Το Ιράν βομβάρδισε την Κύπρο. Το Ιράν βομβάρδισε βρετανικές βάσεις στην Κύπρο. Η Κύπρος ζήτησε τη βοήθεια της Ελλάδας. Η Κύπρος είναι δεμένη στο άρμα του Ισραήλ. Η Ελλάδα είναι δεμένη στο άρμα των ΗΠΑ. Ισραήλ και ΗΠΑ βρίσκονται στο ίδιο άρμα. Το Ιράν απειλεί την Κύπρο. Το Ιράν αντιδρά στη δράση των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Τα παραπάνω δεδομένα δημιουργούν στην Ελλάδα υποχρεώσεις. Την εξής μία: να προσφέρει αμυντική βοήθεια στην Κύπρο. Στρατιωτική βοήθεια, δυνάμεις άρνησης, αντιαρματικά, αντιπυραυλικά και λοιπά πολεμικά σέντερ μπακ. Για τη Μεγαλόνησο, τα εδάφη και το λαό της. Τελεία. Παύλα. Παράγραφος.

•Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως η Ελλάδα κι ο στρατός της οφείλουν αλληλεγγύη και προστασία στο νησί. Αφενός επειδή το αναγνωρίζουν ως μικρό (σε μέγεθος και πληθυσμό) αδερφάκι, κι αφετέρου επειδή, ας μην ξεχνάμε, ήταν η Ελλάδα κι ο στρατός της που φρόντισαν η Κύπρος να χάσει τελικά το μισό της έδαφος το ’74.

•Τι δεν σημαίνει αυτό; Δεν σημαίνει τη συμμετοχή της Ελλάδας στα επιθετικά σχέδια των ΗΠΑ, του Ισραήλ ή ακόμα και της ίδιας της Κύπρου. Όπως δεν σημαίνει και την προστασία οποιασδήποτε βρετανικής βάσης, αμερικανικής βάσης, εδάφους που δεν ανήκει στην κυπριακή δημοκρατία. Απλά πράγματα.

Ξέρω πως, συνήθως, τα απλά πράγματα είν’ ένας ευφημισμός που κρύβει πίσω του, είτε ειρωνεία, είτε άγνοια. Εν προκειμένω ωστόσο είναι όντως απλά τα πράγματα. Καμία γεωστρατηγική ανάλυση, κανένα σκληρό σκάκι δεν απαιτεί η επόμενη κίνηση. Υπάρχει ένα χρέος κι ένα χρέος. Το μεγάλο χρέος της χώρας να προστατέψει τους ομοεθνείς, και το ακόμα μεγαλύτερο να μην εμπλακεί σ’ έναν επιθετικό πόλεμο που το ίδιο της το στρατιωτικό δόγμα τον απαγορεύει. Οτιδήποτε διαφορετικό, πέρα από πιθανώς ανήθικο, αχρείαστα ριψοκίνδυνο, τρομερά ανεύθυνο, θα ‘ναι κι ενάντιο στο περίφημο… ελληνικό dna.

Βέβαια, όλ’ αυτά ξεχνούν εκείνο που ήδη γράφτηκε στην πρώτη παράγραφο: η Ελλάδα είναι (πρόδηλα πια) δεμένη στο άρμα των ΗΠΑ. Απ’ την πρώτη κιόλας εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν είναι πλέον σύμμαχος, είν’ εντολοδόχος. Ακόμα χειρότερα, υπασπιστής. Όχι απλώς χάνει τις ισορροπίες που μαεστρικά παίζει στα δάχτυλα εδώ και δεκαετίες η Τουρκία, αλλ’ αντίθετα, έχει μετατρέψει μια στρατηγική συμμαχία σε απόλυτη εξάρτηση. Ενώ λοιπόν το χρέος της μη εμπλοκής είναι προφανές στο μυαλό μας, η απόφαση της μη εμπλοκής ίσως δεν είναι πια στο χέρι μας. Ή τέλος πάντων, είναι σ’ ένα χέρι που έχει αποφασίσει να σερβίρει ο,τι χρειαστεί για να διατηρεί το χειροκρότημα του Κονγκρέσου. Ακόμα κι αν εκείνο, τελευταία προσπερνά αδιάφορο.

