Το έργο χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι το κύριο, το διεθνές, αυτό που μιλάει αγγλικά με νότια προφορά και πάει ντουγρού για Οσκαρ. Το δεύτερο είναι το ντόπιο, μικρού μήκους και μικρότερου αναστήματος (ελάχιστου, εδώ που τα λέμε), το δικό μας. Τίτλοι έναρξης, καουμπόικη μουσική, fade in…
Αν η Μαρία Καρυστιανού προστεθεί στο προεκλογικό ντιμπέιτ, θα προσφέρει μια καθαρή, ανόθευτη επιλογή. Όμως αυτή είναι μονάχα η μία πλευρά του νομίσματος…
Έχεις δει κλούβα της ΕΛΑΣ να διεμβολίζει τρακτέρ; Μην το ψάχνεις, ούτε να το ξαναδείς χρειάζεται, ούτε να το βάλεις «στο αργό».
Το ξαναγράφω, το φωνάζω, το τονίζω, το χαράζω στην πλάκα κι αν χρειαστεί στο πετσί μου: Όχι, κύριε Δένδια, όχι, χίλιες φορές όχι. Η ευρωπαϊκή κουλτούρα που αρνείται να μεταβολίσει τα φέρετρα με τις σημαίες, δεν είναι σύμπτωμα. Είναι κατάκτηση!
Ένα μακελειό πυροβολισμών στην Κρήτη άνοιξε συζήτηση περί… “αμερικανικού μοντέλου” οπλοκατοχής! Ε, είναι να γελάει κανείς…
Σε πρόσφατη δημοσκόπηση τέθηκε το φαιδρό ερώτημα: Μητσοτάκης ή χάος. Το χάος κέρδισε με 42%. Πλέον ως και το χάος κερδίζει τον πρωθυπουργό, κι ωστόσο δεν υπάρχει αριστερά να τον ανησυχήσει.
Ο Σαββόπουλος ήταν πολλά. Όμως αν κάτι αφήνει ο καθένας πίσω του, πρώτα και κύρια, ο Σαββόπουλος αφήνει το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. Γιατί αυτός ήταν, κι αυτό ήταν: το ελληνικό τραγούδι.
Ο άγνωστος στρατιώτης, ο τυχαίος Έλληνας ήρωας, ο άνθρωπος που πέθανε για της πατρίδας την ελευθερία, δεν ανήκει σε όλους τους Έλληνες; Δεν είναι ο πρόγονος, κι εν δυνάμει ο εαυτός κι ο απόγονος κάθε πολίτη που ζει σήμερα στη χώρα;
Πώς απάντησε το Ισραήλ στη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου; Ακόμα κι αν προσπαθήσω να δικιολογήσω την ισραηλινή οργή και το σοκ, η Παλαιστίνη πλήρωσε πολλά, πληρώνει πολλά και τα πληρώνει χωρίς πραγματική συμμετοχή στην ευθύνη