Οι λέξεις έχουν σημασία. Η γλώσσα έχει κανόνες, όχι μόνο για να χαίρονται οι φιλόλογοι της γραμματικής ορθότητας, αλλά και για να μη γίνεται η σπουδαιότερη ανθρώπινη κατάκτηση όργανο προπαγάνδας. Καθόλου δεν υπερβάλλω: απ’ τη ναζιστική πραγματικότητα ως την οργουελική φαντασία, η γλώσσα ήταν το μεγάλο όπλο για να κάνεις το άσπρο-μαύρο, κι ύστερα τέλος. Το άσπρο ήταν μαύρο, ό,τι κι αν έλεγαν τα μάτια σου. 1+1=3.

Αποχρώσεις.

Έννοιες που φαίνονται να μοιάζουν, ενώ στην πραγματικότητα απέχουν μιαν ολόκληρη παλέτα. Ο Άδωνις Γεωργιάδης κατηγορεί για «αντισημιτισμό» κάθε φράση ενάντια στο Ισραήλ. Είναι τόσο ανόητο, όσο το να κατηγορείς για… «αντιγερμανισμό» κάθε αντίσταση στη ναζιστική μάστιγα. Σαν να κατηγορείς γι’ ανθελληνισμό κάθε άρνηση γραφικών, κολοκοτρωνέικων διεκδικήσεων. Κι όμως, ο «φιλόλογος» υπουργός επιμένει. Γιατί; Γιατί, έχοντας υπάρξει ο ίδιος μαχητικός αντισημίτης στο παρελθόν, γνωρίζει τη δύναμη της λέξης.

Οι Εβραίοι υπήρξαν ο πιο πονεμένος λαός του 20ου αιώνα. Δέχτηκαν διωγμό, εθνοκάθαρση, βασανιστήρια, πραγματικά πογκρόμ, ρατσισμό αδιανόητης χρονικής έκτασης. Μαζί με τα ράμματα των πληγών του ’40, η ντροπιασμένη ανθρωπότητα αποφάσισε ότι τους χρωστάει αυτό που άλλοι λαοί (εθνικής ή θρησκευτικής ενότητας) είχαν ήδη κεκτημένο: αντιρατσισμό. Κι έτσι, η έννοια του «αντισημίτη» μπήκε με μαύρα γράμματα στη θλιβερή λίστα της απανθρωπιάς. Και σωστά. Μόνο που, τι σημαίνει «αντισημίτης»; Σημαίνει «ρατσιστής προς τον Εβραίο επειδή είναι Εβραίος». Κουκουβάγια στην Αθήνα, θα μου πεις, μόνο που, τώρα τελευταία οι «Αθηναίοι» πάσης Ελλάδος φαίνεται να μπερδεύουν τη γλαύκα με το μπούφο.

Τάμπουλα Ράσα: Ο αντισημιτισμός δημιουργεί ανισότητα προς τον Εβραίο επειδή ρατσιστικά τον απεχθάνεται. Χωρίς πραγματική αιτία. Ο αντισιωνισμός απ’ την άλλη μεριά, αρνείται την αλυτρωτική διάθεση του κράτους του Ισραήλ να διεκδικεί τα βιβλικά του εδάφη. Και στις μέρες μας, ένας καθαρός ανθρωπισμός επιτίθεται στο Ισραήλ, όχι για σχέδια επί χάρτου, αλλά επειδή το κράτος του Δαβίδ εκτελεί εθνοκάθαρση μπροστά στα μάτια μας. Κι όχι, το να σταθείς απέναντι σε μια εθνοκάθαρση δεν σε κάνει αντισημίτη. Απλώς εκθέτει τη γλωσσική αμάθεια ή την κουτοπονηριά εκείνου που σε κατηγορεί γι’ αυτό.

Παρεμπιπτόντως, μιας που πιάσαμε τα γλωσσολογικά, ας κάνουμε άλλον ένα διαχωρισμό που έμοιαζε προφανής μέχρι πριν λίγες μέρες. Διαμαρτυρία είν’ ένα πράγμα. Απαγόρευση ένα άλλο. Δεν μπαίνει ίσον ανάμεσα. Κάποιοι κάτοικοι της Σύρου διαμαρτυρήθηκαν για την ισραηλινή τουριστική αποβίβαση στο νησί τους. Δεν απαγόρευσαν την αποβίβαση σε κανέναν. Ούτε βία άσκησαν, ούτε στάθηκαν μπροστά στη μπουκαπόρτα σαν το Γκάνταλφ φωνάζοντας: «You shall not pass!». Στο πλάι του λιμανιού, σήκωσαν μια σημαία και ζήτησαν με συνθήματα την ελευθερία ενός έθνους που στο κοντινό μέλλον δεν ξέρει καν αν θα έχει ύπαρξη. Ένιωσαν οι Ισραηλινοί τουρίστες… ανεπιθύμητοι; Ίσως. Και μάλλον ήταν. Όμως αυτό δεν συνιστά απαγόρευση. Ούτε αντισημιτισμό.

Στο τέλος-τέλος, όταν βομβαρδίζεις σχολεία κι επικοινωνείς πως είναι «εντάξει» να σκοτωθούν 100 παιδιά μαζί μ’ έναν τρομοκράτη (καλόπιστα θα υποθέσω ότι όντως υπάρχει εκεί αυτός ο τρομοκράτης), τότε το να μιλάς για ρατσισμό είναι κάπως προκλητικό. Κυρίως επειδή ταυτόχρονα παραδέχεσαι πως, αν τα 100 παιδιά ήταν «δικά σου», θα προτιμούσες να γλυτώσουν όλοι οι τρομοκράτες της γης απ’ το να τα βάλεις σε κίνδυνο. Και σωστά. Όμως όταν μιλάμε για παιδιά, γι’ αμάχους, για ζωές ανθρώπων, τα μέτρα κι τα σταθμά δεν μπορούν να διαφέρουν. Όταν μιλάμε για «διακοπές», μπορούν. Κι αν αυτό είναι αντισημιτισμός, ώρα ν’ αλλάξουμε τα λεξικά, να ξαναγράψουμε την ιστορία, κι έπειτα να πάμε όλοι μαζί στο διάολο…

Φωτογραφία: March to gaza

Διαβάστε επίσης:

Αγόρι μου, είσαι βλαμμένο;

Gaza Is Here: Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας στο Σύνταγμα [Βίντεο]

«Κάτι Κουνιέται»: Ένα τραγούδι για το μαζί, για τη δικαιοσύνη – Ένα τραγούδι δικό μας