Αφήνω στη μπάντα τον “κυρίαρχο” λαό, αφού η εκ των πραγμάτων μη κυριαρχία του σε ζητήματα πεδίου είναι διαχρονική (τα δημοψηφίσματα που θα ‘πρεπε να ‘ναι νόμος για τη συμμετοχή σε πόλεμο, υπάρχουν μόνο για να εξυπηρετούν το εθνικό μας βαριετέ και τα θολά δημοσιονομικά διλήμματα). Σε κάθε περίπτωση, αυτή η χώρα συνεχίζει να έχει κυβέρνηση. Κι η κυβέρνησή της συνεχίζει να έχει ευθύνες. Αν ο κάθε πρωθυπουργός, ο κάθε Μητσοτάκης αποφασίσει πως δεν θέλει, δεν μπορεί, δεν έχει το εκτόπισμα να πει επιτέλους κι ένα “no” στα τόσα “yes”, τα ρέστα η Ελλάδα κι η ντόπια ιστορία δεν θα τα ζητήσουν απ’ τον Τραμπ, ούτε απ’ το Νετανιάχου. Θα τα ζητήσουν από κείνον. Εκείνος θα πληρώσει τα σπασμένα, γιατί εκείνος ζήτησε, κι εκείνος πήρε την εκπροσώπηση που πάει πακέτο με την εξουσία. Την εκπροσώπηση ενός λαού ξεροκέφαλου, εγωιστή, ανθεκτικού, μα κι ενός λαού (αν όχι ταγμένου στην ειρήνη, τουλάχιστον) ταγμένου στην άμυνα. Θες από ανάγκη, θες από φιλοτιμία, πάντως αυτό είναι το δόγμα, αυτή είναι η ασφάλεια κι η περηφάνια μας. Σπάνια πάνε μαζί αυτά τα δύο. Τώρα που πάνε, τώρα θα μπλέξουμε από μόνοι μας στον ανήθικο μπελά;

Σ’ αυτό το ματωμένο παιχνίδι, κάθε πλευρά έχει την ατζέντα της. Η ηγεσία του Ιράν τη διατήρηση του θεοφασιστικού status quo, το Ισραήλ τη διάλυση κάθε ισλαμικής ισχύος τριγύρω του, οι ΗΠΑ τον ενεργειακό αποκλεισμό της Κίνας. Εμείς, αλίμονο, τι ατζέντα έχουμε; Τι κόκκινες γραμμές; Τι στόχο; Και κυρίως, πόση πυγμή απέναντι στα θέλω, όχι τόσο των εχθρών, όσο των φίλων;

Η Ισπανία επέλεξε, σοφά θεωρώ, κόντρα στις ατζέντες του ανήθικου κερδοσκοπισμού, να μείνει αμέτοχη σ’ έναν πόλεμο που δεν είναι δικός της. Η Ελλάδα έχει αποφασίσει άραγε, τελεσίδικα, τουλάχιστον ως προς αυτό; Πως ένας πόλεμος που καίει τα χλωρά για να μοιράσει εκ νέου τα συμφέροντα στο μακρινό Ιράν, δεν είναι δικός της πόλεμος; Το εύχομαι. Όχι μονάχα για να διατηρήσουμε την ειρήνη που μας κρατάει ζωντανούς, αλλά και την αξιοπρέπεια που μας επιτρέπει να κοιμόμαστε ήσυχα το βράδυ. Χωρίς σειρήνες, χωρίς εφιάλτες και χωρίς το βάρος του αίματος αθώων.

Διαβάστε επίσης:

Σύλλογος Θυμάτων Τεμπών: «Μας εμπαίζουν και επιδιώκουν να καταστήσουν ατελέσφορη τη διαδικασία των εκταφών»

Ιράν: Αιώνιος πόλεμος ή ένας μήνας από την κόλαση;

Δολοφονήθηκαν 18 ανήλικες αθλήτριες στο Ιράν από ΗΠΑ και Ισραήλ