Banana republics: Αναπτυσσόμενες χώρες, που βασίζουν την οικονομία τους σχεδόν εξ ολοκλήρου στην εξαγωγική τους δραστηριότητα, ως επί το πλείστον ενός προϊόντος. Όπως φανερώνει το όνομα, πήραν το όνομά τους από τις εξαγωγές μπανάνας, που ξεκινήσαν στο μεταίχμιο 19^ου προς 20^ου αιώνα στις χώρες της Κεντρικής Αμερικής.

Οι εταιρίες που έβαλαν τα χεράκια τους σε αυτές τις χώρες, ήταν τρεις, οι δύο από τις τρεις συγχωνεύτηκαν, άλλαξαν ονόματα στην πορεία, και έχουν πλέον μείνει να είναι γνωστές ως η Dole και η Chiquita. Οι δύο αυτές εταιρίες είναι πολύ γνωστές, όχι μόνο για τις επιχειρηματικές τους πρακτικές, δηλαδή του ευφυέστατου marketing τους και όλα τα σχετικά. Είναι επίσης υπόλογες για σφαγές και πραξικοπήματα, χωρίς υπερβολή.

Ενδεικτικά, η Γουατεμάλα, μετεπαναστατικά στα 1950 περίπου, εξέλεξε τους Arevalo και Arbenz, οι οποίοι πέρασαν νόμους που υποχρέωναν ιδιώτες που κατείχαν αχρησιμοποίητη γη, να την πουλήσουν πίσω στο κράτος, το οποίο με τη σειρά του μοίραζε τη γη σε αγρότες. Ο ιδιοκτήτης της United Fruit (ύστερα Chiquita) πήγε ήρεμα και ωραία στον Αϊζενχάουερ, τότε πρόεδρο της Αμερικής, και υπονόησε ότι ο Arbenz είναι κομμουνιστής και τα μέτρα του βλάπτουν την οικονομική δραστηριότητα των αμερικανικών συμφερόντων στη Γουατεμάλα.

Νομίζω είναι αυτονόητο ότι έγινε πολύ γρήγορα πραξικόπημα, τοποθετήθηκαν (όπως πάντα) πρόεδροι-μαριονέτες των ΗΠΑ (θα μπορούσαμε να πούμε ένας Κούλης με γνώσεις ισπανικών τέλος πάντων) και ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Πρώτον, γιατί δεν θα κάθομαι να τα διαβάζω μόνο για μένα, και δεύτερον επειδή τα γεγονότα αυτά έχουν ορίσει το παρόν και δείχνουν το δρόμο για το μέλλον. Μπανάνες από την άλλη άκρη της γης, από εργάτες-σκλάβους με μηδενικά εργασιακά δικαιώματα, έρχονται μέχρι εδώ και πωλούνται πιο φθηνά από τις μπανάνες Κρήτης που θα βρει κανείς στη λαϊκή. Αυτό είναι το παρόν.

Ποιο είναι το μέλλον; Να συμβεί ακριβώς το ίδιο με ένα κάρο άλλα προϊόντα που, μέχρι πρότινος τρώγαμε από τοπικούς παραγωγούς. Κι όταν ο πλανήτης όλος θα έχει στραγγαλιστεί οικονομικά, ποιος από εμάς θα προσπαθήσει συνειδητά να αγοράσει το πιο ακριβό, του οποίου η τιμή όλο θα ανεβαίνει, όσο την πλειοψηφία της ζήτησης θα την απορροφά το πιο φθηνό; Δεν υπάρχει πιο άρρωστη και παράλογη επιστήμη, από την επιστήμη της οικονομίας και της αγοράς. Είναι η επιστήμη της απανθρωπιάς. Το πιο φθηνό θα προέρχεται από τα οικονομικά καρτέλ της MERCOSUR, που δεν είναι κάτι παραπάνω από μια σύμπραξη χωρών της Λατινικής Αμερικής.

