•Η Κρήτη, μπορεί να ‘ναι “μεγαλόνησος”, όμως καλύπτει μόλις το 6.3% της ελληνικής επικράτειας. Για τα “πολεμόχαρα” χωριά της δεν έχω ακριβή στατιστικά, μα πρέπει να καλύπτουν μια έκταση αρκετά μικρότερη του 1%.

•Οι Κρητικοί, μπορεί να ‘ναι οι πολυπληθέστεροι νησιώτες, μα παραμένουν μόλις το 6% των Ελλήνων. Κι απ’ αυτούς, ένα μικρότατο ποσοστό (που μάλλον δεν ξεπερνά επίσης το 1% του ελληνικού πληθυσμού) οπλίζει παράνομα πιστόλια και πυροβολεί οριζοντίως ή καθέτως.

Τι νόημα έχουν τα παραπάνω στατιστικά; Καταδεικνύουν προφανώς, ότι το πρόβλημα της κρητικής βεντέτας κι οπλοκατοχής, μπορεί να ‘ναι πολύ βαθύ και σημαντικό ως προς τη φύση του, όμως δεν παύει να ‘ναι περιορισμένο ως προς την έκτασή του. Δεν παύει να ‘ναι πρόβλημα μιας κοινωνίας τοπικής, κι αυτό το γράφω, όχι για να μειώσω την σημασία που του σωστά δίνουμε, αλλά για να ξεστρώσω το χαλί μιας συζήτησης που, δειλά-δειλά μοιάζει να βρίσκει πάτημα στους tempora και τα mores μας.

“Μου αρέσει η ιδέα της αυτοπροστασίας, δεν είμαι κατά. Δεν είναι αυτό που γίνεται στην Κρήτη. Εκεί είναι παράνομα τα όπλα” είπε στον αέρα εκπομπής, πριν μερικές μέρες, ο Άδωνις Γεωργιάδης. “Στις ΗΠΑ το θέμα της οπλοκατοχής είναι τεράστιο, σε κάθε εκλογές παίζει ρόλο. Ακόμα και οι δημοκρατικοί πρόεδροι που ήταν αντίθετοι, όταν κυβέρνησαν δεν τόλμησαν να την ακουμπήσουν“. Κι ενώ παραδέχτηκε πως έχουμε διαφορετική κουλτούρα στην Ευρώπη, δεν έχασε την ευκαιρία να εκδηλώσει την προτίμησή του για το αμερικανικό μοντέλο, ως πρότυπο αξιόμαχου και προστασίας της ελευθερίας. Άνοιξε έτσι ο υπουργός μια κουβέντα που κανένας λόγος δεν υπήρχε για ν’ ανοίξει, με αποτέλεσμα ο μαχητικότερος ομοϊδεάτης του Βελόπουλος, χωρίς να χάσει την ευκαιρία, σήμερα, από το βήμα της Βουλής (!) να ξεστομίσει: “Ποια είναι η λύση; Εδώ είναι η αντίφαση πολλών της ψευτοαριστεράς: λένε ότι τα ναρκωτικά διαδίδονται γιατί είναι παράνομα αλλά δεν λένε ότι τα παράνομα όπλα διαδίδονται γιατί είναι παράνομα. Η λύση είναι αυτή που λέει Ελληνική Λύση! Το νόμιμο όπλο στο σπίτι σου να ξέρω ποιος είσαι και να μπορείς να αμύνεσαι. Άκουσα και τον Γεωργιάδη να αντιγράφει την Ελληνική Λύση. Φέρτε εδώ το νόμο“. Κερκόπορτα.

Η λογική είναι του παραλόγου, όμως μην το ξεχνάμε: ζούμε στην Ελλάδα. Στη χώρα του ουδέν λογικότερο του παρανοϊκού. Κι αυτό σημαίνει πως, αν γυρίσουμε για λίγο το κεφάλι απ’ την άλλη, είναι πιθανό, όχι μόνο να πάρουμε οριζόντιες αποφάσεις με αφορμή το 6%, αλλά και να πολεμήσουμε τη φωτιά με βενζίνη. Δηλαδή, έχοντας παραδεχτεί πως δεν μπορεί (ή δεν θέλει) να τα βάλει με το κρητικό Τέξας, το κράτος είναι ικανό να προτείνει Φαρ Ουέστ σ’ ολόκληρη τη χώρα. Πατώντας πάνω στον, εκ των πραγμάτων προφανή παραλογισμό πως η οπλοφορία της βεντέτας στην Κρήτη και της εγκληματικότητας σ’ ολόκληρη τη χώρα προκύπτει απ’ τη γοητεία του παράνομου. Παράνοια; Ναι, φτάνει να μη γυρίσουμε το κεφάλι από την άλλη.

