Δεν έχω ψευδαισθήσεις, ξενοδοχείο είμαστε. Όμως, τουλάχιστον, τι ξενοδοχείο, υπουργέ μου;
Τουρισμός. Εθνική βιομηχανία. Σεβαστό, μην αρχίσουμε πάλι τις γραφικότητες (γκαρσόνια της Ευρώπης κτλ), κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει στο να έχεις την εστίαση ως κύρια πηγή εισοδήματος. Φτάνει να θέτεις εσύ τα όρια. Άλλωστε, όσοι έχουν ελάχιστα ταξιδέψει, γνωρίζουν: το καλό ξενοδοχείο επιβάλλει τους κανόνες, το κακό ξενοδοχείο σού κάνει τεμενάδες. Εμείς, άραγε, τι ξενοδοχείο είμαστε;
«Θα συλλαμβάνονται με τον αντιρατσιστικό όσοι παρεμποδίζουν Ισραηλινούς τουρίστες» ξεκαθάρισε ο Μιχάλης ο Χρυσοχοΐδης. Συμφωνώ. Φτάνει να μας ορίσει απόλυτα τι σημαίνει παρεμποδίζω*. Και αν θα συλλαμβάνονται αντιστοίχως, στο ίδιο ή άλλο νομικό πλαίσιο, όσοι παρεμποδίζουν πολίτες να διαμαρτυρηθούν όπως ορίζει η ατομική και συλλογική τους ελευθερία. Λοιπόν, υπουργέ; Τι ξενοδοχείο είμαστε;
*Το να μην επιτρέψω σ’ έναν τουρίστα να απλώσει την πετσέτα του στην παραλία, είναι παρεμπόδιση. Το ν’ απλώσω δίπλα του μια πετσέτα με καρπούζια και να τραγουδάω «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» ΔΕΝ είναι παρεμπόδιση. Για τους Ισραηλινούς που παραμένουν άνθρωποι, είναι μια αξιοπρεπής ενέργεια και θα τραγουδήσουν μαζί. Για τους υπόλοιπους είναι ίσως ενόχληση, αλλά (θα συμφωνήσουν, είμαι σίγουρος, οι φιλελεύθεροι ψηφοφόροι της κυβέρνησης) η ελευθερία της έκφρασης υπερβαίνει την όποια προσωπική ενόχληση. Στα καλά ξενοδοχεία τουλάχιστον. Κι εμείς είμαστε καλό ξενοδοχείο υπουργέ μου, δεν είμαστε;
Ξέρω ότι δεν θα πάρω απάντηση, αλλά θα συνεχίσω να ρωτάω. Σε μια χώρα που έχει πάψει πια να μας θέλει για τουρίστες, ας διεκδικούμε τουλάχιστον το δικαίωμα να παραμένουμε πολίτες. Ελεύθεροι πολίτες, ναι; Ή μήπως ελεύθεροι μονάχα όταν δεν έχει τουριστική σεζόν; Όταν δεν έχει συνάλλαγμα; Όταν δεν κατεβαίνουν «ναυτακια»; Τελικά τι είμαστε, κράτος ή επιχείρηση; Λαός ή υπαλληλικό προσωπικό χωρίς γνώμη κι έκφραση; Χώρα ή ξενοδοχείο;
Δεν έχω ψευδαισθήσεις, ξενοδοχείο είμαστε. Όμως, τουλάχιστον, τι ξενοδοχείο, υπουργέ μου;
Διαβάστε επίσης:
Κοινωνικός Δαυίδ εναντίον πολιτικού Γολιάθ
