Γράφει ο Billion

Συμπονούμε τις οικογένειες θυμάτων απ΄όπου κι αν προέρχονται; Ή μήπως η συμπόνοια μας είναι επιλεκτική λόγω της πολιτικής μας στάση απέναντι στα πράγματα; Θα έπρεπε να διαλέγουμε αναγκαστικά πλευρά σε μια διαμάχη ή μήπως αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να είμαστε πάντα με την πλευρά της αλήθειας; Και πόσο εύκολο είναι να την διακρίνουμε στις μέρες μας;

Εδώ και 7 μέρες άλλος ένας πόλεμος ξέσπασε σε αυτόν τον δύσμοιρο πλανήτη. Και δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά. Τι θέλω να πω. Χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω πράξεις ή καταστάσεις του παρελθόντος, όταν ο κόσμος είχε το δίπολο ΗΠΑ – Σοβιετική Ένωση τα πράγματα ήταν πιο εύκολα να τα κατανοήσεις. Στις μέρες μας όπου η Ρωσία έχει αντικαταστήσει την Σοβιετική Ένωση και η Κίνα έχει μπει δυνατά στο παιχνίδι της κατάκτησης σφαιρών επιρροής, δεν μπορούμε να διαβάσουμε εύκολα αυτό που συμβαίνει με αποτέλεσμα να μετατοπιζόμαστε ανάλογα με το τι γίνεται, ποιος το λέει και γιατί το λέει. Είμαστε με το Ιράν που δέχεται έναν πόλεμο από τις ΗΠΑ και το πάντα πρόθυμο Ισραήλ αλλά δεν είμαστε με τους μουλάδες που καταπιέζουν τον λαό τους τόσα χρόνια, είμαστε με την Δύση αλλά δεν είμαστε με τον παρανοϊκό Τραμπ, είμαστε με την Κύπρο που είναι φίλια χώρα αλλά δεν είμαστε με τους Βρετανούς που έχουν βάση που ναι μεν είπαν όχι στον πόλεμο αρχικά αλλά μετά είπανε ναι στο να χρησιμοποιηθεί η βάση. Συμπονούμε τις οικογένειες που έχασαν 170 μαθήτριες από τον βομβαρδισμό αλλά δεν βγαίνουμε να το φωνάζουμε κιόλας γιατί δεν είναι και τίποτα Ισπανοί που χάθηκαν άδικα από τρομοκρατικό χτύπημα. Και όλο αυτό το γαϊτανάκι της θέσης που πρέπει να πάρεις απέναντι στα πράγματα είναι αέναο.

Ίσως γιατί πιο ανάγλυφα από κάθε άλλη φορά δεν υπάρχει ιδεολογικό πρόσημο πουθενά. Το μόνο που υπάρχει είναι αδιάκριτος φασισμός, μηδενισμός και οικονομικά συμφέροντα. Μπορεί και μόνο οικονομικά συμφέροντα τα οποία από μόνα τους είναι ο φασισμός στις σύγχρονες κοινωνίες. Γιατί επιβάλλονται. Κάθετα, οριζόντια, διαγώνια ή όπως αλλιώς θέλετε. Γίνεται πόλεμος, χάνονται ζωές και αυτό που συζητάμε είναι οι οικονομικές επιπτώσεις. Τι αυξήσεις έρχονται, να πάμε να γεμίσουμε το ντεπόζιτο του αυτοκινήτου, να αγοράσουμε χαρτί υγείας και φακούς. Η οικονομία πάνω από όλα. Ecomomy uber alles. Και η ανθρώπινη ζωή; Τι αξία έχει σε όλο αυτό; Που βρίσκεται; Τάφοι παντού, όλοι μαγκωμένοι, να μην μπορείς να ονειρευτείς, να έχεις παιδί και να μην ξέρεις τι να του πεις, τι κόσμος είναι αυτός που δεν σε αφήνει να χαρείς το μεγαλύτερο δώρο, την ίδια τη ζωή.

Ο μεγάλος Ρομπέρτο Μπενίνι στον πύρινο λόγο του είπε κάτι πραγματικά σπουδαίο. Ο πόλεμος δεν είναι κακός, είναι χυδαίος. Τα όπλα να μπουν σε μουσεία σαν παραδείγματα προς αποφυγή. Δεν εξανθρωπίζεται, μόνο καταργείται. Καταργήστε τον από το λεξιλόγιό σας, από την σκέψη σας, από την πραγματικότητα. Μόνο έτσι θα καταργήσετε κι εκείνους που τον ευαγγελίζονται και τον θεωρούν την μόνη λύση.

Διαβάστε επίσης:

Κουράσατε ρε σεις

Ιράν: Αιώνιος πόλεμος ή ένας μήνας από την κόλαση;

Ο Δήμος Αχαρνών έδωσε απευθείας ανάθεση 11.000 ευρώ για πασχαλινά δώρα 25 μέρες μετά το Πάσχα