Στον απόηχο μιας τεράστιας συναυλίας με Ζορμπά και Τρύπες, θα θυμίσουμε ό,τι τα πάντα είναι πολιτική και δεν θα δώσουμε άφεση αμαρτιών στην μπάντα που δε θέλησε ποτέ να συνδεθεί μαζί της.
Δε με στεναχωρούν τα λόγια του Μπέου. Ο άνθρωπος αυτός σέρνεται για να ζήσει. Με στεναχωρεί ο τρόπος που μια τόσο ξεκάθαρη δολοφονία, με τα θύματα και τους επιζώντες της, έχει γίνει αντικείμενο λαϊκισμών, μικροπολιτικής, ματσίλας, δήθεν γνώσης για τα πάντα από τον κάθε τυχοδιώκτη.
Η θλίψη δεν έμαθε τρόπους. Δε δίνει το χέρι, δε συστήνεται με το όνομά της. Δεν ξέρει να συζητήσει.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης την υποσχέθηκε. Ας πούμε κι ότι τη θέλει. Τη μπορεί;
Τι Μπομπ Ντίλιαν, ΜΑΤ Ντίλον και τι Φρανκ Σιντάρτα, το πώς σε λένε δεν έχει σημασία αν πέσεις στους Έλληνες διχαστές, δεν έχεις τύχη.
Η “Ρουμάνα” έχει ήδη υποπέσει στο μεγαλύτερο αμάρτημα Ευρωπαίου λειτουργού από συστάσεως ΕΕ. Είναι χρήσιμη!
Η κοινωνία θα επιμένει να ρωτά «τι έκανε εκείνη;» ή θα αρχίσει να ρωτά «τι έκαναν εκείνοι;»
Θα έμπλεκα για να τη σώσω; Θα σου απαντήσω όπως μπορώ, μα πρώτα θα διηγηθώ μια ιστορία. Προσωπική.
Δεν είναι ένα παράδειγμα που λες «εντάξει δεν έγινε και τίποτα». Είναι 1,2,3, 13 Μακάριοι. Είναι ολόκληρη Φυλή. Η Μακάρεια Φυλή που μας εξουσιάζει και επιβάλλει την ατζέντα της.