«Μαμά, γιατί είμαι τόσο θυμωμένος;»
Δε θα επιτρέψω ποτέ ξανά σε κανέναν, καμία και τίποτα να με πείσει ότι ο θυμός μου και η στεναχώρια μου δεν είναι ανθρώπινα, δεν είναι λογικά, δεν χρειάζονται.
Απόψεις
Τελικά τι είναι νόμιμο;
Σε έναν κόσμο όπου η φτώχεια δεν κηρύσσεται παράνομη, και κηρύσσεται παράνομη η μετανάστευση, φτύνω τους νόμους σας και σας λυπάμαι.
Στήλη Άλατος: Διασυστημικές Επιδόσεις.
Έχοντας λύσει τα επίγεια προβλήματα όλων των πολιτών κι αφού η χώρα πάει βζζζιιιιιιν, λογικό είναι να «εκτοξεύεται» – εκτός από την διάθεσή μας – και ο πρώτος Έλληνας αστροναύτης.
Τι θα έπρεπε να σημαίνουν για εμάς τα Προσφυγικά;
Δε μπορούμε να ζούμε μια ζωή προσπαθώντας να ρίξουμε τους πάντες και τα πάντα στο δικό μας επίπεδο μιζέριας. «Ποιοι είναι αυτοί για να μη πληρώνουν τη στέγη τους» και «είμαστε εμείς μαλάκες να πληρώνουμε;». Ναι, μαλάκες είμαστε. Σαφώς και είμαστε μαλάκες, που ακόμα πιστεύουμε ότι τα πάντα μπορούν και πρέπει να γίνουν εμπόρευμα, ακόμα και το φαΐ και η στέγαση μας.
Πώς γλιτώνει ένα παιδί από την ακροδεξιά στην επαρχία
Όταν η Χρυσή Αυγή και τα κάθε είδους ακροδεξιά κατακάθια κάνανε επιδρομές στην επαρχία, σπέρναν μόνο φόβο και υπαρξιακές κρίσεις και θερίζαν ψηφαλάκια και επίδοξα μέλη, ο πρωταρχικός στόχος ήμασταν εμείς, τα αγόρια στην εφηβεία
Θα υπήρχε παγκοσμιοποίηση αν δεν υπήρχαν σύνορα;
Ανοιχτά σύνορα θα σήμαινε ελεύθερη μετανάστευση. Φοβάμαι ότι δεν έχει κάτσει κανένας να υπολογίσει πόσο ακριβότερη ή και ανέφικτη θα ήταν συντήρηση της παγκόσμιας αγοράς, με τους ρυθμούς παραγωγής και κατανάλωσης που την χαρακτηρίζουν αυτή τη στιγμή.
Είσαι αντιρατσιστής; Θα είσαι ακόμα κι αν…
Το Μπέλφαστ καίγεται. Η απόσταση που μας χωρίζει απ’ αυτό εξαρτάται απ’ την απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση.
Στήλη Άλατος: Πόλεμος και Ποδόσφαιρο: Όπου «Π», πλούτος.
Σε λίγες μέρες ξεκινά το επόμενο Μουντιάλ, ενώ ο πόλεμος στο Ιράν ακόμα καλά κρατεί εν μέσω εύθραυστων εκεχειριών, ήξεις αφήξεις και ένα ανεξέλεγκτο Ισραήλ να βρίσκεται πάντα εκεί που δεν το σπέρνουν. Ή και όχι. Αν κάποιος θεωρήσει ότι το «κράτος του θεού» λειτουργεί ως «μπροστινός» των ΗΠΑ, μάλλον είναι ακριβώς εκεί που τον σπέρνουν.
Της απώλειας τα «δεν αντέχω»
Δεν ξέρω ακόμη σίγουρα αν ήθελα να μαζέψω ετούτες τις λέξεις μαζί. Αν τις ήθελα εδώ ως βάλσαμο σε σκισμένο δέρμα, ως μοιρολογίστρες σε τελετή, ως σωματοποίηση του άλγους. Δεν ξέρω να πω ποια ανάγκη με σπρώχνει να γράψω για εκείνη τη στιγμή που χωρίζει τους ανθρώπους σε αυτούς που ανεπίστρεπτα φεύγουν κι αυτούς που τσακισμένοι μένουν πίσω.