Ο Λύτρας έδειρε, ο Κούγιας μίλησε, οι άντρες (οφείλουν να) ντρέπονται…
Γι’ ακόμα μια φορά λοιπόν, εν έτει 2024, πρέπει να κάνουμε κέρματα την “αντρική” συμπεριφορά…
Γι’ ακόμα μια φορά λοιπόν, εν έτει 2024, πρέπει να κάνουμε κέρματα την “αντρική” συμπεριφορά…
O πολίτης πήγε, περίμενε στην ουρά, μπήκε στο παραβάν, αντιμετώπισε την κατάσταση σοβαρά. Κι απλώς επέλεξε… κανέναν!
Δεν είναι καρπούζι. Δεν είναι φόρεμα. Δεν είναι μαντίλι. Είναι η Παλαιστίνη. Και ματώνει…
Ο θύτης παραμόνευε. Την πλησίασε έξω απ’ το τμήμα. Τη μαχαίρωσε πέντε φορές. Κατόπιν αυτοτραυματίστηκε. Σήμερα ωστόσο, προέκυψε μια πρόταση ακόμα: Ζήτησε αμέσως τη μεταφορά του στο ψυχιατρείο. Γιατί;
Καταθέσεις όπως του Μίχου ανοίγουν την πόρτα στην κανονικοποίηση της παιδικής κακοποίησης, και μαζί της ανοίγουν τα στόματα της ακροδεξιάς.
Ο Ηλίας Λογοθέτης έφυγε, κι είναι σαν να τον βλέπεις. Με τα στρόγγυλα γυαλάκια του και τη μεγάλη καμπαρντίνα, ν’ ανοίγει την πόρτα ήσυχα και να σπάει τον τέταρτο τοίχο με χαιρετούρα. Βγάζοντας το καπέλο προς το μέρος του κοινού. Πονηρό χαμόγελο. “Χαίρετε, κι αντίο σας…” Πουφ!
Aπ’ όσους λογοτέχνες γράψαν αυτό που λέμε σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, ο πιο του γούστου μου σήμερα μας άφησε. Κι η μνήμη του αιώνια, όπως συμβαίνει μ’ όλους τους σπουδαίους.