24 Σεπτεμβρίου, 2026
Η «κοινή λογική», που επικαλέστηκαν επανειλημμένα οι συνήγοροι υπεράσπισης του Δημήτρη Λιγνάδη, δεν είναι στην πραγματικότητα ένα ουδέτερο μέτρο.
Της απώλειας τα «δεν αντέχω»
Δεν ξέρω ακόμη σίγουρα αν ήθελα να μαζέψω ετούτες τις λέξεις μαζί. Αν τις ήθελα εδώ ως βάλσαμο σε σκισμένο δέρμα, ως μοιρολογίστρες σε τελετή, ως σωματοποίηση του άλγους. Δεν ξέρω να πω ποια ανάγκη με σπρώχνει να γράψω για εκείνη τη στιγμή που χωρίζει τους ανθρώπους σε αυτούς που ανεπίστρεπτα φεύγουν κι αυτούς που τσακισμένοι μένουν πίσω.
Η απώλεια δεν περπατάει μήτε σε χιόνι, μήτε σε παχιά μοκέτα. Η απώλεια κρατάει ροκάνα στο χέρι και μποφόρ αέρα πάλλουν σε ουρλιαχτά τις φωνητικές χορδές της. Δεν ήταν ποτέ διακριτική η παρουσία της και δε θα είναι. Εσύ που τη βιώνεις δε θα περάσεις απαρατήρητος ακόμη κι αν φοράς μαύρα σε πάρτι αναρχικών, ακόμη κι αν κουβαλάς μωρό στο ράμφος σε μάζωξη πελαργών. Η απώλεια μοιρολογάει μεγαλόφωνα με φωνή και κλάμα αιωνόβιων γυναικών. Σε λυγίζει θες δε θες, μπορείς δεν μπορείς.
Της απώλειας τα «δεν αντέχω» ωστόσο, έχουν άλλα ντεσιμπέλ. Τα λες σε μια αγκαλιά γεμάτη κλάμα, σε έναν ώμο που θέλει να είναι εκεί για να μπορεί να σηκώσει όλο τον πόνο σου κι όλο το βάρος που έχει μαζευτεί σαν τόνοι σίδερου πάνω στο στήθος σου. Είναι ψίθυροι στα μέσα δωμάτιά σου, άηχα ανοιγοκλεισίματα των χειλιών σου μόλις λίγο μείνεις μόνος, μόλις λίγο μείνεις με την αύρα αυτού που έφυγε. Της απώλειας τα «δεν αντέχω» είναι οι πιο ειλικρινείς εξομολογήσεις μας. Είναι η παραδοχή της ανημπόριας μας μπρος στην αναρώτηση «και τώρα που θα μου λείπεις, τώρα πώς θα το κάνω;».
Με την απώλεια, εκείνο που τρομάζει περισσότερο είναι το ξαφνικό. Είναι τα αντίο που δεν έχεις προγραμματίσει. Είναι η καταρράκωση ενός πρωινού που ξεκινάει με χαμόγελο και καλημέρα. Είναι μια σειρά χαζών σκέψεων, χαζών ερωτήσεων, αφελούς άρνησης: «μα πριν λίγο ήμασταν μαζί», «μα χτες μιλήσαμε», «μα αύριο θα βρισκόμασταν», «αφού της είπα να μην πάει, γιατί πήγε;», «αποκλείεται!»… Σε τοίχο χτυπάς το κεφάλι σου. Αυτεπίστροφες οι λέξεις, το ίδιο κι ο πόνος. Βαθιά μέσα σου γυρνάν. Πέρα απ’ την καρδιά, κάτω απ’ το στομάχι. Ναι, αλλά να μη μιλάς; Θα σκάσεις δίχως έξοδο του ουρλιαχτού σου. Μια πρώτη αναμέτρηση με την απώλεια είναι αυτή. Ένα πρώτο μέτρημα.
Γράφει η Γαλλίδα φιλόσοφος Françoise Dastur στην πραγματεία της για το θάνατο (Ο Θάνατος, Françoise Dastur, εκδ. Scripta) ότι κατά μια ευρεία έννοια κάθε πολιτισμός είναι ένας πολιτισμός του θανάτου,[…] στον οποίο ο θάνατος πρέπει ταυτόχρονα να είναι αντικείμενο αποδοχής και άρνησης! Αυτό όμως, με επαναφέρει στον τίτλο του κειμένου μου. Πώς δέχεσαι την απώλεια και πώς την αρνείσαι; Παίζεις ρόλο; Υποκρίνεσαι; Λες ψέματα; Ή εκφράζοντας καθένα ξεχωριστά τα «δεν αντέχω» σου χαρτογραφείς για αγαπημένων δάχτυλα τις πληγές σου; Για να επιστρέψουν με γάζες, φάρμακα και έλαια, να σε βοηθήσουν να τις κλείσεις, να κάνεις σιγά-σιγά τα παρακάτω βήματα;
Φωτογραφία: Μαρία Γαλάτη
Διαβάστε επίσης:
