενη must see ταινία ή σειρά στις πλατφόρμες, θα αναγκαστούμε κάποια στιγμή να αναζητήσουμε τροφή. Κι αυτή δεν θα υπάρχει.
τρομοκρατία: 1α. πράξεις βίας, όπως π.χ. απαγωγές, τοποθετήσεις βομβών κτλ., που χρησιμοποιούν επαναστατικές οργανώσεις για να πετύχουν τους σκοπούς τους: Διεθνής ~, διεθνείς τρομοκρατικές οργανώσεις. H εξάπλωση της τρομοκρατίας στην Ευρώπη. Kαταστολή της τρομοκρατίας. β. σύνολο από βίαια και καταπιεστικά μέτρα που χρησιμοποιεί ένα αντιλαϊκό κοινωνικό καθεστώς για να διατηρήσει την εξουσία: Οι δικτατορίες στηρίζονται στην ~. Kλίμα τρομοκρατίας επικρατεί στο λαό. Άσκηση τρομοκρατίας από τα όργανα της χούντας. || Iδεολογική ~. 2. εκφοβισμός, απειλές που χρησιμοποιεί ένα άτομο στο περιβάλλον του για να επιβάλει τη θέλησή του: H ~ του πατέρα-αφέντη στην οικογένεια.
Και κάνουμε τώρα την ερώτηση: εκτός από τα media, είναι και το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Ρουβίκωνας, Άρη;
Την έχουμε ξαναδεί τη βία τους. Δεν μας ξενίζει, δεν μας σοκάρει, δεν μας τρομάζει πια. Την ξέρουμε στα light, στα μέτρια, στα βαριά της. Μας είναι οικεία όσο η λύσσα στο πρόσωπό τους κάθε φορά που συναντιόμαστε.
Ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο δουλεύουμε από ανάγκη κι όχι από ευχαρίστηση. Και δε μπορώ να φανταστώ κάτι πιο απάνθρωπο από το να πεθαίνεις παλεύοντας για τις ανάγκες σου.
Κάποια κείμενα περιμένουν υπομονετικά στη γωνία τους την κατάλληλη ώρα να γνωρίσουν τον κόσμο. Σήμερα, σε ένα σχολείο της Καλαμαριάς, οι τρεις αυτές λέξεις με κοίταξαν, όπως με κοιτάζουν τόσες και τόσες ομολογίες της συλλογικής μνήμης που γεμίζουν το τσιμέντο της Θεσσαλονίκης μου.
«Ο πολιτισμός μιας χώρας μπορεί να κριθεί μπαίνοντας στις φυλακές της», έγραφε ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι στις Αναμνήσεις απ’ το σπίτι των πεθαμένων. Μπήκα, είδα, έκρινα. Για τρία χρόνια η δουλειά μου με έφερε σε πολλά ιδρύματα κράτησης ανά τη χώρα.