Αργοστόλι: Η Ελλάδα έχει ένα παιδί και ένα νεκρό κορίτσι
Την ώρα που η ελληνική κοινωνία δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο στην οικογένεια της 19ρονης Μυρτούς στο Αργοστόλι, υπογραμμίζει πως η ζωή των κοριτσιών της δεν έχει αξία.
Απόψεις
Λαζαρίδης: Πώς ένας υφυπουργός προσβάλλει τη νοημοσύνη εκατομμυρίων ανθρώπων
Το πτυχίο του έδειξε, επιτέλους, ο Μακάριος Λαζαρίδης το πρωί της Τρίτης, 14 Απριλίου, από τη συχνότητα του OPEN
«Δεν είμαι τεμπέλης σαν τους αριστερούς»
Όπως δήλωσε ο Μακάριος Λαζαρίδης «Συνολικά είναι 14027 ένσημα από μισθωτή απασχόληση και έχω άλλα τρία χρόνια από μη μισθωτή απασχόληση. Προφανώς επειδή δεν είμαι τεμπέλης όπως είναι οι αριστεροί έκανα ταυτόχρονα και άλλες δουλειές».
Ανάσταση
Η ορθοδοξία χθες θρήνησε. Σήμερα κηδεύει. Αύριο ανακουφίζεται. Και δυστυχώς ξεχνάει.
Η κυβέρνηση του «6-7»
Και τώρα που έχω την προσοχή σου, πολυχρονεμένο μας αφεντικό, θέλω να μιλήσουμε στη γλώσσα που χρησιμοποιείς, πιστεύοντας ότι σε γουστάρουν οι έφηβοι που απευθύνεσαι. Πριν όμως ας δούμε τι τους είπες και κυρίως από που και πως τους το είπες.
«Ασυμβίβαστα» Συμβιβασμένοι
Δεδομένο 1: Στην Ελλάδα η διάκριση των εξουσιών είναι ανέκδοτο. Κι όχι, γι’ αυτό δεν ευθύνεται η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη, ούτε ο Σύριζα του Τσίπρα, ούτε το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα – το ίδιο το πολίτευμα, με ζιβάγκο, με γραβάτα ή χωρίς, ζητάει τη νομοθετική εξουσία σε σφιχτή αγκαλιά με την εκτελεστική. Κι άρα, πώς να διαχωρίσεις κάτι de facto σφιχταγκαλιασμένο; Τρέχα γύρευε…
Στήλη Άλατος: Πρόεδρος της δεινοκρατίας.
Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, θα μπορούσε να λέγεται αλλιώς αυτό το κείμενο. Γιατί τι πιο ταιριαστό για την δημοκρατία μας, όπως αυτή έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια, με την πλήρη απαξίωση και ευτελισμό του όρου, από τον πρόεδρο της, Κωνσταντίνο Τασούλα.
Αποχαιρετώντας τον Γιάννη Μπρούζο
Δεν είχα ποτέ την τιμή να γνωρίσω τον Γιάννη Μπρούζο. Και τώρα γράφω, γιατί αυτό πλέον είναι κάτι που δε θα αλλάξει. Θα ήθελα όμως να αποχαιρετίσω τον Γιάννη, με τον ίδιο τρόπο που ο Γιάννης έμαθε να ζει, και φαίνεται να έκανε όλο και πιο έντονα όσο πιο κοντά έφτανε στη στιγμή του να κόψει το νήμα. Τα μοιράσματα.
Τα απογεύματα των ιδιαίτερων ανθρώπων
Δεν είναι εύκολο πια να γράφω αστόχευτα. Κι αυτό δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τη σχέση μου με τις λέξεις. Δεν είναι εύκολο να καθίσω να γράψω και να μην έχω καμιά σημείωση στο χαρτί, τίποτα κατά νου. Έχει αλλάξει με τα χρόνια η ευαισθησία –ή όχι- που είχα απέναντι σε ό,τι συμβαίνει γύρω μου.