Ας κάνω ένα διάλειμμα εδώ. Μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί τι το τόσο κακό έχει μια σύμπραξη χωρών της Λατινικής Αμερικής, και που είναι το κακό στη συνεργασία τους με την Ευρώπη (η οποία αξίζει να σημειώσουμε ότι, σύμφωνα με την ίδια είναι ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στη MERCOSUR)

Η συμφωνία EU-Mercosur:

The EU is Mercosur’s second-largest trading partner in goods, with exports of €57 billion in 2024. The EU accounts for a quarter of total Mercosur trade in services, with EU exports to the region amounting to €29 billion in 2023.  
The EU is the biggest foreign investor in Mercosur, with a stock of €390 billion in 2023. While the relationship is substantial, both exporters and potential investors face barriers in Mercosur markets.

Σε αυτό το σημείο, πριν πάω παρακάτω, είναι νομίζω εκνευριστικά εύκολο να καταλάβουμε ότι συμπράξεις μεταξύ κρατών, δε σημαίνει συμπράξεις μεταξύ μικροπαραγωγών. Εξάλλου, σε εκείνα τα κομμάτια της Αμερικής, η παραγωγή μικρής κλίμακας έχει εκλείψει, κι όση έχει μείνει ασφυκτιά υπό το βάρος των μεγαλοπαραγωγών.

Μερικές ακόμα από το δικό μου παρελθόν και το συλλογικό μας μέλλον. Όταν ζούσα στην Αυστραλία, στα 18 μου, πήγαινα στο Λιβανέζο μανάβη της γειτονιάς μου, έπαιρνα ντομάτες, αγγούρια, κρεμμύδια, κι όλα τα σχετικά για να φτιάχνω «Greek salad». Ήταν η χειρότερη χωριάτικη της ζωής μου, σαν να έτρωγα χαρτόνια και φελιζόλ. Τίποτα δεν είχε μυρωδιά, τίποτα δεν είχε γεύση, το ελαιόλαδο ήταν μάλλον καλύτερο για καντηλάκια παρά για σαλάτα. Η Αυστραλία, όπως και πολλές άλλες χώρες (μαζί με αυτές όπου έχει βάλει τα κωλόχερα της η MERCOSUR) έχει λίγους, έως και καθόλου, περιορισμούς στη χρήση των ουσιών που «βοηθάνε» την καλλιέργεια της γης, αλλά και της συντήρησης των προϊόντων που προκύπτουν.

Αυτό θα είναι το φθηνότερο προϊόν που θα εκτοξεύσει τις τιμές των εγχώριων. Και μάλιστα, σα να μη μας έφταναν όλα, θα δώσει ακόμα μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στους μεγαλοϊδιοκτήτες γης στις χώρες της MERCOSUR, πολλαπλασιάζοντας τον πλούτο τους και υποπολλαπλασιάζοντας τα στάνταρ ζωής και εργασίας των εργατών γης που απασχολούν.

Και όλο αυτό με τη σειρά του, θα φέρει εντός συνόρων ένα σωρό «επενδυτές» που θα οικειοποιηθούν τη γη και την περιουσία όσων θα έχει φτωχοποιήσει η συμφωνία ΕΕ-MERCOSUR, αλλά και η νεοδημοκρατική αθλιότητα, που θανάτωσε το ένα κοπάδι πίσω από το άλλο, για να κρύψει τη λερωμένη φωλιά του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αυτά για όλους και όλες εσάς που ευαγγελίζεστε ότι «δε κοιτάμε να λύσουμε πρώτα τα δικά μας προβλήματα». Λουστείτε με λαδάκι από τη Χιλή τώρα.

Κλείνοντας, εδώ που φτάσαμε δεν έχω να προτείνω κάτι πέρα από την ανάγκη για αδιάκοπη στήριξη στις λαϊκές. Για να είμαι όμως ειλικρινής, προτιμώ να γνωρίζω τι μας έχει φτάσει μέχρι εδώ. Γιατί όταν θα έρθει η ώρα να δράσουμε, θα ξέρουμε ποιος θα πρέπει να την πληρώσει.

Κράτος γαμημένο, πουτάνα πολιτεία
Κατέστρεψες την αγροτιά και την κτηνοτροφία

Διαβάστε επίσης:

Τόσος θόρυβος κι όμως κάνουμε σαν να μην ακούμε

Κέρκυρα: «Μπλόκο» του λιμενικού στα πλοία που δένουν σε παρθένο δάσος μετά το ρεπορτάζ του TheUntold

Το νέο America «fuck yeah»