3 Νοεμβρίου, 2026
Τα σημειώματα πέφτουν απαλά, ένα ένα στη σκηνή. Μικρά κομμάτια χαρτί με λίγες λέξεις γραμμένες πάνω τους. Αποχαιρετισμοί σε μανάδες, πατεράδες, γυναίκες, παιδιά.
Ανάσταση
Η ορθοδοξία χθες θρήνησε. Σήμερα κηδεύει. Αύριο ανακουφίζεται. Και δυστυχώς ξεχνάει.
Πριν δύο χιλιετίες ένας Εβραίος Παλαιστίνιος εκτελέστηκε με το χειρότερο, τον πιο επώδυνο, τον πιο ντροπιαστικό κι εξευτελιστικό τρόπο εκείνου του καιρού. Επειδή προσπάθησε να πείσει τους ανθρώπους να μην κρίνουν εκ του ασφαλούς, να συγχωρούν, να πιστεύουν με την εσωτερικότητα του πνεύματος αντί με την τυπικότητα του γράμματος, να μη μισούν, να μη φοβούνται, να μην εκμεταλλεύονται την πίστη, ν’ αγαπάνε.
Μετά δύο χιλιετίες, τίποτα δεν μάθαμε. Ξανά και ξανά, επαναληπτικά ένας Χριστός δολοφονείται, πολλοί Χριστοί δολοφονούνται, ατομικά ή μαζικά, για να μπορούμε στ’ όνομά Του ν’ αναπαράγουμε κάθε αμάρτημα των αρχιερέων. Το χειρότερο; Αν η εποχή του Ιησού είχε σόσιαλ μίντια, πόσοι θα έγραφαν υπέρ του “δικαιώματος” των Φαρισαίων στη νόμιμη προστασία της παράδοσης από καινά δαιμόνια; Σήμερα πόσοι θα το ‘γραφαν; Πόσο μας αρέσει μια εβδομάδα παθών μετά την Κυριακή των βαΐων; Γιατί μας αρέσει τόσο;
Ας κλάψουμε απόψε με το πιο τίμιο δάκρυ. Όμως ας κάνουμε κάτι κι αύριο για μια πραγματική Ανάσταση. Μιαν ανάσταση που θα χωρίσει το μίσος, το φόβο, την εθνική ανωτερότητα και τις αηδίες περί του αίματος και τιμής, απ’ την πραγματική εξέγερση που ένας Θεός ή άνθρωπος θέλησε να φέρει στον κόσμο. Την εξέγερση της αγάπης που, ξανά, όπως κάθε όμορφη εξέγερση, όταν νίκησε το σπαθί, ντύθηκε πορφύρα, τυποποιήθηκε, πατενταρίστηκε, πουλήθηκε στο γιουσουρούμ των αργυραμοιβών και κηρύττει από καθέδρας, μακριά απ’ τον κόσμο, μακριά απ’ τον πόνο του που τη χρειάζεται. Ας κάνουμε κάτι για μιαν ανάσταση που θα δημιουργήσει πραγματική εκκλησία – όχι ένα κτήριο αλλά μια οικογένεια, όχι ένα θεσμό αλλά μια μεγάλη αγκαλιά, όχι λόγια παπαγαλίστικα μα κουβέντες ειλικρινείς, δάκρυ πραγματικό, πράξεις θαρραλέες.
Αλλιώς το δάκρυ το σημερινό ήταν ενός κροκόδειλου σαν κι εκείνους που τρώγανε τα μωρά στο Νείλο. Όχι ενός κροκόδειλου με άμφια ή σε θρόνο. Ενός κροκόδειλου καθημερινού, γείτονα, συγκάτοικου, φίλου, υποκριτή κι ανόητου. Εγώ είμ’ αυτός. Κι εσύ. Όποιος έβαλε ποτέ το κλάμα του για ένα Θεό πάνω απ’ το κλάμα του για έναν άνθρωπο. Πάνω απ’ το κλάμα για τον άνθρωπο. Όποιος κι αν είναι. Σ’ ο,τι Θεό και να πιστεύει.
Καλή Ανάσταση. Πραγματική.
Διαβάστε επίσης:
Η Τούνη δεν είναι η εξαίρεση. Είναι ο κανόνας.
100 ημέρες Ζόχραν Μαμντάνι: Πώς το «Αμερικανικό όνειρο» γίνεται πραγματικότητα στη Νέα Υόρκη
