Κι όταν ο Κασσελάκης είπε το προφανές (“Δεν υπάρχει τίποτα αντρικό στην κακοποίηση”), ο γνωστός ποινικολόγος ξεσπάθωσε: “O Στέφανος Κασσελάκης, του οποίου είναι γνωστές οι επιλογές του και που δεν έχει ξεκαθαρίσει δημοσίως, ενώ θα έπρεπε, εάν στον γάμο του αυτός είναι γυναίκα ή άνδρας ή ο Τάιλερ, τοποθετείται για το τι είναι αντρική συμπεριφορά”. Γι’ ακόμα μια φορά λοιπόν, εν έτει 2024, πρέπει να κάνουμε κέρματα την “αντρική” συμπεριφορά…

Αφενός, μιλώντας με όρους 21^ου αιώνα, η κουβέντα για συμπεριφορές αντρίκειες και γυναικωτές είναι κομματάκι γελοία. Σήμερα ξέρουμε: οι όρχεις δεν είναι τίποτα παραπάνω από ευαίσθητα βιολογικά μπαλάκια, τα αιδοία δεν έχουν κανένα λόγο να ντρέπονται (μάλλον το αντίθετο, αν με ρωτάς), τα παντελόνια είναι unisex κι απέχουν παρασάγγας απ’ το βρακί του Σούπερμαν. Όπερ μεθερμηνευόμενον: αυτό που εννοούν οι δεινόσαυροι της πιάτσας όταν λένε άντρας, είν’ ένας πατριαρχικός τρόπος να ορίσουν εκείνον που απλώς δεν είναι μαλάκας. Ας παίξουμε ωστόσο με τις δικές τους λέξεις.

Παλικαρίσιο λοιπόν, αντρίκιο κατά Κούγια, είναι να στείλεις στο νοσοκομείο με μπουνιές μια γυναίκα. Να προφασιστείς σαν τρομαγμένος ψευτόμαγκας πως έπεσε απ’ τις σκάλες (ακόμα κι αν αυτό δεν πείθει ούτε τον πιο καλοπροαίρετο). Κι όταν τελειώσουν πια οι δικιολογίες, να παραδεχτείς αυτό που όλοι το ‘χαν τούμπανο. Κι αναρωτιέμαι ειλικρινά: υπάρχει άντρας να θέλει, να δέχεται, ν’ ανέχεται ν’ αποτελεί μέλος του φύλου (κοινωνικού ή βιολογικού) που ονοματίζει τέτοιες συμπεριφορές; Εγώ δεν θέλω. Με κάνει αυτό λιγότερο άντρα; Χαλάλι…

Η συνήθης αντίδραση στα παραπάνω, κάνει ακόμα πιο εξοργιστική τη συζήτηση. “Παλικάρι είσαι όταν παραδέχεσαι τα λάθη σου”. Καμία αμφιβολία. Μόνο που, αντράκια μου, το να ξυλοφορτώσεις μια γυναίκα, ένα παιδί, έναν άνθρωπο, δεν είναι λάθος. Λάθος είναι να κάψεις το φαΐ, να τη φωνάξεις με τ’ όνομα της πρώην, να γράψεις το περνάω με αι ή να σου φύγει το αμάξι στη στροφή (μ’ όλο τον κίνδυνο που κουβαλάει αυτό μαζί του). Όταν σηκώνεις το χέρι σου όμως, όταν χτυπάς επαναλαμβανόμενα, όταν της αρνείσαι (ως το μη παρέκει) το νοσοκομείο, όταν γλιτώνεις από τύχη ή συγκυρία την ταμπέλα του γυναικοκτόνου, δεν μπορείς να μιλάς για λάθος. Έκανες μια επιλογή. Επέλεξες να παραδοθείς στο αντριλίκι σου, επέλεξες να κρυφτείς πίσω από ανόητα παραμύθια, επέλεξες να ‘σαι ταυτόχρονα βαρύς και λίγος. Κι αυτή σου την επιλογή, χρωστάς να την πληρώσεις. Λοιπόν, θα την πληρώσεις ή θα κρυφτείς, παλικάρι;

Στο φινάλε του πράγματος, η απάντηση του Κούγια στο Στέφανο Κασσελάκη είν’ ενδεικτική: ένας ομοφυλόφιλος δεν γίνεται να γνωρίζει από αντρίκειες στάσεις. Δεν γίνεται, αφού μπορεί μέσα στο γάμο του να ‘χει “το ρόλο της γυναίκας”. Κι αν κάνουμε στη μπάντα τη στρεβλή εικόνα που ‘χει για τους ομοφυλόφιλους η γραφική ομοφοβία του εθνικού μας δικηγόρου, ας μείνουμε σ’ αυτό το τελευταίο. Ο ρόλος της γυναίκας. Ο κακός ρόλος. Της γυναίκας που δεν τιμάει τα παντελόνια, δεν κάθεται μ’ ανοιχτά τα πόδια, δεν κατουράει όρθια και δεν σκοτώνει στις μπουνιές τον άνθρωπό της. Ο ρόλος που δεν έχει αρχίδια, αλλά ντροπή ανάμεσα στα πόδια του. Την ώρα που εμείς, οι σερνικοί, χάρη σε Λύτρες και σε Κούγιες, έχουμε τη ντροπή να κυνηγάει ολόκληρο το φύλο μας…