Αφήνω στη μπάντα το αστείο του πράγματος. Γιατί στ’ αλήθεια είναι αστείο να μιλά για το αξιόμαχο ο Γεωργιάδης που θεωρούσε βίαιη επίθεση ότι του πέταξαν μακαρόνια στην αυλή της πολυκατοικίας. Κι ακόμα πιο αστείο είναι να θεωρεί ο Βελόπουλος ότι οι “επαγγελματίες ή ερασιτέχνες” εγκληματίες θα πυροβολιούνται μεταξύ τους στους δρόμους με νόμιμα δηλωμένα όπλα. Στη μπάντα οι αστειότητες λοιπόν, κι ας ασχοληθούμε με την ουσία, το επικίνδυνο του πράγματος.

Τι έχει πετύχει η Αμερική με το μοντέλο της; Έχει καταφέρει, απ’ τη δεκαετία του ’60 μέχρι και σήμερα, σ’ εξήντα χρόνια μέσα, να θρηνήσει περισσότερους νεκρούς εν καιρώ ειρήνης, απ’ όσους έχει θρηνήσει σε όλους τους πολέμους της ιστορίας της. Αυτή τη λύση ονειρευόμαστε στην Ευρώπη της “διαφορετικής κουλτούρας”; Μήπως δεν γνωρίζουν τα δεδομένα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κι ο αρχηγός της Ελληνικής Λύσης; Μα φυσικά και τα ξέρουν. Ούτε πληροφόρηση τους λείπει, ούτε η στοιχειώδης ικανότητα ν’ αντιλαμβάνονται τι διαβάζουν. Αυτό που τους κάνει να επιμένουν στην επικίνδυνη εμμονή τους είναι το εύκολο. Το προφανές. Αυτό που ποτέ δεν ξεχνάμε όταν ακούμε τα επώνυμα. Ο Γεωργιάδης κι ο Βελοπουλος είναι ακροδεξιοί.

Στο μυαλό της ακροδεξιάς, η πορεία σκέψης είναι πάντα ίδια. Δικός μας ή εχθρός μας. Ούτως ειπείν, απ’ τα “δικά μας” όπλα, οι νεκροί δεν είναι θύματα. Είναι, είτε θύτες με διάφορες αφορμές (εφόσον εχθροί), είτε παράπλευρες απώλειες (οι εκατοντάδες παιδιών που έχουν ως τώρα σκοτωθεί στις ΗΠΑ από πυροβολισμούς σε σχολεία). Και καθώς η συζήτηση αποφεύγει διακριτικά τις πραγματικές λύσεις – τη δημιουργία μιας πραγματικά αξιόμαχης, προστατευμένης κι επαγγελματικής αστυνομίας, την εξάρθρωση του λαθρεμπορίου όπλων, το ξερίζωμα της μαφιόζικης κουλτούρας μαζί με τις εστίες της, η ακροδεξιά προσπαθεί να οδηγήσει την κοινωνία στο δικό της γήπεδο. Στη δική της πίστα. Στο χώρο που την κάνει να νιώθει βολικά. Στη βία.

Βλέπεις, σε αντίθεση με τους κανονικούς ανθρώπους που διαβάζουν, ακούνε μουσική, αγκαλιάζονται ή σκοτώνουν απλώς την ώρα τους, οι οπαδοί της βίας είναι πάντα έτοιμοι ν’ αρπάξουν το πιστόλι. Πώς να μην ονειρεύοντ’ έναν κόσμο που θα οπλίζει τα χέρια τους με νόμιμα πιστόλια και θ’ αρκούν απλώς οι νομικές προφάσεις για να παίρνουν το νόμο στα χέρια τους;

Το αξιοπερίεργο είναι πως όλη αυτή η κουβέντα άνοιξε πάνω σε 2000 κάλυκες. Το εγκληματικό είναι ότι παραμένει ανοιχτή, σε μια χώρα που μοιάζει να πυροβολεί πια κάθε ίχνος διαφωτισμού πιο γρήγορα απ’ τη σκιά της…

Διαβάστε επίσης:

Τι κάνει ο Ζόραν Μαμντάνι στην καρδιά του καπιταλισμού;

Θοδωρής Κοτονιάς στο Untold: «Η μεγάλη έξοδος είναι μέσα μας»

ΠΕΛΤΑ-μένα λεφτά