Δε χρειάζεται να σκεφτούμε πολύ αν ιστορικά είναι η πρώτη φορά που συμφωνεί ένα τόσο μεγάλο ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού με τα μπλόκα των αγροτών, πόσω μάλλον εν μέσω μιας τόσο νευραλγικής περιόδου, όσο τα Χριστούγεννα. Πέραν από τη δεδομένη σημασία τους, πιστεύω πως είναι και μια ιδανική περίοδος να πάρουμε πολλά μαθήματα για τον εαυτό μας, τις κοινωνίες μας, τις πολιτικές μας ταυτότητες, και πού είμαστε διατεθειμένοι να φτάσουμε κουβαλώντες τες.

Διαβάζω, και ακούω, διάφορες γνώμες για τις καταβολές του μέσου ανθρώπου που βρίσκεται τόσες μέρες στα μπλόκα, τώρα πια και μέσα στο κρύο. Είναι δύσκολο να μαντέψουμε ότι η πλειοψηφία τους έχει ψηφίσει στο παρελθόν, για παράδειγμα, τη ΝΔ; Καθόλου. Είναι, όχι μόνο σωστή, αλλά και αλληλέγγυα στάση αυτή που ακούγεται; «ΝΔ ψηφίσατε, ΝΔ πήρατε»; Επίσης καθόλου.

Μπορεί αυτή η στάση να ανοίξει τα αυτιά ενός αγρότη σε μια μέθοδο διακυβέρνησης αυτού του τόπου, που τον θέτει πραγματικά στο κέντρο της παραγωγής και της οικονομικής δύναμης αυτής της χώρας; Ακόμα κι αν υποστηρίξουν τα διάφορα σωματεία και συλλογικότητες τις δράσεις των αγροτών, αυτό σημαίνει ότι ήρθαν σε κάποια συμφωνία; Μπορεί να γίνει ανταλλαγή απόψεων με ανακοινώσεις;

Για ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, ήμουν ένας πολιτικά μετριοπαθής άνθρωπος. Κοντά στην ενηλικίωση μου, στεκόμουν μάλλον απέναντι από το σημείο που στέκομαι αυτή τη στιγμή. Τι μου άλλαξε θέση; Πολύ διάβασμα και πολλές συζητήσεις. Καμία απ’ αυτές τις συζητήσεις δεν έγιναν σε online forums, σχόλια κάτω από δημοσιεύσεις ή σε ομαδικές συνομιλίες. Έγιναν εκεί που γεννιούνται οι συνειδήσεις κι εκεί που βράζει το αίμα. Εκεί που ένας πιεσμένος νους διαλέγει ένα από τα δύο άκρα. Στο δρόμο.

Στο δρόμο κατάλαβα ποια κοινωνία, όταν και αν χτιστεί, θα μου ταιριάζει. Ένας άνθρωπος που σπάει τα χέρια του στο χωράφι από τη στιγμή που γεννήθηκε, με την πληροφορία που του δίνεται (από τα media για παράδειγμα), δεν έχει το προνόμιο να αντιληφθεί πόσο εμπόδιο στέκεται στο νεοφιλελεύθερο τέρας, που επελαύνει στην ήπειρό μας. Μπορώ να κατηγορήσω εγώ έναν τέτοιο άνθρωπο; Δε θα το ήθελα. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι έχουν ζήσει την οικογενειακή μας επιχείρηση για δεκαετίες ολόκληρες. Ποιος είμαι εγώ να τους πετάξω στα σκουπίδια;

Τα μπλόκα είναι η ιδανική ευκαιρία να μπολιαστούν άνθρωποι και ιδέες. Να καταφερθούν συμφωνίες, αλλά και να συγκεκριμενοποιηθούν διαφωνίες. Από τη δική μου ιστορία, ενός ανθρώπου από την ελληνική επαρχία, που του φορτωθήκαν ιδέες που δεν έκρινε ποτέ, απλά του είπαν «πως είναι το σωστό», έχω το θράσος να δηλώσω ότι ο άνθρωπος δεν είναι, αλλά γίνεται, τις περισσότερες φορές.

Και την ευκαιρία να «γίνουμε» και να «κάνουμε», αν την πετάξουμε, δε ξέρω πού θα την ξαναβρούμε. Σκοπός αυτές τις μέρες δεν είναι να κάνουμε εκπτώσεις στις ιδέες μας, αλλά να βρούμε τον τρόπο να τις κάνουμε προσβάσιμες. Δεν σημαίνει απολύτως τίποτα να γνωρίζω το δόγμα του καπιταλισμού, αν δεν το δώσω στον πατέρα μου και στη μάνα μου να το καταλάβουν. Σκοπός δεν είναι να ξέρω πως δε φταίνει οι γονείς μου για την οικονομική τους δυσπραγία, αλλά να βοηθήσω και τους ίδιους να  το καταλάβουν.

Σκοπός δεν είναι να αφορίσω κάποιον, επειδή δε με καταλαβαίνει. Σκοπός είναι να βρω τον τρόπο να με καταλάβει. Σκοπός είναι, στα μπλόκα, να δούμε τι κάνουν λάθος όλες οι δυνάμεις που υποστηρίζουν ότι στέκονται δίπλα στον εργάτη. Κι ύστερα σκοπός είναι ο εργάτης να καταλάβει ότι, όσα κόμματα κι αν περάσουν, αν δε βρουν την εργατική τάξη δυνατή, θα την πατήσουν ξανά στο λαιμό.

Ο λαός θα σώσει το λαό. Κι αυτό δεν το λέει η γνώμη μου. Αυτό το λέει η ιστορία. Πείτε στους μεσσίες σας να πιάσουν μια γωνία και να κοιτάνε, γιατί τους βαρέθηκα. Κι όταν ο κόσμος καταλάβει τη δυναμή του, θα τους βαρεθεί κι αυτός.

Φωτογραφία: AP Photo / Γιάννης Παπανίκος

Διαβάστε επίσης:

Το ένα μπλόκο φέρνει τ’ άλλο

Ο κόλπος Καβάλας, η Θάσος και ο Νέστος δεν είναι αποθήκες CO₂

Αυτοί με τη βία τους, εμείς με τον αγώνα μας