Φτάνει να ‘σαι ένας κανονικός άνθρωπος…
Θα έμπλεκα για να τη σώσω; Θα σου απαντήσω όπως μπορώ, μα πρώτα θα διηγηθώ μια ιστορία. Προσωπική.
Θα έμπλεκα για να τη σώσω; Θα σου απαντήσω όπως μπορώ, μα πρώτα θα διηγηθώ μια ιστορία. Προσωπική.
Η ορθοδοξία χθες θρήνησε. Σήμερα κηδεύει. Αύριο ανακουφίζεται. Και δυστυχώς ξεχνάει.
Δεδομένο 1: Στην Ελλάδα η διάκριση των εξουσιών είναι ανέκδοτο. Κι όχι, γι’ αυτό δεν ευθύνεται η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη, ούτε ο Σύριζα του Τσίπρα, ούτε το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα – το ίδιο το πολίτευμα, με ζιβάγκο, με γραβάτα ή χωρίς, ζητάει τη νομοθετική εξουσία σε σφιχτή αγκαλιά με την εκτελεστική. Κι άρα, πώς να διαχωρίσεις κάτι de facto σφιχταγκαλιασμένο; Τρέχα γύρευε…
Δεν χάνει έσοδα; Δεν χάνει ψήφους; Όχι, δεν χάνει τίποτα απ’ τα δύο…
Καλό ταξίδι, Γιώργο! Και μην ανησυχείς, μάθαμε πια. Ότι το σεξ είναι μια άλλη ιστορία…
Χρέος η βοήθεια στην Κύπρο, χρέος κι η διατήρηση αμυντικού δόγματος. Απλά πράγματα.
Ώρα να μετρηθούμε. Μακάρι να ξαναβγούμε εκατομμύρια…
Βλέπεις, αν το πρόβλημα είναι οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι, είν’ ένα πρόβλημα που λύνεται. Όμως το πρόβλημα είναι αλλού, είναι μεγάλο, είναι βαθύ και χτίζει την αίσθηση αναξιοπιστίας στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Σε μια φράση: Η τέταρτη εξουσία έχει χάσει πλήρως την εξουσία της.
Δεν φοβάμαι το Νατσιό της Βουλής. Τρέμω το Νατσιό της τάξης.