Μπισκότα και πλυντήρια Βιολάντα
Γιατί τι είναι «ανάπτυξη» και «υγιής επιχειρηματικότητα», αν δεν είναι οι γεμάτες τσέπες που ταΐζονται από άδεια στομάχια;
Απόψεις
Αυτό το ηχητικό θα παίζεται σε μουσεία
Μέχρι οι τραμπούκοι που ευθύνονται γι' αυτές τις κραυγές, να τα κατεδαφίσουν κι αυτά. Μέχρι να κάψουν όσα βιβλία τους θίγουν. Να απελάσουν όσους ανθρώπους ξεγυμνώνουν τη σαπίλα του «αμερικανικού ονείρου». Μέχρι να σκοτώσουν όσους ανθρώπους προστατεύουν τις κοινότητες τους....
Εκτός από πολιτισμό, εξάγουμε και Τέμπη
Ο Κ. Μητσοτάκης, όταν είχε πει ότι η Ελλάδα είναι πρότυπο για την Ευρώπη, φαίνεται πως είχε δίκιο. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Ελλάδας, κάθε χώρα, αργά αλλά σταθερά, θα ξεπουλιέται σε βαθιές τσέπες με κανόνια πανέτοιμα για το κρέας των χαμηλών στρωμάτων. Δε νοείται να θεωρούμε απλή σύμπτωση τη λίστα των σιδηροδρομικών «δυστυχημάτων», που κάθε μέρα μακραίνει επικίνδυνα στην Ευρώπη.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε διαβούλευση
Για όσους δεν το γνωρίζουν, το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση αποτελεί κρίσιμο ζήτημα όχι μόνο προσωπικής αυτονομίας, αλλά και δημοκρατικής ωριμότητας μιας κοινωνίας
Εγώ στις 28 Φεβρουαρίου θα είμαι εκεί. Εσύ;
Ένας λαός που αγαπάει την ευθύνη, είναι ένας λαός που δεν πρέπει να περιμένει ούτε σωτήρες ούτε ειδικά καλέσματα για να απαιτήσει από την εξουσία κάτι που δικαιούται και που διαχρονικά στη χώρα αυτή τού στερούν: μια ζωή με δικαιοσύνη.
Απόψε θέλω να κάνω κακό
Είναι η επόμενη μέρα που ξεγλίστρησε από το θυμικό μιας κοινωνίας. Είναι η επόμενη μέρα, που βρήκε, εκτός από νεκρούς, δεκάδες ζωντανούς σε υπαρξιακή κρίση. Η επόμενη μέρα που ξέχασε να δικαιώσει τους νεκροζώντανους, ξέχασε να φροντίσει το τραύμα της επιβίωσης. Το κάλυψε με τον επίδεσμο της «τύχης του να είσαι ζωντανός»
Όλα ή τίποτα
Με νοιάζει ένας, δύο, πέντε, δέκα άνθρωποι να αρχίσουν να μετακινούν τα γαμημένα τα κουτάκια τους. Να τους σκάσουν κλώτσο. Να δουν ένα από όλα αυτά που αναφέρονται να δουν μια συνήθεια που μπορεί να είναι λάθος και να σκεφτούν «Ρε συ μπας και δρω παρορμητικά;».
Banana republics και MERCOSUR
Ποιο είναι το μέλλον; Να συμβεί ακριβώς το ίδιο με ένα κάρο άλλα προϊόντα που, μέχρι πρότινος τρώγαμε από τοπικούς παραγωγούς. Κι όταν ο πλανήτης όλος θα έχει στραγγαλιστεί οικονομικά, ποιος από εμάς θα προσπαθήσει συνειδητά να αγοράσει το πιο ακριβό, του οποίου η τιμή όλο θα ανεβαίνει, όσο την πλειοψηφία της ζήτησης θα την απορροφά το πιο φθηνό;
Τόσος θόρυβος κι όμως κάνουμε σαν να μην ακούμε
Δεν έχω όρεξη για πρωτοτυπία σήμερα. Ξεκινάω απλά με μια κλισέ αναρώτηση: Ένα δέντρο που πέφτει σε ένα δάσος όπου δεν υπάρχει κανείς κοντά να το δει ή να το ακούσει, κάνει θόρυβο; Πώς ορίζουμε τον ήχο αν όχι ως κάτι που αφού μεταφερθεί με τα ηχητικά κύματα διεγείρει τα αισθητήρια όργανα κάποιου που θα τον κάνουν υπαρκτή αίσθηση;