Σε μια περίοδο όπου το δημόσιο ενδιαφέρον για τη δικαστική διερεύνηση του εγκλήματος των Τεμπών παραμένει ιδιαίτερα αυξημένο, θεωρούμε αναγκαίο να αναδείξουμε ένα ζήτημα που αφορά άμεσα τον τρόπο με τον οποίο ασκείται το δημοσιογραφικό έργο.
Τα Τέμπη μου έμαθαν ότι ο άνθρωπος που ζει μέσα μου, το παιδί που μόνο έδινε και δεν έπαιρνε ποτέ, δε μπορεί να αναπνεύσει σε κανένα σύστημα όπου είναι παράπλευρη απώλεια. Σε κανένα σύστημα όπου είναι διαχειριστικό έξοδο, είτε η ζωή μου είτε η νοσηλεία μου.
Δεν χάνει έσοδα; Δεν χάνει ψήφους; Όχι, δεν χάνει τίποτα απ’ τα δύο…
Εδώ που φτάσαμε, να είσαι άνθρωπος σημαίνει να πληρώνεις το κόστος. Όμως πληρώνουμε το κόστος με την ελπίδα να είμαστε οι τελευταίοι που θα το πληρώσουμε. Δεν είμαστε άνθρωποι για να ακούσουμε «ευχαριστώ», δεν είμαστε άνθρωποι για να είναι οι απάνθρωποι καλοί με ‘μας. Είμαστε άνθρωποι γιατί δε μπορούμε αλλιώς. Είμαστε άνθρωποι γιατί, πρώτα πρώτα, θέλουμε να τα έχουμε καλά με τους εαυτούς μας.
Ο πόλεμος δεν είναι κακός, είναι χυδαίος. Τα όπλα να μπουν σε μουσεία σαν παραδείγματα προς αποφυγή. Δεν εξανθρωπίζεται, μόνο καταργείται. Καταργήστε τον από το λεξιλόγιό σας, από την σκέψη σας, από την πραγματικότητα.
Κουράσατε ρε σεις! Δεν αντέχεστε άλλο. Περιφέρετε την ανυπαρξία σας σαν σημαιοφόροι σε reunion αγραμμάτων.
Χρέος η βοήθεια στην Κύπρο, χρέος κι η διατήρηση αμυντικού δόγματος. Απλά πράγματα.
Τι σημαίνει να σφραγίζει ένας άνθρωπος το βίωμα, τον πανικό, τον πόνο, την οσμή του θανάτου με ένα «ήσουν τυχερός στην ατυχία σου». Να ψάχνεις να σώσεις την ψυχή σου, να μοιραστείς το φορτίο για να μη σε λυγίσει, να βρεις στον πλησίον όση βοήθεια δε σου έχουν δώσει οι «από πάνω», και να σε βαφτίζουν «τυχερό».
Ώρα να μετρηθούμε. Μακάρι να ξαναβγούμε εκατομμύρια…