«Τι πρέπει, τι δεν πρέπει», άραγε να το σκέφτηκε ο Χρυσοχοΐδης;
Η ιδέα της αστυνόμευσης εντός των καταυλισμών, θα ‘πρεπε να ‘ναι αυτονόητη. Όμως ποιας αστυνόμευσης;
Η ιδέα της αστυνόμευσης εντός των καταυλισμών, θα ‘πρεπε να ‘ναι αυτονόητη. Όμως ποιας αστυνόμευσης;
Να οργανωθούμε λίγο ρε παιδιά, έλεγε το παλιό ανέκδοτο. Στην κυβέρνηση βέβαια, οργάνωση σημαίνει υποταγή σε μια γραμμή που πια, κανέναν δεν κοροϊδεύει: είναι απόλυτα συγκαλυπτική και διεφθαρμένη.
Αν ένας κατηγορούμενος δεν ξέρει με τι στοιχεία των κατηγορούν, πώς μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του; Ή μήπως αυτό είναι το ζήτημα;
Να τελειώνουμε: δεν είμαστε Ευρώπη, κύριε Μητσοτάκη. Και η κοινή λογική της δημοκρατικής εκλογής, επιτάσσει: πρώτα να προσφερθούν οι ευρωπαϊκές συνθήκες (στα μέτρα του δυνατού), κι έπειτα ν’ απαιτηθούν οι ευρωπαϊκές θυσίες.
Στόχος του υπουργείου εργασίας θα έπρεπε να είναι οι οκτώ ώρες δουλειάς να γίνουν τέσσερις. Να γίνουν έξι. Πάντως όχι δεκατρείς!
Κάψτε ό,τι καίγεται, κάψτε ό,τι γίνεται κι ο,τι δεν γίνεται, κι ύστερα μην ξεχάσετε την τελευταία χάρη στο Σαραμάγκου…
Η κυρία Βούλτεψη ψήφισε επιστολικά καθώς (δικά της λόγια) “είχε κι άλλες δουλειές να κάνει”. Αλλά πληρώνεται γι’ αυτό…
Δεν έχω ψευδαισθήσεις, ξενοδοχείο είμαστε. Όμως, τουλάχιστον, τι ξενοδοχείο, υπουργέ μου;
Όχι, το να σταθείς απέναντι σε μια εθνοκάθαρση δεν σε κάνει αντισημίτη. Απλώς εκθέτει τη γλωσσική αμάθεια ή την κουτοπονηριά εκείνου που σε κατηγορεί γι’ αυτό.