Δε με στεναχωρούν τα λόγια του Μπέου. Ο άνθρωπος αυτός σέρνεται για να ζήσει. Με στεναχωρεί ο τρόπος που μια τόσο ξεκάθαρη δολοφονία, με τα θύματα και τους επιζώντες της, έχει γίνει αντικείμενο λαϊκισμών, μικροπολιτικής, ματσίλας, δήθεν γνώσης για τα πάντα από τον κάθε τυχοδιώκτη.
Ο Αχιλλέας Μπέος, σε άλλον έναν εμετό μίσους και τσαμπουκά, σε συνέντευξή του στο ΝΕΟ 103.3FM, μου θύμισε γιατί το βιβλίο «οι Δωσίλογοι» του Μενέλαου Χαραλαμπίδη είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.
Το θέμα δεν είναι αν ο Μπέος είναι λαδέμπορος, ούτε πόσοι απόγονοι λαδέμπορων σουλατσάρουν με τα λεφτά των ρουφιάνων παππούδων τους. Το θέμα είναι ο τρόπος τον οποίο διαλέγει ένας ανήθικος άνθρωπος, ώστε να δικαιολογήσει τα σκατά που έχει μέσα στην ψυχή του. Επικαλούμενος την «πατρίδα» και την «αισθητική», έδωσε τη γνώμη του -που δε ζήτησε κανείς- για το μνημείο των Τεμπών στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.
Οι διάφοροι δωσίλογοι, λαδέμποροι, μαυραγορίτες, «επιχειρηματίες», που πλουτίσαν στις πλάτες των παππούδων μας και στήθηκαν στον κατακτητή, ύστερα επικαλέστηκαν «το καλό της πατρίδας» και τη «διατήρηση της κοινωνικής τάξης». Γι’ αυτό μου γυρνάνε τα άντερα όταν ο κάθε πατριδοκάπηλος νταής, καυλωμένος με τη βία, που δε μπορεί να κολλήσει τρεις λέξεις δίπλα δίπλα και να φτιάξει μια πρόταση με συνοχή, επικαλείται αυτά τα επιχειρήματα για να πείσει τους υποστηρικτές του για όσα λέει.
Πίσω από την πατρίδα και το Θεό έχουν στηθεί τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Πίσω από την πατρίδα, ο Πάνος Ρούτσι, ένας απεργός πείνας που είχε μια βρωμιάρα εξουσία στα σκοινιά επί 23 μέρες, έγινε «ο Αλβανός». Το μνημείο των θυμάτων των Τεμπών, το μόνο πράγμα που μας κρατά συνδεδεμένους με την ατιμωρησία των φονιάδων μας, έγινε «ένα χάλι».
Είναι ντροπή, για να μην πούμε και τίποτα χειρότερο, να επικαλείται κάποιος την πατρίδα, όταν την έχει κακοποιήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο. Όταν τραμπουκίζει δημότες, πνίγει την ίδια του την πόλη στην κακοκαιρία Daniel (και δε παραδίδει ποτέ ξανά τη γέφυρα που ευθύνεται γι’ αυτό), ζητά από συγγενείς και επιζώντες να κλαίνε σε μια γωνιά, ενώ η ίδια η πατρίδα φταίει για το χάλι το οποίο ζουν.
Κακώς έκατσα να ασχοληθώ, βέβαια, με τέτοιες δηλώσεις. Όταν ξεκινάνε με τη διαπίστωση ότι «ο Μητσοτάκης είναι ηγέτης της πατρίδας μας», όλα τα άλλα πετιούνται στα σκουπίδια. Το πραγματικό κρίμα δεν είναι η ύπαρξη ανθρώπων σαν το Μπέο. Το πραγματικό κρίμα δεν είναι ούτε το γεγονός ότι άνθρωποι σαν το Μπέο έχουν υποστηρικτές.
Το πραγματικό κρίμα είναι ότι πολλοί απ’ αυτούς τους υποστηρικτές δε ξέρουν καν τι υποστηρίζουν, για τι στέκονται. Προσκολλούνται σε έννοιες των οποίων το νόημα έχει βιαστεί, έχει καταλυθεί, έχει μπασταρδευτεί. Σε έννοιες που κάποτε ήταν ιερές και πλέον αποτελούν σκιά του εαυτού τους. Έννοιες που έχουν μείνει κούφιες μπροστά στη δύναμη του χρήματος, της εξουσίας. Έννοιες, οικοδομήματα, που έχουν γίνει έρμαια όσων κρατάνε τις τύχες του κόσμου στα χέρια τους, και φοβούνται πως αν χάσουν τον έλεγχο, ο ίδιος κόσμος που είχαν στα χέρια τους θα τους καταπιεί.
Δε με στεναχωρούν τα λόγια του Μπέου. Ο άνθρωπος αυτός σέρνεται για να ζήσει. Με στεναχωρεί ο τρόπος που μια τόσο ξεκάθαρη δολοφονία, με τα θύματα και τους επιζώντες της, έχει γίνει αντικείμενο λαϊκισμών, μικροπολιτικής, ματσίλας, δήθεν γνώσης για τα πάντα από τον κάθε τυχοδιώκτη.
Με στεναχωρεί που, πάνω στις πλάτες μας, το κάθε δίποδο έχει βρει την ευκαιρία του να απλώσει σαν τραχανά την πολιτική του άτζεντα, το σχέδιό του για πολιτική επιβίωση, πάνω στις ράγες όπου αφήσαμε αίμα και ψυχή.
Με στεναχωρεί που θέλω να σας πληρώσω με το ίδιο νόμισμα, αλλά η ανθρωπιά μου δε μ’ αφήνει.
Διαβάστε επίσης:
Global Sumud Flotilla: Στο εδώλιο του ΕΔΔΑ η Ελλάδα
