Στην Ελλάδα «που είσαι ό,τι δηλώσεις» όπως μετέφερε ο Τσαρούχης την φράση του ηθοποιού Τζ. Καρούσο, ο άνθρωπος που κατέχει το υψηλότερο αξίωμα στην ελληνική δημοκρατία, είναι τελικά ό,τι δηλώνει; Δηλαδή τρικυμία εν κρανίω; Και ποια η σύνδεσή του με τον πρόεδρο του Εδεσσαϊκού; Είναι το ίδιο πρόσωπο; Ή μήπως φταίει το «προεδριλίκι»; Φταίνε μήπως οι εθνικές επέτειοι; Είναι το 1981 αλγόριθμος του 1821; Είναι τα χείλια και τα στήθη ανατομικά το ίδιο;

Στα παραπάνω ερωτήματα δεν μπορεί να απαντήσει κανείς εχέφρων άνθρωπος. Κι αυτό γιατί η λογική έχει πάψει να υφίσταται και πόσο μάλλον να πρυτανεύει στην ελληνική δημοκρατία. Ο Κωνσταντίνος Τασούλας, γνήσιο τέκνο του κομματικού σωλήνα της Νέας Δημοκρατίας, κάθε άλλο παρά άριστος μπορεί να θεωρηθεί. Δεν πείθει κανέναν. Ούτε καν τους δικούς του πλέον. Στην αριστεία έχει μπει πλέον ένα τεράστιο Χ ανάμεσα στο «Α» και το «Ρ» αλλά και σαν έννοια γενικά έχει χάσει την όποια αξία της. Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι που την επικαλέστηκαν δεν είχαν οι ίδιοι «αξία».

Όμως μετά από 7 χρόνια διακυβέρνησης με τα χίλια μύρια παραδείγματα διαφθοράς, φίμωσης της ελευθεροτυπίας, συρρίκνωση των εισοδημάτων των χαμηλότερων τάξεων, την ακρίβεια να καλπάζει ασυγκράτητη, την οικογενειοκρατία να ζει και να βασιλεύει, τον στραγγαλισμό της μεσαίας τάξης, τα επιδεικτικά push backs για τους μετανάστες, καταστρατήγηση κάθε έννοιας κράτους δικαίου, θα μπορούσαμε εύκολα να μετονομαστούμε σε «ελληνική δεινοκρατία». Και ο Κωνσταντίνος Τασούλας να είναι πρόεδρός της.

Ας μην ψάχνουμε λοιπόν σύννεφα να πέσουμε, γιατί έχουμε βάλει κι εμείς το χεράκι μας σε όλο αυτό. Ή μάλλον δεν το βάλαμε σ’ εκείνη την σχισμή που έπρεπε, όταν έπρεπε. Και τώρα πρέπει να ανεχόμαστε όλους αυτούς που κλικαδόρικα μας κουνάνε το δικό τους δάχτυλο, μπορεί και το μεσαίο, να μας διαφεντεύουν.

Νομίζω ήρθε η ώρα. Τι λέτε;

Διαβάστε επίσης:

Αποχαιρετώντας τον Γιάννη Μπρούζο

Τα απογεύματα των ιδιαίτερων ανθρώπων

Δίκη Τεμπών: Ερωτήματα για τη διαφάνεια και την πρόσβαση των δημοσιογράφων