Δεν υπάρχουν νέα Τέμπη. Δεν θα υπάρξουν ποτέ. Τα Τέμπη θα επεκτείνουν τον κύκλο της ζωής τους κάθε πρωί που θα πέφτουμε στα ίδια λάθη.
Τι σημαίνει «παρά λίγο να είχαμε νέα Τέμπη»; Σάμπως πότε τελειώσαν τα προηγούμενα; Εσείς τι νομίζετε; Ότι τα Τέμπη ήταν ένα βράδυ; Μήπως νομίζετε ότι τα Τέμπη ήταν η αστοχία μιας βραδιάς; Μήπως νομίζετε ότι σήμερα ήταν η πρώτη μέρα μετά την 28η του Φλεβάρη του 23 που κόντεψε ο σιδηρόδρομος να γίνει μια κάσα που τρέχει με 120 χιλιόμετρα την ώρα;
Δεν υπάρχουν νέα Τέμπη. Δεν θα υπάρξουν ποτέ. Τα Τέμπη θα επεκτείνουν τον κύκλο της ζωής τους κάθε πρωί που θα πέφτουμε στα ίδια λάθη.
Το πρώτο λάθος είναι η «πολιτική ηγεσία», όσο κι αν σιχαίνομαι αυτό τον όρο. Τον σιχαίνομαι για δυο λόγους, έναν πιο γενικό κι έναν πιο ειδικό. Ο γενικός έγκειται στο θράσος που έχουν 300 άνθρωποι να θεωρούν ότι είναι «δημοκρατικό» να βρίσκονται στο τιμόνι μιας χώρας, ενός πληθυσμού άνω των δέκα εκατομμυρίων, επειδή πριν δυο χρόνια μετρήσαμε κάμποσα σταυρωμένα χαρτιά, κι έκτοτε οι επιθυμίες μας αγνοούνται. Ο πιο ειδικός έχει να κάνει με το ότι δε μπορώ να δεχτώ να με κυβερνά ένας άνθρωπος που συλλαβίζει τους λόγους του, κάνει ορθογραφικά σε δέκα λέξεις που προσπαθεί να γράψει και κυνηγά τον Trump, κατά τον ίδιο τρόπο που κυνηγούσα εγώ τον αγαπημένο μου ποδοσφαιριστή για ένα αυτόγραφο όταν πήγαινα Δημοτικό.
Αφήνουμε τα της πολιτικής ηγεσίας. Το δεύτερο λάθος είναι ότι, αφού τους βγάλαμε που τους βγάλαμε, δεν παίρνουμε και απόφαση να τους διαολοστείλουμε. Δε διαολοστέλνονται κυβερνήσεις με ψηφίσματα, ούτε με σιωπηλές διαμαρτυρίες. Θέλει θυσίες. Θέλει συνεργασία, θέλει θάρρος και θέλει και προσωπική ευθύνη.
Το τρίτο λάθος είναι αυτή η ιδέα που έχουμε ότι «τίποτα δε λειτουργεί σωστά». Καλώς ήρθες στον 21ο αιώνα. Αυτή την εικόνα έχει ο κόσμος που δουλεύει στην εντέλεια. Οι πλούσιοι πλουτίζουν κι επιβιώνουν, οι φτωχοί φτωχαίνουν και πεθαίνουν. Εμφύλιοι ταΐζουν πολυεθνικές με το κοβάλτιο τους (εκτός κι αν νόμιζες ότι ο εμφύλιος στο Σουδάν ξεφύτρωσε σαν το μανιτάρι). Γενοκτονίες χτίζουν θέρετρα μπροστά σε θάλασσες που κάποτε ήταν ψαροχώρια.
Αυτός είναι ο κόσμος. Αυτόν τον κόσμο θέλεις να «διορθώσεις». Όταν όλα δουλεύουν, η ύπαρξη μας είναι γρανάζι στις μηχανές τους. Ο κόσμος είναι ένα σταυροδρόμι: θα πατήσεις επί πτωμάτων, για να γίνεις ένας απ’ αυτούς που σκοτώνουν το διπλανό σου; Ή θα έρθεις μαζί μας, να μοιραστούμε το φαΐ μας, να δυναμώσουμε και να βρούμε την άκρη μας;
Το σημερινό μπορώ μόνο να το κλείσω με μερικά λόγια της Λιλής Ζωγράφου:
«Όχι όχι, εγώ δεν θέλω ν’ αλλάξει ο κόσμος αυτός.
Να χαλάσει θέλω, να τον χαλάσω, να τον γκρεμίσω,
αυτό θέλω,
να τον δω σωριασμένο, να δρασκελίσω τα χαλάσματα…»
Γαμώ και τα τρένα σας, γαμώ και τα Τέμπη σας. Εγώ θα αναπνεύσω, θα ζήσω, κόντρα σε όλα. Γιατί αυτό αξίζω. Γιατί αυτό αξίζουμε.
Μια ζωή που θα την ορίζουμε εμείς.
Γαμώ και τα τρένα σας, γαμώ και τα Τέμπη σας.
Διαβάστε επίσης:
Τι κάνει ο Ζόραν Μαμντάνι στην καρδιά του καπιταλισμού;
Θοδωρής Κοτονιάς στο Untold: «Η μεγάλη έξοδος είναι μέσα μας»
