Κεντρικό σύνθημα της συγκέντρωσης: «Συνεχίζουμε τον αγώνα. Συλλογικές Συμβάσεις και αυξήσεις στους μισθούς. Δουλειά με δικαιώματα και ζωή με αξιοπρέπεια. Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας»
Χιλιάδες κόσμου, στο κάλεσμα της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Η Μαρία Γαλάτη φωτογράφισε την συγκέντρωση της 9ης Απρίλη.
Με αιτήματα την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο, αυξήσεις στους μισθούς, αποτελεσματικά μέτρα κατά της ακρίβειας και της στεγαστικής κρίσης, καθώς και ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Κεντρικό σύνθημα της συγκέντρωσης: «Συνεχίζουμε τον αγώνα. Συλλογικές Συμβάσεις και αυξήσεις στους μισθούς. Δουλειά με δικαιώματα και ζωή με αξιοπρέπεια. Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας»
Και το Εργατικό Κέντρο Αθήνας συμμετείχει στην 24ωρη Γενική Απεργία της ΓΣΕΕ.
Με βασικές διεκδικήσεις:
Κατώτατος μισθός και ημερομίσθιο από την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας με ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις.
Αυτόματη επέκταση των Κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, ώστε να καλύπτουν καθολικά τους εργαζόμενους στον κλάδο.
Επαναφορά της αρχής της ευνοϊκότερης Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και της μετενέργειας στην προ μνημονίων ρύθμιση.
Προσιτή στέγη για όλες και όλους και μόνιμη και αποτελεσματική προστασία της πρώτης κατοικίας.
Ελεύθερη συνδικαλιστική δράση.
Μέτρα υγείας και ασφάλειας, καθώς και καταγραφή και δημοσιοποίηση των στοιχείων εργατικών ατυχημάτων και επαγγελματικών ασθενειών.
Μέτρα αντιμετώπισης της σεξουαλικής ηθικής παρενόχλησης και βίας στην εργασία.
Δίκαιο φορολογικό σύστημα και ελάφρυνση των μισθωτών και των συνταξιούχων»
Έντεκα χρόνια μετά την έναρξη της δίκης και λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωσή της σε δεύτερο βαθμό, η επιστροφή σε αυτή την ιστορική διαδρομή είναι μια αναμέτρηση με όσα συνέβησαν, με όσα δεν ξεχάστηκαν και με όσα εξακολουθούν να μας απειλούν.
Ο Ελία Σουλεϊμάν έχει κάνει τη σιωπή κινηματογραφική γλώσσα. Ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός, μία από τις πιο ξεχωριστές φωνές του παλαιστινιακού και του διεθνούς κινηματογράφου, βρίσκεται αυτές τις ημέρες στην Αθήνα και την Τρίτη (13/10) μάς υποδέχθηκε στον Dounias*, σε μια συνάντηση με δημοσιογράφους.
Γνώρισα τον Josey στη συναυλία οικονομικής ενίσχυσης της Σελήνης, όταν ο Novel τον κάλεσε να ανέβει στη σκηνή, έχοντας ακούσει ένα κομμάτι του που του άρεσε. Μια κίνηση ουσιαστικής στήριξης, που έδωσε σε έναν νέο καλλιτέχνη την ευκαιρία να παρουσιάσει τη δουλειά του σε ένα μεγαλύτερο κοινό.
Είναι ιστορίες ελεύθερες που δεν κλείνονται στα στενά κεφάλια αυτών που κυβερνάν. Είναι ιστορίες λερωμένες που δεν έχουν θέση στις αποστειρωμένες γραβάτες αυτών που αποφασίζουν. Είναι ιστορίες ειλικρινείς, αστείες, αφελείς, όμορφες. Ιστορίες που παίρνουν το αυστηρό μιας κοινοτικής οδηγίας, το ωμό μιας υπουργικής απόφασης, το εμετικό ενός τηλεοπτικού/ραδιοφωνικού σποτ και τα τσαλακώνουν σαν παλιόχαρτα γεμάτα μουτζούρες.
Εκείνο το πρωί ήθελα να φύγω από αυτόν τον τόπο, γιατί δε χωρούσε τις επιθυμίες μου. Τη σύγκρουση με το σαθρό, το γκρέμισμα αυτού που ήδη βλέπει τα θεμέλιά του να τρίζουν σηκώνοντας σκόνη. Ήθελα να φύγω για να νιώσω επιτέλους ότι κάνω κάτι γι' αυτό τον κόσμο.
